11 mei 2011

Concrete jungle where dreams are made.

Wat als je iemand ontmoet met wie je een uitzonderlijke band opbouwt, maar eigenlijk woont hij aan de andere kant van de wereld? Je houdt wel contact, alles verdiept en versterkt zich over het geruisloze en stiekeme verloop van maanden, maar er blijft een atlantische oceaan tussen liggen?
Je wil niet verloren lopen in een hopeloze liefde, maar je kan hem niet missen. Je wisselt gevoelens uit, honderden duizenden in een keer, en die blijken wel aan beide kanten te bestaan. Maar een LAT-relatie op zo'n afstand, kan zoiets? Als je een slechte dag hebt, een tegenslag, een noodgeval, kan je niet tegen hem aan leunen en rustig worden van zijn geur. Maar bellen kan wel. Overleeft een sterke band zo'n afstand?
Ik ben altijd in volle strijd, tegen de wereld, tegen alles wat me tegenspreekt. Wat ik wil, staat lijnrecht voor me uit en ik stuif erop af, niks doet me zwenken of vergeten waar ik heen ga. Het was me nog nooit overkomen om zo in iemands aanwezigheid te vergeten waar ik heen ging, als het maar was waar hij heen ging. Wat hij zegt, is altijd van een onberispelijke zekerheid. Zijn raad en zijn visie op zaken staan als de Himalaya in zijn wereld geboord en hij is niet uit zijn lood te slaan. Maar hij oordeelt ook niet om zich heen en heeft geen dwingende houding.
Normaal ben ik altijd zeker van mijn eigen keuzes en opvattingen, maar alleen bij hem kan ik terecht als ik het niet weet, en ben ik altijd zeker van een antwoord dat me echt van nut is. Hij is mijn steun en toeverlaat geworden, langzaam, het is er in geslopen. Onze gesprekjes waren soms kort, soms waren het urenlange uitwisselingen van meningen over vanalles, geen van beide met een bewuste intentie om dat te doen. En na enkele weken werden het dagelijkse tekentjes van leven. Het kwam vanzelf. En plots viel het ons op dat als één van beide drie dagen niets van zich liet horen, er een vreemde leegte bestond. Eerst eentje die niet benoemd of echt ervaren werd, later eentje die erg duidelijk en specifiek werd.
We begonnen elkaar gewoon te missen.
Het zou er wellicht op neerkomen dat één van ons naar de ander toe zou gaan, op langere termijn. Verhuizen, bedoel ik. Ik naar daar of hij naar hier -maar waarschijnlijk ik naar daar. Als het ooit al zover zou komen dat we dit een relatie zouden gaan noemen. Dat onderwerp wordt nog een beetje gemeden, omdat we allebei wel tamelijk nuchter van aard zijn, of toch een rationele geest hebben die losbandige emoties kan overstemmen. Vooral hij.
Hij heeft me het gevoel gegeven dat het niet aan mij ligt, dat ik niet oncontroleerbaar of gek ben, maar dat alle andere mannen tot nu toe tekort schoten. Dat maakt me rustiger dan ik ook had kunnen zijn.
Maar ik weet ook dat, als we nooit de stap naar relatie zouden zetten, we in elkaars leven zouden blijven en belangrijk zouden blijven voor elkaar.
Maar de vraag wat het verstandigste is of wat er komen zal blijft een beetje knagen.
We zien wel. Alleen met hem kan ik met vol vertrouwen en in alle rust zeggen, we zien wel, zonder te piekeren.

23:36 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23 maart 2011

Hunting for witches

Het gaat beter. Of eerder, het gaat niet slechter. Omdat ik deze week mijn stage tot een goed einde wil brengen, heb ik blijkbaar ergens de energie gevonden om al het persoonlijk gevoelsmatige op pauze te zetten.
Helaas moet ik vroeg beginnen, en de vermoeidheid weegt door wanneer ik thuiskom. De honden begroeten en met hen de bossen in trekken met dit mooie weer, zoals ik zou kunnen op een gewone lesweek, lukt me niet. In plaats daarvan ga ik naar mijn kamer, doe ik de gordijnen toe, de tv aan (stilte zou onuitstaanbaar zijn) en probeer ik niet te denken aan de ellende en de stress van het ziekenhuis.
Maar ik blijf ervan overtuigd dat hersenen en zenuwbanen zich aanpassen aan langdurende situaties. Dus als ik lang volhoud, zonder te piekeren of irrationele pieken in angstgevoelens, dan zullen die ook minder toegankelijk worden in de toekomst.
De aanhouder wint.

20:55 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20 maart 2011

Refraction of your center prism

22:58 u. Morgen moet ik vroeg op, ik zou beter gaan slapen. Maar het liefst zou ik de hele dag in mijn bed blijven liggen, films en series kijken, en niet nadenken. De wereld buiten sluiten, alsof ze er niet was.
Dat soort cocoongedrag is een slecht voorteken, dat is gewoonlijk de voorbode van een vervelende periode van veel angsten en gepieker. Misschien plan ik mijn weekends wat te wild, of zo.

23:12 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04 maart 2011

Running feet beats my blood

Morgen is het vrijdag. Technisch gezien is het zelfs al vrijdag.
Ik heb niet eens zin om uit te gaan.
Geen zin om me op te tutten, de hele avond op een kruk te zitten, misschien een dansje te zetten en stomdronken naar huis te sukkelen. Alleen. Een vijftigtal euros lichter, voor niks. Voor een beetje minder gepieker, misschien. Misschien ook niet.
Bovendien wil ik hem niet tegenkomen. Ik zal hem morgen sowieso in de les moeten zien en dat lijkt me voorlopig genoeg emotionele kneuzing. En toch plan ik al wat ik morgen ga aandoen, alsof dat nog iets uitmaakt.
Een punchbag, dat zou ik moeten hebben.
Ga ik kapot, denk ik dat maar, of word ik sterker?
What's going on, what's going on.

00:40 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23 februari 2011

To be near you, to be free

Wat een uitputtende dag. Wat een slechte periode. Of misschien denk ik dat nu, omdat ik in een negatieve denkspiraal zit. Want dinsdag dacht ik nog "ha, eigenlijk is het toch wel tof, de laatste tijd". Maar mijn emotionele geheugen is alzheimerpatiënt vergeleken met een goudvisje.
Vandaag weegt alles zwaar.
Ik krijg hem niet geannuleerd. Normaal ben ik er altijd wel ongeveer toe in staat om een afwijzing te verteren en vooruit te kijken, maar nu ben ik niet zo goed bezig. Misschien doe ik dat zelf wel. Het komt in horten en stoten, soms is hij ver weg en soms boort hij zich weer een weg tussen mijn neuronen. Klang, gevangen. Echt gevangen en claustrofobisch in mijn eigen hoofd ben ik dan. Ik kan geen kant meer uit en dan ben ik angstig en gespannen, maar dan is er niemand om mij te troosten. Er bestaat geen troost als je iemand mist. Je moet het overleven tot het beter wordt, en dat doet het altijd.
Mijn vriendinnen en ik zaten vandaag even op café, en ze waren allemaal zo blij en energiek, en ik had moeite om te slikken maar ik lachte. En eigenlijk had ik bijna voortdurend tranen in mijn ogen maar ik kon niks zeggen. Wat had ik moeten zeggen? Hallo ik ben al een half jaar verliefd op dezelfde zak die op mij neerkijkt alsof ik een geitenkeutel was. Het maakt hem niks uit of ik hem begroet of niet, en mijn dag is helemaal kapot als hij niet naar me zwaait.
Waarom zie ik zelf hoe belachelijk dat is, maar kan ik het in de praktijk niet tegenhouden?
Daarstraks ben ik gaan lopen met mijn hond, en hij had op het einde moeite om mee te lopen en hij is 11 jaar en ik raak overstuur als ik nog maar denk aan zijn afwezigheid. Mijn grootvader is aan het heengaan, stilletjes, en hij heeft kanker en de familie heeft beslist om niks tegen hem te zeggen en het zo te laten. Alsof hij geen volwassen man is met het recht om te weten wat zijn gezondheidstoestand is. En niemand staat aan mijn kant. "Het is toch beter zo, we kunnen toch niks meer doen, waarom hem nodeloos bezorgd maken". Ze praten over hem alsof hij een dementerende, seniele psychiatrische patiënt is, terwijl hij een langzame, respectabele en heldere man is.
Een slag van de hamer, vandaag, echt.
Ik voel me afschuwelijk. Vanbinnen en vanbuiten. Ik wil in een hol kruipen en nooit meer in iemands blikveld komen te staan, nooit meer hoeven voelen hoe iemand mij onderschat of pijn doet, nooit meer moeten beseffen hoe zwak ik sta tegen de oppervlakkigheid van de wereld om me heen. Ik wil nooit nog hoeven inzien hoe niemand, op de hele wereld, mij kent en toch nog van me houdt.
Ik lijk steeds meer op mijn vader. Van hem erfde ik die walgelijke borderline en ik word even gemeen, teruggetrokken en ongehecht als hij. Ben ik eigenlijk wel aan mensen gehecht. Wat is hechten. Zorg ik niet gewoon dat ze me leuk vinden zodat ik alsof kan doen dat ik niet alleen ben? Daarjuist nog snauwde ik een van mijn vriendinnen af omdat ze een vraag stelde die ik te voordehandliggend vond. De wonde dat dat bij haar slaat, is een papercut vergeleken met de stekende wee die door zoiets mijn ziel doorklieft. Ik schaam me zo hard om wie ik ben, waarom moet dat zo. Ik ben maar een klein meisje, waarom moet ik zo'n tonnen te dragen krijgen. Waarom moet er zo'n oncontroleerbaar dier in mij geperst zitten dat er langs gaten en kieren uitbarst.

Nee, vandaag is geen goeie dag.

23:06 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07 februari 2011

I can't stand the rain

"The Tiger

Magnetic, passionate and grand! When the Tiger does anything, it’s noticed! Indecisiveness and stubbornness can mar the sparkle of the Tiger personality. On the one hand generous, on the other hand a little mean, it’s sometimes hard to know where one stands with the Tiger. Flexible, honest and truly entertaining, one has a friend for life with a Tiger.

Forecast for 2011 Most Tigers will be feeling quite pleased and energized at the end of their own year in 2010. The Year of the Rabbit will be another positive year for them. Romantic matters are particularly to the forefront, with many born under this sign deciding to get married or to take the relationship to the next level. Single Tigers will have many chances to meet a partner with June to September particularly well aspected. If they have faced recent personal trials and tribulations, 2011 will prove to be a much brighter year. Financially, the Tiger will most likely see an increase in income, either due to a pay rise or an unexpected windfall. With careful planning and budgeting, they can enjoy this monetary increase whilst easing financial burdens. Hobbies and outdoor pursuits will also interest the Tiger this year and will provide relaxation and a social setting, both of which will suit him just fine. Travel and spending holidays with friends will be a focus during late spring and also August and September. If there is a dream location he’s always wanted to visit, this is the perfect year to do so! A house purchase or change of home could very well feature on the cards also. This will be an exciting rather than overly stressful development and Tigers should thrive in their new environment.

Interesting Tiger Facts:
Zodiac Stone: Sapphire
Special Flower: Violet
Best Hours: 3-5 am
Season: Winter
Horoscope Colors: Green, Blue, Yellow"

Klinkt leuk.

01:35 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25 januari 2011

Ich möchte ein Eisbär sein.

Daarnet stuurde ik dat hij mijn spullen mag weggooien. Ik kreeg antwoord dat het ging om CD's, een tafeltje en een parasol. CD's mag hij hebben, de rest mag het stort in. "Ok bedankt", zei hij. Hopelijk is het nu voorbij en begrijpt hij de hint dat ik hem echt nooit meer wil terug zien.
Ik herinner me zijn geur nog. En zelfs de smaak van zijn kus. Belachelijk eigenlijk. Maar misschien is dat normaal als je zo lang bent samen geweest. Ik herinner me vooral ook hoe hij op ne neerkeek, hoe hij kritiek had op mijn leven en hoezeer hij met zichzelf in de knoop lag, waardoor zijn spanning op mij werd afgeschoven -ik ben een spons. Die jongen in mijn klas is eigenlijk net zo. Godzijdank misschien, dat hij niet voor me viel. Stel je voor dat ik nog eens in datzelfde straatje zonder eind was verzeild geraakt.
Maar het blijft steken.
Héél stiekem.
Mijn klasgenoot is slimmer en leert sneller dan mijn ex-vriend, denk ik. Maar hij lijdt onder hetzelfde mijn-dromen-en-intenties-over-wie-ik-wil-zijn-bepalen-wie-ik-ben-en-niet-mijn-daden-syndroom. Het is alsof hij niet inziet dat zijn gedrag hem doet overkomen als een klootzak, en dat zijn innerlijk dat niet goedmaakt als het niet ten volle naar buiten komt. Hij wordt geconsumeerd door paniekgedachten over de toekomst maar vergeet te genieten van het nu. Hij doet daarmee zijn omgeving tekort. Hij is jaloers, en bang dat mensen in de toekomst zullen weggaan, maar vandaag van hun gezelschap genieten doet hij evenmin. Hij wil krijgen, altijd maar krijgen, aandacht, een luisterend oor, gezelschap, affectie, maar uiteindelijk vergeet hij het leuk te vinden en blijft het achter bij het huisvuil.
Hij is eigenlijk zo blind als een onthoofde kalkoen, maar kakelen kan hij nog.
Misschien is hij verwend. Zoals mijn ex-vriend. Niet op materieel vlak, maar op aandachtsvlak. Door charisma en goeie looks is hij misschien altijd iedereens lievelingetje geweest en heeft hij nooit geleerd zijn handelende persoonlijkheid op andermans gevoelens af te moeten stemmen. "Ik geraak met alles weg", zei hij zelf eens. Nou, deze keer niet.
Wat spijtig eigenlijk. Zo'n potentieel, en het toch nog weten te verneuken. Moesten hun beider grootvaders nog in leven zijn, zou ik een veelbetekenende blik met hen kunnen uitwisselen. Of zou ik bij hen kunnen uithuilen. Waarom zijn jullie kleinzonen zo het noorden kwijt geraakt nadat jullie er niet meer waren om hun gids te zijn? Waarom hebben jullie niet vaker tegen hen gezegd dat ze rechtschapen moeten zijn, en rekening moeten houden met de gevoelens van anderen? Waarom hebben jullie hen niet verteld dat je je eigen problemen nooit ten koste van anderen mag oplossen? Waarom hebben jullie hen niet verteld dat de vergiffenis van anderen geen garantie is voor juist gedrag, en dat je soms nog steeds in eigen boezem moet kijken, als een man?
Ik ben echt zo boos op mezelf dat ik hem die slechte kanten heb vergeven, of hen door de vingers heb gezien in het begin. Dat mag ik niet meer doen. Opkomen voor mezelf is mijn allerzwakste schakel. Die al een stuk steviger is dan vroeger, maar nog niet genoeg. Mannen zijn zo'n BABY'S. Echt kleine, clueless bengels die geen voeling hebben met de wereld rondom zich, want dat heeft mama altijd voor hen gedaan. Verdomme.






17:09 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22 januari 2011

You don't know what you've done.

 




Het is weer één van die avonden. De hele planeet is op mijn schouders gelegd, waarschijnlijk door mezelf. Al besef ik dat wel, soms doet het deugd om thuis, alleen op mijn kamer, heel erg emotioneel te worden en alles op te schrijven, zodat ik overdag onder de mensen mijn vrolijke, zorgeloze zelf kan zijn. En dat is niet gespeeld. Als al het bittere opgeschreven wordt, dan bestaat het buiten mij en kan ik het loslaten zonder ongerust te hoeven zijn dat dat deel van mij zal worden vergeten.
In het echt kan ik toch niet praten. Het wordt dan al snel een relaas van gebeurtenissen zonder gevoelens, waar de ander ook niet veel mee kan doen. Dus ja. Zo los ik het dan maar op.
Er was een film op tv, Speak, over een meisje dat verkracht wordt en het tegen niemand zegt enzovoort. Heel erg allemaal, heel oestrogeengericht ook. En op het einde moest ik natuurlijk huilen, want ik huil nu eenmaal heel snel, maar toen werd de reden van dat huilen plots iets totaal anders, een algemeen onwelzijn, en kon ik niet meer stoppen. Mijn keel deed pijn, de spieren rondom mijn strot leken zich helemaal op te spannen. En DAN, op DAT moment, wil ik eigenlijk gezelschap.
Of misschien ook helemaal niet, ik weet het niet want ik ben altijd alleen geweest op zulke momenten. Misschien zou ik me veel te hard betrapt voelen en schamen als er iemand was, en zou alles zich automatisch weer gaan verstoppen diep onderhuids. Maar toch wil ik me dan vastklampen aan een mouw, waarvan een stem me zegt dat het niet erg is dat ik huil en dat ik niet alleen hoef te zijn tot het over is. Dat ik zelfs niet moet zeggen waarom ik huil. Want uiteindelijk, who gives a shit. Elkaar raad geven kun je eigenlijk niet, of toch niet aan mij, want ik ken alle oplossingen al. Wachten is het antwoord op 99% van verdriet. En voor de rest moet je eerlijk zijn tegen jezelf, je zwakke punten erkennen, en eraan werken als je er echt een complex over hebt.
Maar eerlijk gezegd heb ik zelf ook nog niet vaak meegemaakt dat iemand zich aan mij vastklampt, ondanks het feit dat ik de vertrouwenspersoon van velen ben. Dus misschien is het menselijk om op die momenten een geïsoleerd oord op te zoeken.
Wat hou ik toch immens veel van mijn kamer.
We zien wel, we zien wel. De rust is teruggekeerd.

22:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20 januari 2011

And I know that my heart is my home

Eigenlijk moet ik studeren. En nog geen beetje.
Maar ik ben zo teleurgesteld. Wat een baaldagen zijn dit. Het echte verdriet en zo is over, maar nu is er de verveling en de leegte. Misschien is dit mijn kans om die leegte eens te vullen met iets anders dan alcohol of een nieuwe verliefdheid. Misschien.
De zomer komt eraan, probeer ik mezelf wijs te maken, nu gaat het allemaal erg leuk worden. Geen manier om te weten of dat zo zal blijven. Kan ook niet. Doorbijten, doorbijten, doorbijten.
Papa sloeg daarnet de deur van de badkamer zo hard dicht dat de hele verdieping trilde. Wat er aan de hand was weet ik niet, maar hij was niet aan het roepen en uit ervaring weet ik dat dat zijn ergste vorm is. Twee borderliners bij elkaar is echt een heel slechte gezinssituatie. Als hij agressief wordt, word ik levensangstig. Binnen de seconde snoerde mijn maag zich in een knoop. Zo belachelijk allemaal. Net een emotionele B-film "gebaseerd op ware feiten". Ik ben op mijn bed gaan zitten met mijn ogen strak op mijn kamerdeur gericht, in een poging op te houden te bestaan.
Hij praatte nog wat met mama, het had helemaal geen zak met mij te maken. Maar eens een angst zich nestelt... Mijn nachtrust is nu verpest, want als papa het huishouden terroriseert ben ik altijd degene die alle spanning absorbeert en van spanning komen zwarte gedachten en van zwarte gedachten komen slapeloze nachten. Niemand hier wordt aangeraakt maar als hij zo'n buien heeft zakt de grond onder mijn voeten weg. De rest van het gezin schijnt heel gemakkelijk dat alles te vergeten, zoals hij doet. De helft van de tijd herinnert hij zich zijn nucleaire reacties niet. Maar ik wil verdwijnen op die momenten. Als ik uit zijn zicht ben, is het al veel. En als hij de keuken binnenkomt met die blik in zijn ogen, dan ga ik naar boven, preventief. En dan hoor ik hem beneden razen.
En dan voel ik me zo slecht dat ik mama alleen heb gelaten tegen zijn salvo aan scheldwoorden. En de honden.
Het zal wel iets op het werk zijn.
Het is allemaal zo onvoorspelbaar. Er is geen logica, geen overzicht of begrip mogelijk. Ineens ontploft hij, en dan gaan wij er allemaal aan. En ik kan niet verhelpen dat ik dan denk dat dat komt omdat ik zo zwaar uitga, of omdat hij weet dat ik zo graag drink, omdat ik nog altijd geen diploma heb gehaald, omdat ik niet perfect ben, omdat ik hier nog ben.
Het zou gemakkelijk zijn als ik wist dat het door mij kwam. Dan moest ik gewoon weggaan en dan zou iedereen verlost zijn van zijn verbale geweld. Maar zo eenvoudig is het niet, er kan niks aan gedaan worden want hij heeft een stoornis die hij niet onder controle heeft. En er is geen manier om hem zover te krijgen geloof ik. Ooit heb ik wel eens pogingen ondernomen uit te leggen dat hij zich zou moeten excuseren, maar hij lachte me uit. En toen durfde ik niet meer.
Als mijn geheugen niet zo goed was, was ik gelukkiger denk ik. Maar ik herinner me AL zijn verwijten, zijn scheldwoorden, zijn minachtende opmerkingen. Heel mijn persoonlijkheid is ervan doordrenkt. Ik wil niet op hem lijken, ik wil niet door hem gevormd zijn, want ik haat hoe hij zijn omgeving verwondt. Misschien ben ik daarom verpleegster.
Ik moet toch echt wel studeren.

23:53 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

*

 



Wat een vreemde tijd.

19:48 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18 januari 2011

*

Ik had vandaag een gemiste oproep. Van mijn ex-verloofde. Hij is weer in het land en heeft nog spullen van me. Volgens mijn herinnering was ik heel duidelijk; brand het wat mij betreft, ik wil je nooit meer zien.

Dit is het kritieke moment. Waarop mijn wapens tegen zijn manipulatie aan de vuurtest worden onderworpen.

22:06 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17 januari 2011

Weekend

Mijn geest weet niet meer waar kruipen

Op de bodem van een bierglas

Leg ik hem voorzichtig te rusten.

 

En als morgen de zon opkomt

Kijken wat ze gemist heeft,

Zal blijken dat hij de avond

Daar heeft laten liggen.

 

© Clémence

22:07 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

*

16:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

*

07:06 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16 januari 2011

And I miss you, even when you're around.

Het lijkt even stabiel op nul-gevoel te blijven staan, nu. Ik voel echt niks meer. Maakt iedereen dit mee, of ga ik ervan uit dat mijn gevoelens erger zijn omdat ze dat vroeger ook waren? Ben ik zo vaak abnormaal beschouwd dat ik normaliteit niet meer herken? Ik weet het niet. Ik weet niks meer. Voelen en weten zijn twee dingen die ik nu niet kan of wil.
Het enige wat nu in werking is, is een soort overlevingsmechanisme. Doorgaan. En nu voelen zou daar behoorlijk nefast voor zijn. Niet teveel nadenken, veel lezen, tv kijken, studeren, muziek luisteren, maar zeker niet stil blijven staan bij de dingen die zich langs de binnenkant van mijn ribben een weg branden naar mijn keel en mijn ogen als ze geactiveerd worden. Hoewel ik nu al een poos niet meer gehuild heb, dat ben ik beu ofzoiets denk ik.
Er zit nog een diepgewortelde twijfel hoe het verder moet. Dat is het ergste eigenlijk. Waarom moet ik nog zo lang doorwroeten, voor iemand mij echt graag zal zien en het allemaal een beetje zin krijgt. Omdat ik als kind zo angstig ben opgegroeid, denk ik dat ik mezelf heb rechtgehouden aan de idee dat iemand ooit van me zou houden en dat ik dan niet meer zo hard zou moeten knokken om mezelf te bewijzen. En dat ik dan rust zou vinden.
Of dat zo is of niet, weet ik helemaal niet. Voor de ene misschien wel, voor de andere niet. Of het verstandig is of goed om zich zo te voelen, weet ik ook niet. Heel mijn leven hoor ik al dat ik moet doen wat ik wil met mijn leven, en dat ik alleen moet kunnen staan en dat het leven uiteindelijk toch altijd neerkomt op je eigen mannetje staan. Ik moet toegeven nog weinig anders te hebben gezien om me heen. Maar wat moet ik doen met het diametraal tegenovergestelde dat in mezelf zit? Ik ben gewoon niet zo.
Een job hebben waarvoor je gemotiveerd bent is natuurlijk belangrijk, maar dat zit al helemaal goed. Een partner hebben waarmee je conversaties kunt voeren die uren duren, dat ontbreekt nog verschrikkelijk hard en dat gemis verschroeit me. Er is iets dat nog verder gaat dan vriendschap, ook al zie ik mijn vrienden zo graag. Het vanbinnen en vanbuiten kennen van iemand, en nog gefascineerd zijn. Energie krijgen door de aanwezigheid van een bepaalde persoon. De slechte kanten wel zien, maar niet in staat zijn om er een oordeel over te vellen omdat de liefde voor die andere mens zo luid protesteert.
Vijf jaar lang heb ik dat ervaren voor iemand, en ik had dat blijven doen als hij nooit was weggegaan. Nu is mijn hart natuurlijk wel onherroepelijk gesloten, ik ben teleurgesteld in zijn onvermogen om mij terug te geven wat ik gaf. Maar ik ben ook teleurgesteld in de wereld om me heen, en dat is veel erger.
Er lijkt niemand te zijn die kan of wil wat bij mij het geval is. Iedereen is bang, geremd, verbitterd en gecorrumpeerd. Mensen zijn verblind door de wonden die ze nog dragen, en staan niet meer in contact met hun hart of dat van anderen. Ik heb ook geen voorbeeld gehad om hierop een oplossing te vinden. Mijn ouders zijn nog steeds gehuwd, maar ik heb mijn vader en moeder nooit enige compliciteit zien delen. Hun relatie is het laatste wat ik wil voor mezelf. Ze hebben me ook nooit raad gegeven die bruikbaar was, behalve zo van die achterhaalde standaard spreekwoorden uit de handboeken van de jaren '60.
De ernst waarmee ik omga met dit onderwerp is fundamenteel onbegrepen. Geen mens reciproceert het. Geen mens. Of zo voelt het toch. Alsof ik moederziel alleen sta en gedoemd ben om mezelf te moeten afsluiten omdat het nooit in dezelfde puurheid zal terugkomen, en mij dus blijvend zal kwetsen. Dat kan niet waar zijn dus sluit ik me (nog?) niet af, maar het gevoel is er soms wel.
Moet ik dan concluderen dat deze ernst niet goed voor me is? Ik weet niet of ik hem wel wil opgeven. Want natuurlijk doet het wel een beetje pijn soms, maar als het er dan zou zijn, zou het toch ook wel héél mooi zijn, niet? Of plegen mijn gevoelens op die manier héél langzaam zelfmoord...

23:52 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15 januari 2011

Je bent wat je eet, sommige dagen eet ik niks

Shit. Het is begonnen. Het gevoel van leegte is gisterennacht weggegaan en een stroperige, gitzwarte pek heeft zich in de plaats gezet. Het soort verdriet dat niet naar buiten druppelt maar zich in een plakkerige, slijmerige massa een weg baant door je keel omhoog, en daar dan blijft steken. Het doet fysiek pijn.
Maar dat heeft niet echt te maken met die gevoelens voor die ene jongen. Dat was gewoon nog eens een druppel. Zo zijn er elke dag wel een paar nieuwe, de ene al met wat meer impact dan de andere. Het voelt alsof iemand me de hele voormiddag heeft staan stampen op mijn ribben met werkschoenen met stalen tippen. En ik ben gevallen, en hard, op mijn linkerscheenbeen staat een hele schaafwonde met een immense, extreem pijnlijke blauwe plek. En een brandwonde van een sigaret waar ik tegen gelopen ben op mijn rechterarm.
Ik ben vannacht voornamelijk met mensen omgegaan die niks voor me betekenen. Dat voelde veilig. Ik zag hem vijf seconden of zo, maar toen ik er was ging hij juist naar huis. Beter zo, waarschijnlijk.
Zou van een gebouw springen pijnlijk zijn? Voor een trein gaan staan gaat niet, want dan zou mijn familie moeten betalen voor de vertragingen en zo. Ophangen lijkt me veel te veel ruimte voor vergissingen te hebben, wat kan zorgen voor pijn of verlamming, dan sta je daar mooi. Het blijft maar bij gedachten. Maar ze zijn er, en het enige wat ik kan doen is wachten tot ze gaan. Ik weet wel dat ze zullen verdwijnen. En dat het ooit zal beteren. Maar dat verandert niks aan hoeveel pijn ik nu heb. Of misschien toch wel, misschien is dit wel de eerste keer dat ik het zelfvertrouwen heb om te geloven dat ik dit aan kan.
Deze cyclus herhaalt zich al zolang als ik gevoelens kan herkennen. Verwerken, verwerken, verwerken. Papa scheldt me uit, mama zegt niks, op school werd ik dagelijks gepest, ouders deden niks, ik had verdriet, papa zei dat ik me aanstelde, gedumpt in een instelling, een prooi voor slechte relaties, alleen alleen alleen. Alleen met de schaamte het allemaal niet aan te kunnen, alleen met de schaamte om alleen te zijn. Hier kan ik bij niemand mee terecht. Want praten helpt niet, al lang niet meer. Wat moet ik ook zeggen? Hallo, ik vind het leven niet meer leuk en dat is eigenlijk al heel lang zo. Dat is ook maar tijdelijk. Morgen vind ik het misschien wel weer leuk. En dan zal ik ook denken dat dat altijd al zo was.
Er zijn belangrijkere dingen. Er zijn mensen die overlijden, of ziek worden, of mishandeld worden. Maar toch wil ik roepen, brullen, mijn longen vermorzelen dat ik kapot aan het gaan ben. Ik ga gewoon kapot.

Al zo verschrikkelijk lang probeer ik te leren hoe je het alleen moet klaren. Ik heb nooit geweten waarom ik zo'n allesoverheersende nood heb aan verbondenheid met iemand, en waarom ik zo wegkwijn zonder. Mijn hele leven heb ik niet anders geweten, ik kan me zelfs herinneren dat ik als kind dacht "ooit komt er een man in mijn leven en die haalt mij hier weg". Zo ben ik een weerloos kind, te grabbel aan verwoesters. En ja, ik lijk zelfzeker, maar ik snak naar een gids, een vuurtoren in de oceaan, iemand die me uitdaagt en begeleidt.
Maar niemand ziet me. Niemand ziet mijn eenzaamheid, onzekerheid en angst.
Maar dat komt wel.

16:05 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14 januari 2011

How my thoughts they let me down, and then there's you

Nachtrust en het vooruitzicht op een nacht vergeten, maken me enigszins rustiger. Maar verlamd en mank ben ik nog, al is dat best normaal in dit soort situaties. Nu voel ik me behoorlijk leeg. Leeg is nog altijd beter dan vol doorns. Het maakt niet zoveel uit allemaal. Het leven gaat door zoals het altijd was, voor iedereen even hard.
Wat is het toch vreselijk hatelijk om berichten te krijgen van precies die persoon, net toen je besloten had dat het beter was afstand te nemen. Ik heb toch geen belwaarde, pech. Hij vertelde me ooit hoe kwaad hij zich voelde toen zijn ex-vriendin hem vroeg hoe het met hem ging. En nu doet hij iets gelijkaardigs. Wat, WAT kan het je schelen. Te vroeg jongen, te vroeg om te doen alsof alles tussen ons normaal is.
Of we ooit goeie vrienden zullen zijn, staat zelfs in vraag. Ik had liever nooit geweten dat hij met al zijn beste vriendinnen ooit al geslapen had, of dat hij zo anders was dronken ten opzichte van nuchter, of dat hij zo wispelturig was en zo onbeslist over wat hij nu eigenlijk wil. Ik had liever nooit geweten dat hij nog zo'n egoïstisch kind was.

14:46 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13 januari 2011

I'm scattered on the floor, disappointed and sore.

Net toen ik dacht dat mijn gal wel op moest zijn, heeft heel mijn wezen zich er weer mee gevuld. Het is verscheurend, maar hoezeer ik ook zou willen dat het me verscheurt, ik blijf levend en wel voelen. Door mijn pseudowetenschappelijke en dus causale manier van denken, heb ik het gevoel dat me onrecht is aangedaan, omdat ik verdriet heb en dus wel door een boeman moet zijn afgeranseld.
Was het maar zo simpel.
Misschien moet ik eens op zoek naar een cursus zelfverdediging, maar dan mentaal. Hoe bescherm je jezelf tegen donzige gevoelens die pure demonen verbergen, tegen mannen die zelf aan diggelen liggen en blind zijn voor wat ze aanrichten? Ik herken ze, dat is het belachelijke aan mijn leven juist. Ik herken ze, maar geef ze toch voldoende ruimte in mijn gevoelens om er alles kort en klein te kunnen slaan. Een beetje zoals een pitbull aan zijn oren trekken en huilebalken dat hij bijt. De echte schuld treft mij, want dit is me al overkomen en elke keer maak ik mezelf wijs dat ik gegroeid ben. Terwijl ik in feite slechts een beetje verwerking achter de rug heb van wat voorbij is, maar niet beter gewapend ben tegen wat moet komen. Overmoedig stort ik mezelf keer op keer te pletter op een bittere desillusie.
Was ik maar een ééncellig organisme. Een heel klein bacterietje ergens diep binnenin een lichaam, door niemand opgemerkt en door niemand gestoord.
Het was lang geleden dat ik nog zo angstig was voor een komende periode. Dit pad ken ik vanbinnen en vanbuiten. De slapeloosheid, de zinloze nachten op café en de vruchteloze pogingen om te vergeten. De machteloosheid vooral, tegenover een berg tranen waar je niks tegen kunt beginnen. Gewoon wachten. Tot het betert. Tot het wegebt en tot je je ermee verzoent. En opnieuw beginnen, waarschijnlijk.
Nooit zal ik het begrijpen. Nooit. Hoe ik me zo kan vergissen. Hoe mijn fenomenale mensenkennis me zo kan ontvallen, dat ik de puurste vormen van liefde voel voor mensen die een ander niet eens opmerken, die geen aandacht schenken aan de gevolgen van hun handelingen en woorden, die de pretentie hebben hun intenties aan te nemen als hun persoonlijkheid, in plaats van hun daden. Het zal wel goed genoeg zijn, ik bedoelde het immers niet verkeerd. Dat ik een ander verwond heb, is mijn schuld niet, want ik wou het niet.
Eigen schuld. Haarfijn kan ik me herinneren hoe ik nog dacht, hij is zo gekweld, hij gaat me pijn doen. In plaats van op dat moment verstandig te zijn, heb ik dat kortstondige, impulsieve en emotionele wezen in mij laten regeren, al was het maar omdat het de pikzwarte, stekende gedachten in mijn hoofd eventjes overheerste. Ik liet mezelf misschien wel verliefd worden, om te mogen zweven, hoe kort ook. Mijn achterhoofd was op vakantie.
Het zal wel zijn redenen hebben. Hij zal het wel niet in zich hebben, dan. Dat klinkt nu als fictie, maar ik moet het door m'n strot rammen en zelf gaan geloven. Hij is niet goed genoeg, ook al schreeuwt elke vezel in mij nu dat het andersom is. Hij is degene die niet goed in zijn vel zit, hij is degene die worstelt en hij is degene die instabiel is, niet ik. Had hij me wel opgemerkt, had ik waarschijnlijk toch al zijn demonen doorgeschoven gekregen, en was hij er beter van geworden en had hij me achtergelaten met zijn puinhoop. Uiteindelijk ben ik wellicht aan iets ontsnapt dat me verder had kunnen verwoesten.
Nu nog zelf geloven.

21:37 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08 december 2010

Nee, nu niet.

.

00:07 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 oktober 2010

I can taste your fear

Hier ben ik dan nog maar eens.
Waar ik gezeten heb weet ik eigenlijk ook niet precies. In elk geval ergens waar online ventileren niet nodig werd geacht.
Maar nu zit ik in een nieuwe klas, met nieuwe mensen, EN NU BEN IK WEER VOOR EENTJE GEVALLEN HE. Hij is geweldig, een beetje intimiderend zelfs. We hebben ook enorm veel gemeenschappelijke vrienden, al kenden we elkaar niet echt hiervoor, buiten héél vaag van ziens. Voor de eerste keer lijk ik ook te DURVEN, lijk ik zekerder van mijn zaak dan anders. Allez, ik durf in mijn gedrag naar buiten toe zeggen "TAKE IT OR LEAVE IT JOM", zonder blikken of blozen. Normaal word ik nerveuzerig of giechelig (ja ok dat ben ik nog altijd maar dat is misschien nog niet zo erg, ik lach gewoon veel).

VERDORIETIENDUIZENDDINGENTEGELIJK.

Er volgt nog wel wat.

20:55 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30 september 2010

DNA

IMG_1754.JPG

18:32 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11 september 2010

Pu-tain Clan!

Ik zou keihard ne female rapper moeten zijn in 't Frans.

23:05 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08 augustus 2010

Mayhem MF

Mijn benen ontploffen bijna van het stilzitten. Ik wil een feestje. Helaas, het is zondag. Maar m'n beste vriendin stopt rond 2 u met werken (horeca, kutshiften) en dan vertrek ik ook maar richting stad, en dan dolen we waarschijnlijk eindeloos doorheen de godverlaten stad MAAR DAT MOET DAN MAAR. Indien geluidsoverlast vannacht, excuses, dat zijn wij vergezeld van zatte botten en evenwichtsstoornissen.
Thuisblijven is niet de stijl van het huis. Da's mijn afdeling niet. Neenee, dat is kassa vijf, daag. Eten, second. (Amai papa snurkt al boven mij, dat was snel!) Haha jezus, Rising Sun is legendarisch. En Blade Trinity moet ik ooit kopen voor een vriend van me die houdt van machofilms. Man, die griet is niet Japanser dan ik Egyptisch ben. Ik wijk af.
Woohoow 24!! Yeah i-de-aal.
Ik laat m'n oog toch altijd weer vallen op dudes met een lief he, verdomme. HET IS EEN PARA, KOMAAN. Mooier worden mannenlijven niet. Argh! Niet dat ik hem echt ken of zo hoor, maar ik zat één avond bij hem op terras en ik dacht toch bij mezelf "daaaaaaaaaaaaaaaamn". Misschien is hij een kwal, maar een nacht naast een afgetraind lichaam lijkt me wel eens gezellig. Daarbij, hij was echt supergrappig, die dag toch. Humor is het apex van karaktereigenschappen. Maar hoe'n onverbeterlijke flirtpees ik ook ben, van geëngageerde mannen blijf ik met m'n fikken af. Want wat voor stuk gevogelte ben je als je iemands lief loopt te verleiden, fuck man, ik haat zo'n wijven.
Jaaaaaaaa de Russen willen een vredescontract tekenen! Vierentwintig, jij verdient mijn aandacht. Daag.

23:53 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19 juli 2010

Tika

38170_425436603880_672328880_4750495_4472183_n.jpg

 

Liefste Tika,

 

Gemakkelijk wordt het zeker niet, je bent gebroken en angstig, maar ik beloof je op m'n allerliefste bezittingen, dat je het vanaf nu goed zult hebben. Geen stok zal je nog slaan, geen ketting zal je nog beklemmen, geen kooi zal je nog weerhouden van het dartelen. Vanaf nu ben je, samen met m'n trouwe Otchum, een compagnon en zul je merken dat je gewaardeerd en gerespecteerd wordt.
Deze prachtige Samojeed is zo verwaarloosd gevonden dat haar vacht geschoren moest worden om de huidziektes, de vlooien en de rottende klitten weg te krijgen. Dierenmishandeling is niet altijd rechtstreeks, onverschilligheid ontneemt de slachtoffers kansen. Ogen open en durf reageren!

23:30 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14 juli 2010

Never meant to cause you any trouble.

Het concert van Prince was alvast fenomenaal.
De onverklaarbare en redelijk surrealistische crush van de voorbije weken geneest gelukkig even fenomenaal snel. JEZUS. Toch zet het je aan het denken hoor, zo van, hoe kun je nu op één avond een beeld van iemand hebben, dat op een andere avond volledig wordt omgegooid? Ik zag hem echt als iemand rechtschapen, eerlijk en plichtbewust, ofzoiets, maar hij bleek even hard een kind in een snoepwinkel als alle anderen. Waarschijnlijk heb ik het geluk dat ik in geval van bepaalde "foute" daden mijn gevoelens kan smoren. Maar stiekem waren ze daarvoor al tot de orde geroepen. Dit was belachelijk, het ging er over. Ik voelde me niet eens meer veilig bij zo'n snelle en extreme gevoelens, omdat ze zo artificieel leken en zo hard opgeroepen door een beeld en geen kennis.
Nu de kennis er is, euhm, blijft er in feite niks meer over. Al dat respect en zo, dat is niet WEG-weg maar het is gedesillusioneerd en ik merk ook dat ik het nooit van m'n leven zou terugkrijgen. Er zijn mensen die dat soort genegenheid ook niet kennen, dus niet kunnen geven.
Mijn nood om zo'n liefde aan iemand te geven was groter dan mijn voorzichtigheid, goddank heb ik het aan hem niet verspild, denk ik dan.

08:14 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04 juli 2010

Let me love you 'till you get it right.

Diep ontroerd en stil van de onbeschrijflijke gevoelsband tussen m'n hond en ik. Hij lag domweg in zijn mand, ik kwam thuis van disproportioneel feesten en weet uit ervaring dat hij pas opstaat als ik de deur van de keuken open. Het eerste wat ik dus deed toen ik de klink vastnam, was zeggen "jongen, blijf". Niet opstaan jongen, niet kwispelen, geen stoelen verschuiven met je staart, blijven liggen, ik kom wel tot bij je. Mama en papa slapen boven nog lieverd, geen geluid maken, je ziet dat ik voorzichtiger ben dan anders. Honden krijgen geen vochtige ogen, maar kunnen wel een blik werpen van de oprechtste, diepste, dankbaarste liefde. Die blik beroert me, streelt me in het allerdiepste van mijn hart. Geen mens heeft me in m'n leven zo'n blik gegeven.


Kijk me in de ogen lieverd, want jij ziet mij. Jij kunt ergens kijken in mijn ziel waar bijna niemand kan kijken. Zie je dat? Dat trieste deze morgen? Ach, jongen, ik zag hem en de angst verlamde me. Ik wou krimpen tot een kleine, donzige essentie van mezelf en me nestelen in zijn handpalm. Maar ik durfde hem niet vragen om zijn hand te openen. Ik durfde complimenten, glimlachen, gebaren niet interpreteren. Ik ben bang, als hij naar me kijkt en mijn hartslag versnelt, bang dat hij het ziet, dat hij het weet, en dat het hem stoort. Ik probeer m'n gedrag zodanig te controleren opdat het niet zou opvallen, dat ik vrees dat het net flagrant is. Misschien zelfs voor anderen. Brave hond van me, dat zijn momenten waarop ik me belachelijk voel tussen mijn eigen vrienden. Goddomme, denk ik dan, tuttemie, doe eens volwassen. Blijf nuchter, realistisch, hij is ook maar een mens. Maar hij is een mens die me beweegt, vanbinnen, en dat gebeurt zo weinig. Lieverd, dat gebéurt zo weinig! Je doorleeft nu al tien prachtige jaren mijn leiding, je kent me beter dan m'n beste vriend. Je weet hoeveel deuren achter mijn hazelnootbruine ogen ik heb, en ook hoe ik ze nauwelijks allemaal open laat met vrije inkijk in mijn ziel. Maar waarom heb ik het gevoel, als hij me aankijkt, dat al die deuren wagenwijd open staan? Dat ik weerloos in de kou sta en dat hij in mijn ogen ziet wat er in mijn binnenste gebeurt? M'n trouwe, dappere jongen, het gaat over luttele seconden. Seconden die eeuwen lijken te duren. Hij ziet me! Hij ziet me! Ik kijk snel weg en hoop dat in die korte tijd niet al te veel is opgevallen. Wat ziet hij er moe uit. Moe en triest. Maar wat is hij moedig en eerlijk tegen zichzelf. Hij lacht, hij biedt gezelschap, brengt humor, hij danst. Zien anderen welke last op zijn brede maar vermoeide schouders rusten? Ben ik de enige die zich uit alle macht aan zijn zijde wil zetten en die last stutten met alle mogelijke middelen? Hij is zo'n prachtig mens, jongen, je zou hem leuk vinden, hij kan spelen als een kind. Maar hij piekert, het ontbreekt hem aan instrumenten om sommige dingen op te lossen. Laat me toch, laat me! Laat me je grote hand vastnemen en je met piepkleine stomme dingetjes vooruit helpen. Nee, ik ben geen wondermiddel, verre van, hij is ook veel te verstandig om zoiets van een vrouw te verwachten. Maar ik wil hem de ruimte geven om te zijn wie hij is, door en door mens, ik wil hem stimuleren om doelen achterna te gaan, hem met de beste raad die ik met m'n hoofdje kan bedenken bijstaan.
Jij weet wat ik waard ben, m'n schat, jij weet dat Clémence aan je zijde een enorm verschil kan maken. Ik ben maar één vrouw maar er huist in mij een ongelooflijke kracht die ik slechts aan anderen kan doorgeven. Nooit, nooit zou ik hem remmen in wat hij wil doen, want hij is intelligent en ik zou zijn inschattingsvermogen vertrouwen. En misschien zachtaardig, liefdevol in vraag stellen als het kind teveel naar boven zou lijken te komen.
Het respect dat ik voor deze man ervaar is er één van een zeldzaam kaliber. Zijn woorden, zijn daden zijn die van een gevoelige mens met moed en een enorme tederheid. Ik zie hem wel, achter zijn forse uiterlijk, en dat is voldoende. Ik wil hem geruststellen, dat hij niet hoeft bloot te stellen wat hij niet kan, dat ik het weet. Ik wil hem heel dicht tegen me aan houden, al zijn mijn armen veel te klein, en hem zeggen dat zijn stoere uiterlijke façade niet naar beneden hoeft. Ik wil hem zacht in zijn oor fluisteren dat hij niks hoeft te zeggen, dat ik het allemaal voel. Ik voel wie hij is, en dat kan toch niet in woorden. Als hij naar me glimlacht, bewonder en benijd ik de ongekunsteldheid waarmee hij zijn ziel aan me laat zien. "Ik lach naar je, Clémence", staat in zijn ogen, "lach terug, of niet, uit m'n lood val ik toch niet, maar ik lach naar je".
En toch, lieverd, en toch, wanneer ik hem zie, kijk ik weg, praat ik met anderen, oh wat haat ik mezelf op die momenten. Maar ik durf niet! Ik word zo verlegen! Als hij de kamer binnenstapt wil ik hem om de hals vliegen maar in plaats daarvan kijk ik naar de grond of doe ik alsof ik met iemand in gesprek ben en niet gemerkt heb dat hij er is. Puberniveau. Ik schaam me rot maar het is sterker dan mezelf. Ik ben veel en veel te veel waard om voor het rapen te liggen.
Kom me halen, wil ik hem zeggen, maar ik weet niet hoe en ik ben bang dat hij het niet wil. Voor hem zijn al die gebaren naar mij toe misschien vriendschappelijk bedoeld en voelt hij wel dat hij me iets doet, maar gaat hij er gewoon enorm volwassen mee om.
Ik ben moe jongen, ik ben doodop, en emotioneel. Toen hij vertrok vond ik het zo erg dat ik niet eens wist hoe ik afscheid moest nemen. Had ik het geprobeerd was het gruwelijk duidelijk geweest hoe vals de luchtigheid was, en ik had weinig bedenktijd, en uiteindelijk was de deur al toe toen ik dacht "hee! je krijgt nog een wangkus van me! en een streel over je rug! en een blik van begrip! warmte! mijn karakter is zo warm, neem nog een stukje mee!".
Het is belachelijk, m'n beste hond, het is echt belachelijk. Maar kwijt zal ik hem wellicht nooit zijn onder deze omstandigheden en de tijd wijst me dan m'n plaats wel aan. Iets met vissen en zeeën. Maar ik zal altijd zeer diep onder de indruk van hem blijven. Slaapwel, tot straks, we wandelen wel nog wat, goed? Daag!

En heel dat, wordt op vijf minuten tijd doorgegeven van mijn ziel naar die van mijn hond, terwijl ik hem met alle tederheid die mijn handen bezitten over zijn hoofd aai en bedenk dat ik toch elke keer vergeet hoe mooi hij is.

10:49 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01 juli 2010

I don't wanna move a thing

Het houdt aan, godverdomme. Het evolueert. Geen crush dus, maar iets echt. Pure zelfmoord. En Stella smaakt niet, ik dronk er enkele dagen geleden nog één in de vlakke zon en verdrietjes het beviel me niet. Ik moet op namiddagen mijn Orval hebben en niks anders komt dan gelegen.
Shit, wat moet ik nu doen zeg. Nee echt waar dit is zoals sterven ergens vanbinnen, dat ellendige gevoel, "ik ben verloren". Het overspoelt me ook aan een rotvaart, en ik voel me zo belachelijk als een kip die denkt dat ze een zwaan is. Met veren die in klungelige plukken alle kanten op pieken in plaats van elegante glooiingen in de natuurlijke aanzet. Allezja, whatever, u ziet het wel voor u; een onhandige, boertige kip voor de spiegel met een air die niet wordt geëvenaard door de looks.
Jawel, nee wacht, wel door de looks naar 't schijnt, maar niet door het gedrag. Ofzoiets. Argh, dit bedoel ik dus hé! Fuck het allemaal man, het boeit me niet. Het boeit me al veel te hard om me nog te mogen boeien. Haha joleej nu kan ik er gelukkig weer om lachen. Clémence toch, waarom kun jij niet genieten van verliefdheid zoals alle anderen. "Die onschuld is me afgepakt", wat eigenlijk toch maar een zelfmedelijdende slachtofferrol is. Nee het punt is dat ik enorm graag zo'n berustende, zelfzekere vrouw zou zijn, die koel en berekend de rots voor haar partner kan zijn. Maar ik ben een onvoorspelbaar tijdbommetje dat er altijd wel is, maar in chaotische, onvoorbereide toestand en zelden in alle kalmte en alle mogelijkheden in acht genomen. Een luisterend oor is altijd wel voorhanden maar jaaaaa nee berustend zeker niet. Ik ben nooit rustig. De hoop die toestand ooit te bereiken heb ik al achtergelaten, what's the point ook. Wel zonde dat de meeste mannen daar wel naar op zoek zijn, blijkbaar.
Ik heb geen rots. Geen haven of rustoord waar ik naar terugkeer als mijn wilde plannen mislukt zijn of ik een tijd moet herbronnen. Een echte Clémence herbront ook niet, ze is haar eigen bron. En nochtans is het niet dat ik niet stil sta bij dingen want eigenlijk heb ik gewoon alles al "behandeld". De meeste mensen hebben nog niet stil gestaan bij de dingen die al een done deal waren op mijn zestiende. Als je puberteit begint op je elfde heb je tegen dan al een hele weg afgelegd.
Amai ineens heb ik hier geen zin meer in. Slapen is misschien een goed idee.

01:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15 juni 2010

Un petit coin de parapluie pour un coin de paradis.

Op sommige momenten denk ik "pf, alleen zijn is nog altijd wel het meest luxueuze leven", en op andere kan heel dat gevoel kelderen in een gewentel in triestheid. Wat gebeurt er met me. Alles scheurt en trekt. Mijn hoofd wil dit en mijn hart wil dat en mijn lichaam wil NOG iets anders. En één man verenigt de drie, maar net hem kan ik niet dichterbij verdragen want, jaa, angst. Ik ben zo geen noodlotmens, we zijn met belachelijk veel en er zijn wel meer mensen die me gelukkig kunnen maken -maar niet véél. Als ik nu nog te angstig ben en hij is weg tegen dat ik het overwonnen heb, dan is dat maar zo, bedoel ik.
Ook al steekt mijn hart elke keer ik met m'n vriendinnen uit ben en hij me weer zo schrijnend oprecht begroet. De ervaring leert me dat ik gevoelens van verbondenheid kan hebben die blijken niet te bestaan aan de andere kant, en van verbondenheid is dan technisch gezien geen sprake hé. De droefheid in mijn hart komt voort uit een mengelmoes van naïviteit en oprechtheid. Ik ga oprecht en blindelings geven om mensen die het niet verdienen of waaraan ik de energie niet zou moeten wijden.
Maar hoe leer je om anders te zijn dan je eigen natuur? Naar buiten toe kan ik moeiteloos mijn hart sluiten, en geen ziel zal ooit weten wat er echt in speelt, maar daarmee ga ik nog steeds naar huis met lood in m'n schoenen en tranen in mijn ogen. Het is me nooit overkomen, moet ik zeggen. Iemand zomaar, toevallig leren kennen, elk weekend zien en voelen dat er iets groeit dat volledig wederzijds is, en op dezelfde golflengte zitten, en meer en meer aan elkaar toevertrouwen tot men zich aan elkaar bloot geeft. Ik heb dringend een grondig gesprek nodig met mijn hartsvriendin, ik voel het.
Is dat niet mogelijk of zo dan, door mijn gesloten en contradictorische persoonlijkheid? Stoot ik mensen zo af, doe ik zoveel dingen fout, is er zo'n gruwelijk aspect aan me? Jezus, hoor me bezig. Hoor me twijfelen! Dit is precies waarom liefde me niet interesseert. Het maakt me angstig, het neemt me mijn stabiliteit af. Ik kan het niet met mate en dat is erg destructief. Wanneer ik verliefd ben, echt verliefd, ga ik kapot. Het schijnt mijn trieste lot te zijn. Het gevoel niet te bestaan zonder de verbondenheid met die persoon consumeert me en verbrandt me. Nu ben ik nog bijlange niet in dat stadium, gelukkig, het is geleden van mijn negentiende dat ik me nog zo gevoeld heb.
Ik ben gelukkig alleen, maar wanneer ik verliefd word lijkt het alsof dat alles van geen tel meer is, alsof mijn leven nooit enige betekenis had. Het beminnen van de ander slorpt me op, ik verdwijn en los op in dat verslavende gevoel van euforie, bewondering en genegenheid. Liefde is een beetje zelfmoord plegen. Hoe komt het dat sommige mannen dit in me losweken? En hoe komt het dat mannen die veel gezonder voor me zijn, dit gevoel in de verste verte niet benaderen?
Elke keer ik zo gekwetst werd door mijn ex-vriend, dacht ik "NOOIT MEER". Ik hoor het mezelf nog zeggen, nooit nooit nooit nog laat ik me zo meeslepen en blind maken. Volgende keer zal ik veel beter controleren wat ik voel en zal ik veel meer autonomie bewaren. Maar dan staat die ene man daar met zijn Stella en betrap ik mezelf erop te denken dat ik hem waarschijnlijk zou volgen naar de meest godverlaten hut ergens in putje Zwart-Afrika, te voet. En ik zou waarschijnlijk zijn bagage voor hem dragen moest hij het me vragen.
De schrale troost in dit hele verhaal is dat ik dacht dat mijn hart gestorven was, en dat er blijkbaar nog bloed door stroomt. Which is nice.

Dit kan nooit wederzijds zijn, omdat het steunt op idealisering. Moest hij me plots zeggen dat hij me graag ziet, zou ik niet weten wat te zeggen. Ik zou onmiddellijk naar zijn gebrek op zoek gaan, want je moet wel een gebrek hebben om verliefd te worden op Clémence. En ik zou het nog vinden ook.
Ik vind het altijd.
Ergens achterin m'n hoofd is er altijd nog de onoverwinnelijke overtuiging dat "hij geen idee heeft wie ik ben". Dat niemand het weet. En dat hij wel kan denken dat hij me graag ziet maar eigenlijk niet weet wat er in me schuilt. Hoe plant je al je gevoelens, gedachten en geloofjes in iemand anders zijn hoofd? Hoe geef je jezelf bloot en wanneer weet je zeker dat je het op de juiste manier doet?
Hoe bekom je het, dat iemand van je houdt, dat iemand wat je bent zo bewondert dat hij het gaat beminnen? Hoe bekom je het dat iemand je droefheid en je angsten ziet en je wil beschermen? Of is het zinloos daarop te wachten. Misschien is het echt zo dat je altijd alleen staat. Alleen met je vrienden dan toch.

00:02 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12 juni 2010

Je fais trois pas, la route n'est plus

Nee hoor. Neeeeeeeeeeee hoor. Het is er gewoon niet. Hij belt, en ik neem niet op want ik ben aan het zingen of aan het kribbelen met mijn koptelefoon op, dus ik hoor geen beltoon, en dan heb ik een gemiste oproep, en dan schrijf ik misschien een mailtje 'hoi ik doe vandaag dit of dat dus ik kan niet' (ook al kan ik EIGENLIJK wel maar wil ik gewoon een beetje tv-tijd 's avonds in plaats van geld op te doen op café of mijn longen naar de hel te roken) of ik laat helemaal niks weten, ook al was het mijn intentie wel, maar ik vergeet hem en dan blijft het daarbij. En dat gebeurt dan drie keer per week.
Dus dan is het er niet.
Als het er wel is krijg ik tienduizend hartinfarcten tegelijk (ook op plaatsen waar ik geen hart heb) bij elk bericht en moet ik mezelf tegenhouden om niet meteen te antwoorden IK HOU VAN JE WIL JE JE HELE LEVEN BIJ MIJ BLIJVEN ASJEBLIEEEEEEEEEF en dan versmelt ik in feite met mijn GSM want hij MOEST maar eens bellen. Ook al is dat al wel een beetje volwassener geworden intussen, omgaan met verliefdheid.
Ik vrees dat hij te... "te" is. Mooie man, intelligente man, opengeestige man, belezen man, nieuwsgierige man, *awww* alle studentes zien hem stiekem wel zitten. Maar dan is voor mij de nieuwigheid er al af. Een beetje Ken van Barbie. Het lijkt allemaal zo cliché, een beetje afspreken, een beetje filmpjes bekijken, een beetje zijn vrienden aan me voorstellen, wat moet ik daar nu mee. Ik wil gesprekken voeren waarbij ik plots besef dat de zon alweer opkomt (tiens? bestaat die nog?) en het gevoel hebben dat ik met een meerdere converseer. Dat is wellicht de reden waarom de gemiddelde leeftijd van mijn vrienden 30 is, ook al ben ik vanvoor in de twintig. Zij weten dingen die ik niet weet, en bekijken daardoor de zaken anders. Bij hen heb ik het gevoel dat ik op mijn best moet en mag zijn, om "mee" te kunnen. Bij hen hoef ik nooit de leider uit te hangen die natuurlijk in me naar boven komt in een groep leeftijdsgenoten. Ik blijf dezelfde persoon met hetzelfde gedrag en dezelfde meningen, maar zij zoeken niet meer, zij zien in zulk gedrag geen leider, zij zien een meisje met een sterke persoonlijkheid en zijn niet geïntimideerd en gaan me ook niet in de rol duwen van de initiatiefnemer. Rust.
Eigenlijk val ik niet op mooie mannen. Ik val op mannen met onperfectheden die dat compenseren met fijnzinnigheid, humor en charisma. MAAR DIE HEBBEN DAN AL VIJF JAAR EEN LIEF EN ZO. Niet zo lang geleden vroeg een vriend (die toevallig al vijf jaar een lief heeft haha) me hoe het mogelijk was dat een meisje zoals ik geen vriend had. Mijn antwoord aan hem was niet de waarheid, dit terzijde -no way in hell dat ik zoiets eventjes ga beantwoorden hee. Ik geloof dat ik iets sarcastisch heb gezegd in de lijn van NIEMAND VINDT MIJ MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI BHOEHOE en het dan heb laten verdwijnen in het gelach. De waarheid is dat niet veel mensen nog een uitdaging vormen, ze zijn zodanig oppervlakkig dat ze ook transparant zijn. En dan verdwijnt mijn interesse ook even snel als dat ze opkwam.
Stiekem hou ik er zelfs van als iemand me bijna angst inboezemt omdat hij zo moeilijk te ontcijferen valt. Of zelf zijn lat zo extreem hoog legt, dat ik gestimuleerd word om mezelf maximaal te ontplooien. Hij moet natuurlijk niet overdrijven (weeg 53 kg of ik dump je) maar een opmerking zoals "Clémence, onderbouw eerst eens goed wat je bedoelt want nu ben je aan het dwalen" moet kunnen. Zeker omdat dat ook zo is, mijn fantasie en mijn grotendeels verbale vriendencultuur zorgen altijd voor pittige verhaaltjes waar jammer genoeg niet erg veel van klopt of toch maar halvelings.
Ik voel me te goed om te verzanden in een uitdagingloze relatie met die student, ook omdat hij dingen zegt die voor mij een omen zijn van clinch en guillotinepartijen. Bijvoorbeeld: 'Mijn ex zat in een van de laatste Miss België-finales, en vóór mij was ze een beetje saai, en ik heb haar dan heel veel gegeven en geholpen en mooier gemaakt, en dan heb ik het uitgemaakt, en ik vind het zo jammer dat ik mijn werk weer moet afgeven en er geen dank voor krijg.' JA ZON DINGEN JA. Hij zegt ze. In het begin, toen hij nog niet zoveel belde en er nog niets in de lucht hing, kon ik daar natuurlijk enorm hard om lachen (ook al was ik vaak de enige die aan het lachen was, maar bon) maar als ik bedenk dat een man zich zou sterk maken dat hij mij moet verbeteren, word ik bijna ziek van het déjà-vu gehalte.
De lat hoog leggen doe je voor jezelf, dat is persoonlijk, iemand willen veranderen en "tunen" is pure tirannie. Liefde voor een ander is aanvaarden, iemand veranderen dat is liefde voor jezelf. En mannen die zichzelf al te graag zien, daar heb ik eventjes genoeg van. Waar zitten ze toch. Mannen met een brein en een hart.

20:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01 juni 2010

But the war won't stop for the love of god

Holy crap. Het beest heeft een naam, volgens het Studenten Advies Centrum. Ik dacht aan faalangst en zo, maar blijkbaar vinden zij "burn-out" gepaster.
Maar zeg, ik speel niet mee hé. Ik wil geen therapie en zo, dat zal nu echt niks uitmaken. Alles wat ik nodig heb om dit recht te trekken, heb ik in handen. Zelfdiscipline is niet iets wat je moet kweken, het is iets dat je moet gebruiken. Ik heb er massa's van, maar ik gebruik het te weinig. Volgens mij ben ik lui, maar op andere vlakken schijn ik toch heel hard door te zetten. Of is ook dat mij aangepraat? Pfrt hoe weet je dat nu weer zeker.
Is er een te grote kloof tussen mijn vriendenleven en mijn studentenleven? Misschien ben ik een te wild feestbeest en heb ik teveel recuperatie nodig van m'n weekends. Maar als ik mijn vrienden niet zie, word ik een triest, levenloos omhulsel. Doseren, Clémence, doseren. JAMAAJAAA. Ik begin het hoe dan ook onder de knie te krijgen ze achter te laten, denk ik. Te zeggen "oké jongens, ik ga naar huis", en niet te denken "fuck, ik wil nog niet naar huis zolang het feest duurt". Het is een heel proces te denken aan je eigen plannen en je eigen leven, vóór 'HET FEEST'.
De moeilijke periodes die ik heb doorworsteld moet ik niet zien als een rem maar als mijn kracht. Een draak is niet alleen gevaarlijk, hij is ook slim en sterk en shit. Die kant moet ik ook eens gaan bekijken, en erin geloven. Ik zit hier maar wat te lallen dat m'n ouders niet in me geloven, maar ikzelf ben niet veel sympathieker. En hoe minder ik in mezelf geloof, hoe minder ik zal verwezenlijken en hoe minder anderen in me zullen geloven. Ahhh, de cirkels, wie houdt er niet van.
Bon.
Here goes nothing. *hap naar adem*

23:17 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |