08 augustus 2010

Mayhem MF

Mijn benen ontploffen bijna van het stilzitten. Ik wil een feestje. Helaas, het is zondag. Maar m'n beste vriendin stopt rond 2 u met werken (horeca, kutshiften) en dan vertrek ik ook maar richting stad, en dan dolen we waarschijnlijk eindeloos doorheen de godverlaten stad MAAR DAT MOET DAN MAAR. Indien geluidsoverlast vannacht, excuses, dat zijn wij vergezeld van zatte botten en evenwichtsstoornissen.
Thuisblijven is niet de stijl van het huis. Da's mijn afdeling niet. Neenee, dat is kassa vijf, daag. Eten, second. (Amai papa snurkt al boven mij, dat was snel!) Haha jezus, Rising Sun is legendarisch. En Blade Trinity moet ik ooit kopen voor een vriend van me die houdt van machofilms. Man, die griet is niet Japanser dan ik Egyptisch ben. Ik wijk af.
Woohoow 24!! Yeah i-de-aal.
Ik laat m'n oog toch altijd weer vallen op dudes met een lief he, verdomme. HET IS EEN PARA, KOMAAN. Mooier worden mannenlijven niet. Argh! Niet dat ik hem echt ken of zo hoor, maar ik zat één avond bij hem op terras en ik dacht toch bij mezelf "daaaaaaaaaaaaaaaamn". Misschien is hij een kwal, maar een nacht naast een afgetraind lichaam lijkt me wel eens gezellig. Daarbij, hij was echt supergrappig, die dag toch. Humor is het apex van karaktereigenschappen. Maar hoe'n onverbeterlijke flirtpees ik ook ben, van geëngageerde mannen blijf ik met m'n fikken af. Want wat voor stuk gevogelte ben je als je iemands lief loopt te verleiden, fuck man, ik haat zo'n wijven.
Jaaaaaaaa de Russen willen een vredescontract tekenen! Vierentwintig, jij verdient mijn aandacht. Daag.

23:53 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04 juli 2010

Let me love you 'till you get it right.

Diep ontroerd en stil van de onbeschrijflijke gevoelsband tussen m'n hond en ik. Hij lag domweg in zijn mand, ik kwam thuis van disproportioneel feesten en weet uit ervaring dat hij pas opstaat als ik de deur van de keuken open. Het eerste wat ik dus deed toen ik de klink vastnam, was zeggen "jongen, blijf". Niet opstaan jongen, niet kwispelen, geen stoelen verschuiven met je staart, blijven liggen, ik kom wel tot bij je. Mama en papa slapen boven nog lieverd, geen geluid maken, je ziet dat ik voorzichtiger ben dan anders. Honden krijgen geen vochtige ogen, maar kunnen wel een blik werpen van de oprechtste, diepste, dankbaarste liefde. Die blik beroert me, streelt me in het allerdiepste van mijn hart. Geen mens heeft me in m'n leven zo'n blik gegeven.


Kijk me in de ogen lieverd, want jij ziet mij. Jij kunt ergens kijken in mijn ziel waar bijna niemand kan kijken. Zie je dat? Dat trieste deze morgen? Ach, jongen, ik zag hem en de angst verlamde me. Ik wou krimpen tot een kleine, donzige essentie van mezelf en me nestelen in zijn handpalm. Maar ik durfde hem niet vragen om zijn hand te openen. Ik durfde complimenten, glimlachen, gebaren niet interpreteren. Ik ben bang, als hij naar me kijkt en mijn hartslag versnelt, bang dat hij het ziet, dat hij het weet, en dat het hem stoort. Ik probeer m'n gedrag zodanig te controleren opdat het niet zou opvallen, dat ik vrees dat het net flagrant is. Misschien zelfs voor anderen. Brave hond van me, dat zijn momenten waarop ik me belachelijk voel tussen mijn eigen vrienden. Goddomme, denk ik dan, tuttemie, doe eens volwassen. Blijf nuchter, realistisch, hij is ook maar een mens. Maar hij is een mens die me beweegt, vanbinnen, en dat gebeurt zo weinig. Lieverd, dat gebéurt zo weinig! Je doorleeft nu al tien prachtige jaren mijn leiding, je kent me beter dan m'n beste vriend. Je weet hoeveel deuren achter mijn hazelnootbruine ogen ik heb, en ook hoe ik ze nauwelijks allemaal open laat met vrije inkijk in mijn ziel. Maar waarom heb ik het gevoel, als hij me aankijkt, dat al die deuren wagenwijd open staan? Dat ik weerloos in de kou sta en dat hij in mijn ogen ziet wat er in mijn binnenste gebeurt? M'n trouwe, dappere jongen, het gaat over luttele seconden. Seconden die eeuwen lijken te duren. Hij ziet me! Hij ziet me! Ik kijk snel weg en hoop dat in die korte tijd niet al te veel is opgevallen. Wat ziet hij er moe uit. Moe en triest. Maar wat is hij moedig en eerlijk tegen zichzelf. Hij lacht, hij biedt gezelschap, brengt humor, hij danst. Zien anderen welke last op zijn brede maar vermoeide schouders rusten? Ben ik de enige die zich uit alle macht aan zijn zijde wil zetten en die last stutten met alle mogelijke middelen? Hij is zo'n prachtig mens, jongen, je zou hem leuk vinden, hij kan spelen als een kind. Maar hij piekert, het ontbreekt hem aan instrumenten om sommige dingen op te lossen. Laat me toch, laat me! Laat me je grote hand vastnemen en je met piepkleine stomme dingetjes vooruit helpen. Nee, ik ben geen wondermiddel, verre van, hij is ook veel te verstandig om zoiets van een vrouw te verwachten. Maar ik wil hem de ruimte geven om te zijn wie hij is, door en door mens, ik wil hem stimuleren om doelen achterna te gaan, hem met de beste raad die ik met m'n hoofdje kan bedenken bijstaan.
Jij weet wat ik waard ben, m'n schat, jij weet dat Clémence aan je zijde een enorm verschil kan maken. Ik ben maar één vrouw maar er huist in mij een ongelooflijke kracht die ik slechts aan anderen kan doorgeven. Nooit, nooit zou ik hem remmen in wat hij wil doen, want hij is intelligent en ik zou zijn inschattingsvermogen vertrouwen. En misschien zachtaardig, liefdevol in vraag stellen als het kind teveel naar boven zou lijken te komen.
Het respect dat ik voor deze man ervaar is er één van een zeldzaam kaliber. Zijn woorden, zijn daden zijn die van een gevoelige mens met moed en een enorme tederheid. Ik zie hem wel, achter zijn forse uiterlijk, en dat is voldoende. Ik wil hem geruststellen, dat hij niet hoeft bloot te stellen wat hij niet kan, dat ik het weet. Ik wil hem heel dicht tegen me aan houden, al zijn mijn armen veel te klein, en hem zeggen dat zijn stoere uiterlijke façade niet naar beneden hoeft. Ik wil hem zacht in zijn oor fluisteren dat hij niks hoeft te zeggen, dat ik het allemaal voel. Ik voel wie hij is, en dat kan toch niet in woorden. Als hij naar me glimlacht, bewonder en benijd ik de ongekunsteldheid waarmee hij zijn ziel aan me laat zien. "Ik lach naar je, Clémence", staat in zijn ogen, "lach terug, of niet, uit m'n lood val ik toch niet, maar ik lach naar je".
En toch, lieverd, en toch, wanneer ik hem zie, kijk ik weg, praat ik met anderen, oh wat haat ik mezelf op die momenten. Maar ik durf niet! Ik word zo verlegen! Als hij de kamer binnenstapt wil ik hem om de hals vliegen maar in plaats daarvan kijk ik naar de grond of doe ik alsof ik met iemand in gesprek ben en niet gemerkt heb dat hij er is. Puberniveau. Ik schaam me rot maar het is sterker dan mezelf. Ik ben veel en veel te veel waard om voor het rapen te liggen.
Kom me halen, wil ik hem zeggen, maar ik weet niet hoe en ik ben bang dat hij het niet wil. Voor hem zijn al die gebaren naar mij toe misschien vriendschappelijk bedoeld en voelt hij wel dat hij me iets doet, maar gaat hij er gewoon enorm volwassen mee om.
Ik ben moe jongen, ik ben doodop, en emotioneel. Toen hij vertrok vond ik het zo erg dat ik niet eens wist hoe ik afscheid moest nemen. Had ik het geprobeerd was het gruwelijk duidelijk geweest hoe vals de luchtigheid was, en ik had weinig bedenktijd, en uiteindelijk was de deur al toe toen ik dacht "hee! je krijgt nog een wangkus van me! en een streel over je rug! en een blik van begrip! warmte! mijn karakter is zo warm, neem nog een stukje mee!".
Het is belachelijk, m'n beste hond, het is echt belachelijk. Maar kwijt zal ik hem wellicht nooit zijn onder deze omstandigheden en de tijd wijst me dan m'n plaats wel aan. Iets met vissen en zeeën. Maar ik zal altijd zeer diep onder de indruk van hem blijven. Slaapwel, tot straks, we wandelen wel nog wat, goed? Daag!

En heel dat, wordt op vijf minuten tijd doorgegeven van mijn ziel naar die van mijn hond, terwijl ik hem met alle tederheid die mijn handen bezitten over zijn hoofd aai en bedenk dat ik toch elke keer vergeet hoe mooi hij is.

10:49 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01 juli 2010

I don't wanna move a thing

Het houdt aan, godverdomme. Het evolueert. Geen crush dus, maar iets echt. Pure zelfmoord. En Stella smaakt niet, ik dronk er enkele dagen geleden nog één in de vlakke zon en verdrietjes het beviel me niet. Ik moet op namiddagen mijn Orval hebben en niks anders komt dan gelegen.
Shit, wat moet ik nu doen zeg. Nee echt waar dit is zoals sterven ergens vanbinnen, dat ellendige gevoel, "ik ben verloren". Het overspoelt me ook aan een rotvaart, en ik voel me zo belachelijk als een kip die denkt dat ze een zwaan is. Met veren die in klungelige plukken alle kanten op pieken in plaats van elegante glooiingen in de natuurlijke aanzet. Allezja, whatever, u ziet het wel voor u; een onhandige, boertige kip voor de spiegel met een air die niet wordt geëvenaard door de looks.
Jawel, nee wacht, wel door de looks naar 't schijnt, maar niet door het gedrag. Ofzoiets. Argh, dit bedoel ik dus hé! Fuck het allemaal man, het boeit me niet. Het boeit me al veel te hard om me nog te mogen boeien. Haha joleej nu kan ik er gelukkig weer om lachen. Clémence toch, waarom kun jij niet genieten van verliefdheid zoals alle anderen. "Die onschuld is me afgepakt", wat eigenlijk toch maar een zelfmedelijdende slachtofferrol is. Nee het punt is dat ik enorm graag zo'n berustende, zelfzekere vrouw zou zijn, die koel en berekend de rots voor haar partner kan zijn. Maar ik ben een onvoorspelbaar tijdbommetje dat er altijd wel is, maar in chaotische, onvoorbereide toestand en zelden in alle kalmte en alle mogelijkheden in acht genomen. Een luisterend oor is altijd wel voorhanden maar jaaaaa nee berustend zeker niet. Ik ben nooit rustig. De hoop die toestand ooit te bereiken heb ik al achtergelaten, what's the point ook. Wel zonde dat de meeste mannen daar wel naar op zoek zijn, blijkbaar.
Ik heb geen rots. Geen haven of rustoord waar ik naar terugkeer als mijn wilde plannen mislukt zijn of ik een tijd moet herbronnen. Een echte Clémence herbront ook niet, ze is haar eigen bron. En nochtans is het niet dat ik niet stil sta bij dingen want eigenlijk heb ik gewoon alles al "behandeld". De meeste mensen hebben nog niet stil gestaan bij de dingen die al een done deal waren op mijn zestiende. Als je puberteit begint op je elfde heb je tegen dan al een hele weg afgelegd.
Amai ineens heb ik hier geen zin meer in. Slapen is misschien een goed idee.

01:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15 juni 2010

Un petit coin de parapluie pour un coin de paradis.

Op sommige momenten denk ik "pf, alleen zijn is nog altijd wel het meest luxueuze leven", en op andere kan heel dat gevoel kelderen in een gewentel in triestheid. Wat gebeurt er met me. Alles scheurt en trekt. Mijn hoofd wil dit en mijn hart wil dat en mijn lichaam wil NOG iets anders. En één man verenigt de drie, maar net hem kan ik niet dichterbij verdragen want, jaa, angst. Ik ben zo geen noodlotmens, we zijn met belachelijk veel en er zijn wel meer mensen die me gelukkig kunnen maken -maar niet véél. Als ik nu nog te angstig ben en hij is weg tegen dat ik het overwonnen heb, dan is dat maar zo, bedoel ik.
Ook al steekt mijn hart elke keer ik met m'n vriendinnen uit ben en hij me weer zo schrijnend oprecht begroet. De ervaring leert me dat ik gevoelens van verbondenheid kan hebben die blijken niet te bestaan aan de andere kant, en van verbondenheid is dan technisch gezien geen sprake hé. De droefheid in mijn hart komt voort uit een mengelmoes van naïviteit en oprechtheid. Ik ga oprecht en blindelings geven om mensen die het niet verdienen of waaraan ik de energie niet zou moeten wijden.
Maar hoe leer je om anders te zijn dan je eigen natuur? Naar buiten toe kan ik moeiteloos mijn hart sluiten, en geen ziel zal ooit weten wat er echt in speelt, maar daarmee ga ik nog steeds naar huis met lood in m'n schoenen en tranen in mijn ogen. Het is me nooit overkomen, moet ik zeggen. Iemand zomaar, toevallig leren kennen, elk weekend zien en voelen dat er iets groeit dat volledig wederzijds is, en op dezelfde golflengte zitten, en meer en meer aan elkaar toevertrouwen tot men zich aan elkaar bloot geeft. Ik heb dringend een grondig gesprek nodig met mijn hartsvriendin, ik voel het.
Is dat niet mogelijk of zo dan, door mijn gesloten en contradictorische persoonlijkheid? Stoot ik mensen zo af, doe ik zoveel dingen fout, is er zo'n gruwelijk aspect aan me? Jezus, hoor me bezig. Hoor me twijfelen! Dit is precies waarom liefde me niet interesseert. Het maakt me angstig, het neemt me mijn stabiliteit af. Ik kan het niet met mate en dat is erg destructief. Wanneer ik verliefd ben, echt verliefd, ga ik kapot. Het schijnt mijn trieste lot te zijn. Het gevoel niet te bestaan zonder de verbondenheid met die persoon consumeert me en verbrandt me. Nu ben ik nog bijlange niet in dat stadium, gelukkig, het is geleden van mijn negentiende dat ik me nog zo gevoeld heb.
Ik ben gelukkig alleen, maar wanneer ik verliefd word lijkt het alsof dat alles van geen tel meer is, alsof mijn leven nooit enige betekenis had. Het beminnen van de ander slorpt me op, ik verdwijn en los op in dat verslavende gevoel van euforie, bewondering en genegenheid. Liefde is een beetje zelfmoord plegen. Hoe komt het dat sommige mannen dit in me losweken? En hoe komt het dat mannen die veel gezonder voor me zijn, dit gevoel in de verste verte niet benaderen?
Elke keer ik zo gekwetst werd door mijn ex-vriend, dacht ik "NOOIT MEER". Ik hoor het mezelf nog zeggen, nooit nooit nooit nog laat ik me zo meeslepen en blind maken. Volgende keer zal ik veel beter controleren wat ik voel en zal ik veel meer autonomie bewaren. Maar dan staat die ene man daar met zijn Stella en betrap ik mezelf erop te denken dat ik hem waarschijnlijk zou volgen naar de meest godverlaten hut ergens in putje Zwart-Afrika, te voet. En ik zou waarschijnlijk zijn bagage voor hem dragen moest hij het me vragen.
De schrale troost in dit hele verhaal is dat ik dacht dat mijn hart gestorven was, en dat er blijkbaar nog bloed door stroomt. Which is nice.

Dit kan nooit wederzijds zijn, omdat het steunt op idealisering. Moest hij me plots zeggen dat hij me graag ziet, zou ik niet weten wat te zeggen. Ik zou onmiddellijk naar zijn gebrek op zoek gaan, want je moet wel een gebrek hebben om verliefd te worden op Clémence. En ik zou het nog vinden ook.
Ik vind het altijd.
Ergens achterin m'n hoofd is er altijd nog de onoverwinnelijke overtuiging dat "hij geen idee heeft wie ik ben". Dat niemand het weet. En dat hij wel kan denken dat hij me graag ziet maar eigenlijk niet weet wat er in me schuilt. Hoe plant je al je gevoelens, gedachten en geloofjes in iemand anders zijn hoofd? Hoe geef je jezelf bloot en wanneer weet je zeker dat je het op de juiste manier doet?
Hoe bekom je het, dat iemand van je houdt, dat iemand wat je bent zo bewondert dat hij het gaat beminnen? Hoe bekom je het dat iemand je droefheid en je angsten ziet en je wil beschermen? Of is het zinloos daarop te wachten. Misschien is het echt zo dat je altijd alleen staat. Alleen met je vrienden dan toch.

00:02 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12 juni 2010

Je fais trois pas, la route n'est plus

Nee hoor. Neeeeeeeeeeee hoor. Het is er gewoon niet. Hij belt, en ik neem niet op want ik ben aan het zingen of aan het kribbelen met mijn koptelefoon op, dus ik hoor geen beltoon, en dan heb ik een gemiste oproep, en dan schrijf ik misschien een mailtje 'hoi ik doe vandaag dit of dat dus ik kan niet' (ook al kan ik EIGENLIJK wel maar wil ik gewoon een beetje tv-tijd 's avonds in plaats van geld op te doen op café of mijn longen naar de hel te roken) of ik laat helemaal niks weten, ook al was het mijn intentie wel, maar ik vergeet hem en dan blijft het daarbij. En dat gebeurt dan drie keer per week.
Dus dan is het er niet.
Als het er wel is krijg ik tienduizend hartinfarcten tegelijk (ook op plaatsen waar ik geen hart heb) bij elk bericht en moet ik mezelf tegenhouden om niet meteen te antwoorden IK HOU VAN JE WIL JE JE HELE LEVEN BIJ MIJ BLIJVEN ASJEBLIEEEEEEEEEF en dan versmelt ik in feite met mijn GSM want hij MOEST maar eens bellen. Ook al is dat al wel een beetje volwassener geworden intussen, omgaan met verliefdheid.
Ik vrees dat hij te... "te" is. Mooie man, intelligente man, opengeestige man, belezen man, nieuwsgierige man, *awww* alle studentes zien hem stiekem wel zitten. Maar dan is voor mij de nieuwigheid er al af. Een beetje Ken van Barbie. Het lijkt allemaal zo cliché, een beetje afspreken, een beetje filmpjes bekijken, een beetje zijn vrienden aan me voorstellen, wat moet ik daar nu mee. Ik wil gesprekken voeren waarbij ik plots besef dat de zon alweer opkomt (tiens? bestaat die nog?) en het gevoel hebben dat ik met een meerdere converseer. Dat is wellicht de reden waarom de gemiddelde leeftijd van mijn vrienden 30 is, ook al ben ik vanvoor in de twintig. Zij weten dingen die ik niet weet, en bekijken daardoor de zaken anders. Bij hen heb ik het gevoel dat ik op mijn best moet en mag zijn, om "mee" te kunnen. Bij hen hoef ik nooit de leider uit te hangen die natuurlijk in me naar boven komt in een groep leeftijdsgenoten. Ik blijf dezelfde persoon met hetzelfde gedrag en dezelfde meningen, maar zij zoeken niet meer, zij zien in zulk gedrag geen leider, zij zien een meisje met een sterke persoonlijkheid en zijn niet geïntimideerd en gaan me ook niet in de rol duwen van de initiatiefnemer. Rust.
Eigenlijk val ik niet op mooie mannen. Ik val op mannen met onperfectheden die dat compenseren met fijnzinnigheid, humor en charisma. MAAR DIE HEBBEN DAN AL VIJF JAAR EEN LIEF EN ZO. Niet zo lang geleden vroeg een vriend (die toevallig al vijf jaar een lief heeft haha) me hoe het mogelijk was dat een meisje zoals ik geen vriend had. Mijn antwoord aan hem was niet de waarheid, dit terzijde -no way in hell dat ik zoiets eventjes ga beantwoorden hee. Ik geloof dat ik iets sarcastisch heb gezegd in de lijn van NIEMAND VINDT MIJ MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI BHOEHOE en het dan heb laten verdwijnen in het gelach. De waarheid is dat niet veel mensen nog een uitdaging vormen, ze zijn zodanig oppervlakkig dat ze ook transparant zijn. En dan verdwijnt mijn interesse ook even snel als dat ze opkwam.
Stiekem hou ik er zelfs van als iemand me bijna angst inboezemt omdat hij zo moeilijk te ontcijferen valt. Of zelf zijn lat zo extreem hoog legt, dat ik gestimuleerd word om mezelf maximaal te ontplooien. Hij moet natuurlijk niet overdrijven (weeg 53 kg of ik dump je) maar een opmerking zoals "Clémence, onderbouw eerst eens goed wat je bedoelt want nu ben je aan het dwalen" moet kunnen. Zeker omdat dat ook zo is, mijn fantasie en mijn grotendeels verbale vriendencultuur zorgen altijd voor pittige verhaaltjes waar jammer genoeg niet erg veel van klopt of toch maar halvelings.
Ik voel me te goed om te verzanden in een uitdagingloze relatie met die student, ook omdat hij dingen zegt die voor mij een omen zijn van clinch en guillotinepartijen. Bijvoorbeeld: 'Mijn ex zat in een van de laatste Miss België-finales, en vóór mij was ze een beetje saai, en ik heb haar dan heel veel gegeven en geholpen en mooier gemaakt, en dan heb ik het uitgemaakt, en ik vind het zo jammer dat ik mijn werk weer moet afgeven en er geen dank voor krijg.' JA ZON DINGEN JA. Hij zegt ze. In het begin, toen hij nog niet zoveel belde en er nog niets in de lucht hing, kon ik daar natuurlijk enorm hard om lachen (ook al was ik vaak de enige die aan het lachen was, maar bon) maar als ik bedenk dat een man zich zou sterk maken dat hij mij moet verbeteren, word ik bijna ziek van het déjà-vu gehalte.
De lat hoog leggen doe je voor jezelf, dat is persoonlijk, iemand willen veranderen en "tunen" is pure tirannie. Liefde voor een ander is aanvaarden, iemand veranderen dat is liefde voor jezelf. En mannen die zichzelf al te graag zien, daar heb ik eventjes genoeg van. Waar zitten ze toch. Mannen met een brein en een hart.

20:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01 juni 2010

But the war won't stop for the love of god

Holy crap. Het beest heeft een naam, volgens het Studenten Advies Centrum. Ik dacht aan faalangst en zo, maar blijkbaar vinden zij "burn-out" gepaster.
Maar zeg, ik speel niet mee hé. Ik wil geen therapie en zo, dat zal nu echt niks uitmaken. Alles wat ik nodig heb om dit recht te trekken, heb ik in handen. Zelfdiscipline is niet iets wat je moet kweken, het is iets dat je moet gebruiken. Ik heb er massa's van, maar ik gebruik het te weinig. Volgens mij ben ik lui, maar op andere vlakken schijn ik toch heel hard door te zetten. Of is ook dat mij aangepraat? Pfrt hoe weet je dat nu weer zeker.
Is er een te grote kloof tussen mijn vriendenleven en mijn studentenleven? Misschien ben ik een te wild feestbeest en heb ik teveel recuperatie nodig van m'n weekends. Maar als ik mijn vrienden niet zie, word ik een triest, levenloos omhulsel. Doseren, Clémence, doseren. JAMAAJAAA. Ik begin het hoe dan ook onder de knie te krijgen ze achter te laten, denk ik. Te zeggen "oké jongens, ik ga naar huis", en niet te denken "fuck, ik wil nog niet naar huis zolang het feest duurt". Het is een heel proces te denken aan je eigen plannen en je eigen leven, vóór 'HET FEEST'.
De moeilijke periodes die ik heb doorworsteld moet ik niet zien als een rem maar als mijn kracht. Een draak is niet alleen gevaarlijk, hij is ook slim en sterk en shit. Die kant moet ik ook eens gaan bekijken, en erin geloven. Ik zit hier maar wat te lallen dat m'n ouders niet in me geloven, maar ikzelf ben niet veel sympathieker. En hoe minder ik in mezelf geloof, hoe minder ik zal verwezenlijken en hoe minder anderen in me zullen geloven. Ahhh, de cirkels, wie houdt er niet van.
Bon.
Here goes nothing. *hap naar adem*

23:17 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28 mei 2010

Seule parfois je soupire, je me dis à quoi bon.

Ik voel nog maar ik voel ook wantrouwen en dat is nog altijd beter dan blindelings ergens indonderen. Dus ik duw op de pauzeknop en dan zien we wel weer. Eigenlijk vind ik mezelf veel te veel waard om zomaar toe te geven. Hij mag wel wat in het stof bijten, want djeezes komaan, veel beter dan mij wordt het niet hé.
En hij is te rustig en dan voel ik me schuldig dat ik zo'n tornado ben. Het is allemaal al honderden keren rondgegaan in mijn hoofd, en eigenlijk kan ik alleen maar aan een relatie beginnen als ik oprecht geloof dat het superlang gaat duren. Eventueel levenslang. One-night-stands en zo, dat is voor mij totaal geen soelaas. Dus ik wacht, tot ik het gevoel heb dat ik vanalles ontdek dat ik nog niet gezien had, waardoor ik plots denk WOW dit ís het! Maar dat heb ik nu (nog) niet.
Voor de eerste keer sinds HEEL mijn leven heb ik het gevoel dat ik helemaal compleet ben, zonder de bevestiging van een relatie. Dus waarom de fuck zou ik daar mijn energie nu nog eens in steken. 't Is allemaal op. Ik heb alles gegeven in die vorige relatie en nu ben ik leeggepompt. Nee, wacht, niet leeggepompt, wel gewaarschuwd en veel voorzichtiger. Liever een naald in mijn oog dan de slachtofferrol spelen voor die lul. Alsof zo'n laf stukske vent mij kan klein krijgen, DAAAAHAHA over m'n dood lijk.
WTF!! De zon komt al op. Schijt.

04:21 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23 mei 2010

Maaaaaaaaydaaaaaaaaaaay

WO-OOW.
Er is een probleempje. Ik voel. En ik ging hem normaal bezoeken op zijn werk, maar ik ging niet, en ik zei dat hij mocht langskomen, en ik betrap mezelf erop dat ik elke vijf minuten naar de spiegel loop, ook al weet ik wel dat hij waarschijnlijk niet komt, en zo. Ik ging niet omdat ik niet durfde gaan en toen dacht ik "pff, 't is maar een vriend hé, hij zal het wel begrijpen", maar toen voelde ik dat ik loog, en toen zag ik een melige romantische film op 5Tv en toen dacht ik weer aan hem en toen sloegen alle stoppen een beetje tilt, maar niet DOOR en nu, nu zit ik te gissen of hij er al zou kunnen zijn en mijn buik doet raar. Maar ik heb niks in huis, geen drank, geen eten, niks, en ik denk, zou ik naar de nachtwinkel gaan, om hem iets te kunnen aanbieden? Maar ik durf niet want als hij niet komt ga ik me onsterfelijk belachelijk voelen en alles alleen opzuipen/eten. En mijn GSM staat op de luidste stand op mijn salontafel maar elke keer ik naar de WC ben geweest kijk ik nog eens of ik geen bericht van hem heb en eigenlijk kijk ik gewoon elke tien minuten naar mijn GSM ook al is er no way in hell dat ik het niet gehoord zou hebben. Fuck.
Maar nee he. Nee. Mannen vallen niet op vrouwen die zo zelfzeker zijn. Overkomen, pardon. Nee nee, hij heeft mijn duizenden berichten gehad ('ik ga wat later zijn', 'oei, een vriendin wil dat ik langskom, nog ff' en 'hmm het is de moeite niet meer he, maar kom maar langs als je wil') en heeft gedacht WUT, ZOVEEL BERICHTJES hier zit iets achter ik kan maar beter niet komen.

O
M
G

Mijn buikspieren zijn moe van het gespannen wezen. Ik durf niet gaan slapen, want stel dat ik al in pijama lig en DAN komt hij. Godjezusmina. Wanneer werd ik ook weer 15? AHHHHHHHHHH ja daarnet.

23:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18 mei 2010

But love is not a victory march

Kijk. Wat moet je doen op momenten als dit?
Voor ik doorga moet ik eerst even voor de zekerheid dit zeggen: mensen die me kennen en dit lezen, moeten niet ongerust zijn of denken dat ik op de rand zit. Maar soms gebeuren er dingen waardoor je een stevige zet in die richting krijgt. Dat duurt maar even. Ik heb diep genoeg gezeten om te weten dat het altijd overgaat -al duurt het soms tergend lang.
Maar wat moet je doen? Wat moet je ondernemen wanneer de "goesting" van je wegebt? Ik ben ingehaald door mezelf, op de meest gemene en pijnlijke manier. Straks ga ik slapen met als enige gezelschap de stille wens dat er CO² vrijkomt en ik nooit meer wakker word. Of dat het gebouw instort, of dat mijn hart stil staat, of iets, waardoor ik niemand kwets, en waardoor niemand ooit zou weten dat mijn laatste zucht "eindelijk" was. Dat ik verlost word zonder dat ik zelf die afschuwelijke daad moet stellen. Want de hoop in mij kan nooit genoeg uitdoven opdat ik mezelf het toekomstige geluk afneem. En ik zou nooit mijn geliefden durven achterlaten met het gevoel dat ze niet goed genoeg zijn geweest. Want dat zijn ze wel, en ik wil hen zo lang mogelijk bij me. Of ik bij hen.
Alleen jammer dat ik er zo'n pijn voor moet lijden, en dat ik het hen niet kan zeggen. Want dat is ook maar belachelijk hé. "Zeg, jij bent mijn beste vriend, weet je dat ik elke dag verdriet voel en dat allemaal doorsta omdat ik je graag zie? HE?" Pfrt. Wie weet wat mensen om me heen doorstaan. Wie weet hoezeer dit gevoel herkenbaar zou zijn voor sommigen.
Het is Facebook, en Facebook is maar virtueel. Maar mijn ex-bijna-man zit in Zuid-Afrika en heeft me uit zijn vriendenlijst gewist. Dus voel ik me gewist uit zijn geheugen, uit zijn gedachten, ik word buitengesloten en 'uitgeveegd'. De vijf jaren dat ik als enige geloofd heb in die verschrikkelijke relatie, zijn er nooit geweest. En eigenlijk is dat één van de meest relativeerbare dingen. Maar mensen die verdwijnen, uit elkaar gaan, ruziemaken en vertrekken, dat kan ik niet relativeren -dat is mijn zwakste punt. En ik dacht eigenlijk dat ik dat allemaal verwerkt had. Maar ik heb gevlucht, sinds september. Ik heb het varken uitgehangen op café, maar echt gevoeld heb ik niet. En dat merk ik natuurlijk pas als ik weer voel, zijnde nu, dus.
AARGH ik barst uit m'n vel. Gaat dit óóit ophouden? Dat verdriet, om niks, om alles, ik weet niet waar het vandaan komt, die ontevredenheid met wat ik verdomme allemaal wel niet héb, die schaamte om toch nog te durven emmeren over tekort, die eenzaamheid en dat zelf aangedane isolement? Heeft iedereen dit? Is dit normaal op je 23ste? Is er een oplossing voor?
Ik herinner me toen ik als dertienjarige snotter in het zeteltje zat bij een jeugdpsycholoog. Kerngezond en helder was ik, een geestesziekte was het niet. Maar ik absorbeer verdriet, spanning en triestheid om me heen, zei hij. Ik besefte te snel dat mensen weggaan, verdwijnen, wegebben. Dat vriendschappen doodbloeden, dat relaties stukgaan, dat niemand in je leven bij jou blijft, voor jou, omdat jij bent wie je bent. Dat niemand ervoor kiest om te moeten zorgen voor iemand. Ik wil bewonderd worden om wat ik ben en precies om die reden voorzichtig behandeld en gekoesterd worden. Maar iedereen wil bewonderd en gekoesterd worden, en er is geen reden voor mij om het meer te verdienen dan een ander. Zo is de wereld niet. En zelf zie ik zeker ook soms niet in hoe gevoelig anderen zijn, en zelf vertrappel ik wellicht ook mensen die denken wat ik nu denk, maar zelden intentioneel. Nooit eigenlijk.
Maar waarom voel ik me altijd zo naïef en gebruikt? Waarom blijf ik altijd achter met het gevoel meer gegeven te hebben dan gekregen? Slechts één vriendin vertrouw ik nog, aan haar kan ik alles zeggen. Ik doe het niet, want dat kan ik niet, maar de wetenschap is voor mij genoeg. Ligt het aan mijn vriendenkring of aan de wereld, ik zou het niet kunnen zeggen. In het café waar ik elk weekend zit, zou ik al niet durven vertellen over mijn lessen of zo. Eigenlijk durf ik er sowieso niet veel vertellen. Met enkelingen kan ik erg goed praten, maar in de groep heb ik niet echt een plaats. Waarschijnlijk is dat één van de redenen waarom ik er kom. Hier kan het niet echt iemand iets schelen hoezeer ik me lam zuip, hoezeer ik me begaai. Dus we begaaien ons jolig allen tesamen en 's morgens gaan we naar huis. Tot volgende week, misschien wel, misschien ook niet. Een connectie of verbondenheid bestaat niet echt, ik ben ook nog erg jong en zij hebben al lang hun huisje-boompje-tuintje op orde. Geen nood meer aan uw diensten juffrouw, sorry. Mijn hart is al vol.
Misschien moest ik maar eens op zoek naar een stalletje in Bethlehem zeg.
Ooit zei een vriend terloops dat ik goed moest studeren, en mijn kansen nemen, omdat het werkleven zonder diploma misschien ook maar snel zou tegenvallen. Toen ik goed en wel thuis was en besefte wat er gebeurde, was ik bijna met tranen in de ogen in mijn cursussen aan het bladeren. Waaw! Iemand geloofde in me en steunde me en zo! Belachelijk hé, maar ik was zo gelukkig als een kind. En ultragemotiveerd. Mijn ouders zeggen eigenlijk alleen maar iets als ik in hun ogen te weinig doe. En zelfs dat is de laatste jaren enorm afgenomen omdat ik er zo ontzettend kwaad (lees: verdrietig, maar dat hebben zij niet door) van werd.
Bah, ik ga met mijn stille (maar iets verminderde) wens m'n bed in kruipen, en als morgen de zon schijnt zal het al stukken beter gaan.

Slaapzacht.

02:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14 mei 2010

Koken met Javier Guzman

1. Lekker dier
2. HAHAHAHAHA (let op de achtergrondmuziek)

23:28 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11 mei 2010

When the sirens wail and the lights flash blue

Mijn essay van musicologie is af *yes*, nu nog die van comparatieve studie en dan is de examenperiode in feite al half gewonnen.
Ofzoiets.
Oja en ik ben Disney-blond nu, HAHAHA.
Stiekem -echt héél héél heimelijk- ben ik met ALLES bezig behalve school. En de omgeving denkt dat het net andersom is. Heerlijk.
Verdomd, nu heb ik weer niet geslapen. Om 12 uur moet ik op, geen discussie. Redbulls moeten de schade dan maar oplossen. Clémence, je bent een flierefluiter, JA.
Howjom, de zon schijnt al bijna.
Hee, mijn broer staat op om naar zijn werk te gaan.
Shit.
Dit is een symptoom hé? Pas kunnen slapen als het 'veilig' is? Als de anderen wakker zijn om te waken? Maar ik heb een hele grote hond, Compadre ... ?
Haja, neen, in de psycho-analyse tellen die niet mee en zo.
Ooh verdorie, ze zijn kasseien voor ons huis aan het leggen en die beginnen om 7 uur. Met van die drilboren en consoorten. Alle hoop op nachtrust is bij deze wel verloren.

Mais je m'en fous, parce que je suis blonde, HA!

Na gij.

05:54 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05 mei 2010

Burn baby burn

Fuck. Er gebeurt vanalles. En ik zie vanalles, ofwel omdat het er echt is, ofwel omdat ik me onveilig voel en daar een reden voor zoek. Maar de mensen die andermans eerlijkheid eisen, zijn zelf het meest gesloten. De mensen die doen alsof hun oprechtheid die van anderen overstijgt, blijken eigenlijk degenen te zijn die verbergen wat er in hen omgaat. Wat ik haat, waar ik niet mee omkan en waarvan ik gek word van de twijfels. Vanaf nu komen ze er niet meer in. De deur gaat toe, fuck it.
Zucht.
Ik vertel niks meer.

12:50 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26 april 2010

J'ai pété les plombs.

Vrijdag was een kwelling. Mijn goeie vrienden waren vroeg weg of afwezig, en ik zat zonder fiets vast op café. Een compleet nutteloze vermoeienis was het. Voor ik van thuis vertrok had ik papa een kus willen geven, maar hij deed teken dat hij niet wou -woorden was ik op dat moment klaarblijkelijk niet waard. De hele avond hing een zwaar gevoel in mijn maag, ook al dacht ik niet meer echt aan dat voorval. Ik heb dan gedronken tot mijn gevoelens sliepen. Toen mama me de dag daarop 's middags belde om te zeggen dat ze me kon oppikken, leek het alsof ik eindelijk weer ergens hoorde. En toen ik zag dat papa zwaaiend mee in de auto zat, was ik ineens weer een kleuter van vijf die in de genade van de Grote Boze Papa was gevallen.
De regeringscrisis knaagt mijn vader aan stukken, legde mama me later uit. Er is geen oplossing, hij kan niets doen buiten lijdzaam afwachten. Voor een ex-militair is dat een nagenoeg ondraaglijke situatie. Daar moet bijgerekend worden dat ik vreselijk op hem lijk en liever opkrop dan dat ik iemand moet verontrusten. Maar uit mijn gedrag blijkt toch een zekere wanhoop, blijkbaar, want er zijn al ettelijke -onhandige, maar toch schattige- pogingen ondernomen om te polsen naar mijn emotionele kronkels. Maar het lukt me dan niet om het uit te leggen, omdat de gewoonte om dat te doen al jaren slabakt en dus hopen achtergrondinformatie ontbreekt. Dus zeg ik dingen als "het komt allemaal wel goed, ik moet gewoon nog even iets voor mezelf oplossen, maar je kent me hé! ik geef niet op en zo". En dan schuifelt hij semigerustgesteld door de tuin, terwijl hij met alle goeie wil van de wereld probeert te begrijpen hoe zijn 23-jarige dochter haar emotionele welzijn kan laten primeren boven haar studies.
Daardoor is papa dus gespannen, nu, en dat geeft extreem onvoorspelbare vonken. Soms flappen er provocerende opmerkingen uit, en NO WAY dat ik me laat provoceren zonder dat hij daar een lawine voor terugkrijgt. Als ik een kort zomerrokje aanheb, krijg ik gegarandeerd een "je ziet er hoerig uit" vlak voor ik de deur uitstap, zonder me voor de rest oogcontact te gunnen. Daar staat hij dan in de keuken, met zijn IPhone in de hand, een beetje te prutsen aan één of andere imaginaire instelling. "Ja, als ik morgen niet thuiskom, dikke pech. Salut", antwoord ik bitter, maar de voordeur is nog niet toe of mijn binnenste schrompelt al in elkaar. Maar ik moet 'consequent' zijn, want hij heeft het recht niet om zoiets tegen me te zeggen, en ook al verander ik hem wellicht nooit meer, ik mag me niet laten doen.
Het is ons cirkeltje, en de opgekropte woede verschroeit alles vanbinnen terwijl we allang spijt hebben van dit alles maar ons nooit zullen excuseren. Er is geen grens, want die is er op onze liefde voor elkaar ook niet. Geen seconde twijfel ik aan mijn vaders liefde wanneer zo'n ruwe opmerking als een mes in me snijdt.
Ik heb gezag altijd van me af gesputterd, alles wat hij me bood werd door een kritische filter gehaald en 9 kansen op de 10 verpletterd. De waarden en prioriteiten die hij me wilde meegeven, werden schaamteloos door mij gecompromitteerd als mij dat een verstandige beslissing leek.
Hulpeloos heeft hij me opnieuw en opnieuw moeten zien vallen, tegen muren smakken, zien lijden, huilen en koppig opnieuw beginnen. Mijn onorthodoxe manier om ermee om te gaan moet hem veel verdriet gedaan hebben, maar dat heeft hij fier en kranig voor zichzelf gehouden.

Gelukkig was zaterdagnacht van zo'n uitmuntende kwaliteit, dat mijn relativeringscapaciteiten weer versterkt werden. Een hele dag in de zon later leek mijn gepieker behoorlijk overdreven en was ik volledig ontspannen. Anderhalve dag lang mocht mijn schild naar beneden, want mijn vrienden verzorgen mijn angsten met respect. Niet dat hierover gepraat wordt of zo. Ik zou dit nooit kunnen zeggen. Ze vermoeden misschien dat ik af en toe worstel met van die meisjesdingen, in elk geval is het vooral het gevoel dat ik wegsmelt in een groep. Ik krijg geen medelijden, geen oordeel, geen roddels, alleen gezelschap, humor en raad als ik er om vraag.
En ik krijg de kans om hetzelfde terug te doen. Er wordt oprecht geluisterd als ik iets zeg. Alleen dàt al! Ik hoef niet eens te vechten voor mijn plekje. Zelfs thuis kan ik dat niet zeggen.
Morgen picknick! Een laatste graantje meepikken voor ik weer naar mijn kot moet.

 

Met zoveel, toch alleen
Zo vol en helemaal leeg
Altijd lachen, vanbinnen vol verdriet
Zoveel te bieden
Zoveel kunnen
Jezelf de tijd niet gunnen.

Zoveel weten,
Alles voor een tweede keer afmeten.
Zoveel zien, helder en scherp, maar toch zo blind staren.
Altijd goed... Plots zo slecht... Het ervaren
Het voelen, erbij stilstaan, en toch zo snel gaan
Zoveel hebben, toch een half hart. 

Altijd het licht zien
Dan zo sterk en toch vanbinnen zo zwak
Zo kort zijn in een oneindig lange weg
Zoveel willen zeggen met de woorden die men niet hoort
Zoveel willen uitleggen MAAR IK KRIJG HET NIET VERWOORD.

(Jasmien Loos)

02:33 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21 april 2010

Puts a blanket on my mind

Nee!

Ik wíl niet!

Maar ik kan het niet helpen. Ik duw hem weg maar tegelijk kan ik er niet tegen als hij me met rust laat. Ik draai met m'n ogen om zijn schuine mopjes, maar tegelijk vraagt het onzekere meisje in me zich af of er gemeende gevoelens achter schuilen.
Alles wijst erop van niet. Maar hij zei me al ontelbare keren dat ik een verkeerd beeld van hem heb. En naaste vrienden zeggen me hetzelfde. Maar ik krijg hem niet opengebroken. Alsof hij eerst de lichamelijke bevestiging wil, eer hij zich op andere vlakken laat zien. En natuurlijk vergt dat voor een vrouw veel meer vertrouwen. Hij kent verlies, misschien is hij voorzichtiger geworden of zo. Maar twee voorzichtige mensen tegenover elkaar, dat nadert elkaar niet snel.
Eigenlijk weet ik dat ik reageer op iets. Dat ik het beu ben om me alleen te voelen en dat ik gewoon eens wil dat iemand even aandacht aan me besteedt. Standaard relatiemateriaal is hij allesbehalve, misschien daarom net dat ik hem 'gemakkelijk' gezelschap vind. Maar ik weet ook dat heel de situatie me keihard gaat kwetsen. Want zo zit ik niet in elkaar, even de lakens delen zonder gevoelens. Ik heb het nooit begrepen. Alsof mijn lichaam of het gebaar geen waarde hebben. Door de ongezonde relatie waar ik nu van herstel is dat gevoel nog versterkt geworden, dat ik mijn eigenwaarde moet verdedigen met hand en tand. Want er wordt zonder blikken of blozen gebruik van je gemaakt.
Maar nu loop ik van stapel, want dit zijn nog maar naïeve gevoelentjes, en tussen dat en er überhaupt aan toegeven zit nog maanden gepieker.

Màànden.

21:32 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20 april 2010

Pact

Clémence, we stoppen met zeuren, ok?

Ok.

09:30 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19 april 2010

I'm still waiting for you to call

Ze zijn er weer. Het was vier jaar geleden, maar ik heb weer van die... van die... WEENaanvallen. En ik ben niet triest. Haha. Het loopt gewoon ineens over, en na vijf minuten ben ik al vergeten dat het gebeurd is. En nu zat iedereen erbij. We waren aan het tateren en aan het zonnen, en plots WEEN IK. Ahaha.
Waarom tors ik zo'n verdriet man. Ligt het aan mij gewoon, dat ik dingen niet los laat en zo? Het ergste vind ik dat ik niet kan zeggen "kijk, dit is wat er mis is". Het is een algemeen gevoel. Heb ik een triest karakter, ofwa? Want ik ben eigenlijk wel gelukkig. Dat lijkt misschien geschift tegenstrijdig maar eigenlijk valt dat nog mee. Wanneer ik me ontspan bij mijn vrienden, ben ik gelukkig en dankbaar dat ik ze heb. Maar het lijkt of de oorsprong van de triestheid eigenlijk iets is dat onveranderlijk is, gewoon de triestheid van het leven. Afgeven, opgeven, verliezen. Het is geen triestheid van acute pijn, of van voortdurende problemen. Het is een waas op de achtergrond. Misschien zelfs de gedachte dat ik ooit van hen zal worden gescheiden.
Ik heb iemand nodig. Maar dat mag niet. Je moet alles alleen kunnen. Tanden bijten.

12:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16 april 2010

Will salvation only come if I fall

Clémence Clémence Clémence.
Net vielen mijn ogen nog dicht, nu lopen ze over. Doodmoe ben ik, en toch wil de molen niet ophouden met draaien. Waar maak ik me toch druk over. De stress, de gruwelijke examenstress en de faalangst, ze laten me niet los. Het lukt me toch niet, want niks lukt me, want ik haal nooit 86% zoals zuslief en als ik probeer te plannen hou ik me er toch niet aan en ben ik zo boos op mezelf dat Guantanamo zou opkijken van de kastijding. Het is zo kinderachtig. Onnozele Clémence, doe eens gewoon normaal. Als je werkt, krijg je punten, simpel.
Waarom ben ik zo angstig. Het ging net beter daarmee. Moet ik weer alles alleen doen, is het dat? Ja, dat moet iedereen wel ergens in z'n leven, geen reden om daar mietjesachtig over te doen. Maar ik ben een mietje! Een mietje zijn is gemakkelijk!
Nee, ik ben allesbehalve dat, maar ik heb pech gehad en nu moet ik dat goedmaken. En waarschijnlijk ga ik nog wel pech hebben, zoals iedereen al eens, en ga ik het dan ook weer moeten goedmaken. Nu bij de pakken blijven zitten maakt al de pech nog tien keer groter. Maar ik ben nog niet genezen, van al die pech, of ik moet alweer verder. Jezusmina, het leven gaat onverbiddelijk snel.
Alleen, je moet het alleen doen. Morgen beginnen, dit weekend thuisblijven en de moraal omhoog houden door de lat niet overdreven hoog te leggen zoals je altijd doet. Perfectionisme is vragen om teleurstellingen. Dan heb je weer een reden om boos te zijn op jezelf, je lievelingssituatie. Dat ken je tenminste, je weet hoe je je moet voelen en wat er nog op volgt. No alarms and no surprises please.
Deze keer gaan we het anders proberen doen. We gaan niet kiezen voor de "je m'en fous", we gaan kiezen voor de "je m'en fais". Helemaal alleen. Omdat het moet, omdat iedereen het moet en omdat ik niet speciaal genoeg ben om eraan te ontsnappen.
Ik ben zo moe. Maar ik kan niet slapen van al het nagelbijten en zorgen maken.
Komt het ooit wel goed met mij? Gaat er ooit iemand normaal verliefd worden op een meisje dat van huid en hart helemaal kapot is? Ja, misschien wel, over enkele jaren. En misschien heb ik dan afscheid genomen van die dingen, en kan ik mijn littekens laten verzachten, of zo. Ik las eens iets over laserbehandeling die het reliëf alvast kan verwijderen. Maar dat is nog niet voor meteen. Eerst nog een hele tijd herstellen binnenin. Dan pas beslissen.
Hop hop Clementina, straks schijnt de zon en kan je met de hond buiten zitten cursuslezen. Hopelijk is Haji dan terug. En maar bidden dat hij is geadopteerd en een oud eenzaam vrouwtje gelukkig maakt, en niet ergens alleen in de kou gestorven.

00:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12 april 2010

Ik wil een shotgun.

Zo. Wel mijn emoties zijn weer wakker, dat moet ik hem geven. Lul.
Ik heb gehouden van een man die dacht mij voor de gek te kunnen houden. Het werd hem te heet onder de voeten, ik was niet te ingewikkeld; ik was TE SLIM. Ik dreigde hem door te hebben. Dat is bij deze alsnog gebeurd.

Allerlei ideeën schieten door mijn hoofd, ik wil met een baseballbat zijn knieën breken of zijn kop keihard tegen een muur meppen. 't Is ambras in Zuid-Afrika, wel, als hij moederke Theresa wil gaan uithangen daar, hoop ik dat hij op een bus zit met een bom in. Als ik weer op m'n kot ben, knip ik dat hemd in kleine stukjes. En elke week krijgt hij een stukje in z'n kutbrievenbus.

Het wordt moeilijk vannacht. Mijn vrienden zijn allemaal moe van het (biestige!) weekend, dus heb ik hen niet gezien en blijft dit allemaal in mij rondstromen. Ik zou niet gekwetst moeten zijn maar stiekem kan hij het nog. Hoe durft hij.
Mja.

21:39 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05 april 2010

It was your heart on the line

Ik wil mijn emoties terug :-(

Fuck.

21:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29 maart 2010

Black panther

Mijn gevoelens staan uit. Dat is leuker dan triest zijn, maar vergeleken met de "highs" van de voorbije weken ook wel een bittere teleurstelling. Het doet me niks meer.
Iedereen is zo'n teleurstelling, lijkt het. Geen respect, geen code, geen interesses, geen doelen. We zijn er maar een beetje. En daar nog tevreden mee zijn. Ik hou zoveel van ze dat mijn hart zou kunnen openscheuren maar momenteel voel ik me niet goed genoeg om ze gezelschap te houden.
Als ik geen gevoel heb, kan ik ook niet schrijven. Ik voel me zo gehandicapt. Het zware weekend kan er iets mee te maken hebben. Morgen eens kijken.

22:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27 maart 2010

La nuit maman pleure, la nuit maman dort pas

Jaa fuck. Om half 3 vanmorgen was ik thuis, maar om half elf heeft de hond me wakker geblaft omdat iemand aan de deur stond. Eén keer zijn naam zeggen en hij ligt weer stil in zijn mand, maar om zijn naam te zeggen moet ik a. wakker zijn, b. opstaan, want vanuit mijn kamer hoort hij me niet tot in de keuken. Dat betekent op de overloop gaan staan, smeken om weer naar je bed te gaan, en eens aangekomen beseffen dat je te wakker bent om weer in te slapen. GNNN.
En straks 'moet' ik naar een feestje in Antwerpen, en als ik er ben ga ik het wel fijn vinden maar eigenlijk zou het me op dit moment gestolen kunnen worden.

Ha, mama is brood van Hermans gaan halen.
Pure moederliefde elke keer ze mij dat brood koopt. Dan komt ze zo binnen met een grijns op haar gezicht en is heel mijnen dag goe. Hermans, vraag mij is ten huwelijk.

13:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23 maart 2010

A secret place.

Amai wat een episch nutteloze dag. Het lijkt wel zondag of zo.
De vermoeidheid is weer op me neergestreken. Slaap zal niet komen. Het is lang geleden dat mijn gevoelens nog hebben kunnen rusten. Er komt altijd veel te veel op af, jezusmina. De weekends zijn veel te intens, geloof ik. Eigenlijk ben ik niet gemaakt om veel verschillende mensen te zien, maar tegelijk mis ik het gezelschap heel snel. Vatje vol tegenstrijdigheden. En blijven lachen, met alles, vernietig elk vermoeden dat je angstig bent. Of ongerust, of triest, of een mengeling van die dingen. Zo rond 5 u voel ik het me aanvallen van binnenuit, wanneer iedereen vertrokken is maar fysiek nog aanwezig is. De ware aarden kruipen naar buiten, want de prille ochtend werpt er licht op. Ze zijn moe, en ze zijn knorrig. En mijn muren vallen naar beneden, net wanneer niemand nog kijkt of interesse heeft.
Gelukkig, eigenlijk. Want het voelt alsof ik word opengereten met een bot mes wanneer ik praat. Het brengt ook weinig. Alleen dat iemand iets van je weet, en dat je je klein en beschaamd voelt, en aanstellerig ook. Vanwaar komt dat lompe cliché eigenlijk, dat het zou opluchten? Nog nooit, echt, nog NOOIT heb ik dat gevoel gehad na iets verteld te hebben. De enige reden waarom ik tot nu toe dingen heb prijsgegeven was wanneer het een tactische zet was. Een situatie verbeteren/verduidelijken, of een voorbeeld van mezelf aanbrengen om iemand anders te helpen.
En overigens, het schijnt mensen waar ik van hou weg te jagen. Of mensen voelen zich ongemakkelijk dat ik hen heb "uitgekozen", of weten niet wat ze moeten zeggen en voelen zich schuldig dat ze me niet helpen (ook al verwacht ik dat eigenlijk niet, ik kan het zelf niet eens). Waarom praten over dingen die voor anderen duizend keer erger zijn ook, ik bedoel, sommigen voelen zich zo slecht dat ze zich ophangen. Je weet die dingen niet van anderen. Wie weet begin je te zeuren over je hersenkronkels tegen iemand die zich nog veel slechter voelt en duw je hem of haar over een flinterdun randje. Of verveel je hem.
Maar bij elke mens schuilt toch ergens dat verlangen, dat iemand het zal willen horen, niet? Dat is toch wat ons allemaal beweegt? De hoop dat iemand ons zal verlossen uit de stilte van ons hart. Dat is wat zovelen van ons zo toetakelt dat ze ons achterlaten. Hun lijden wordt niet gehoord omdat ze het verschuilen of omdat niemand erachter vraagt. Ze barsten bijna open van liefde om af te geven, maar niemand moet het hebben en ze vinden er geen kanaal voor.
Ik wou dat ik een miljoen oren had en honderden duizenden jaren de tijd. Om aan elke mens in nood te kunnen geven wat hij verdient. Zou het iets uitmaken? Eigenlijk weet je zelfs dat niet hé. Een vriendschappelijk oor schijnt ook vaak niet genoeg te zijn, of het evenaart de zuivere liefde van een ander niet. Ze zijn altijd op zoek naar "The One" ofzoiets, alsof één mens alles kan oplossen. Allemaal de schuld van Disney.
Liefde komt pas als je haar niet zoekt, zeggen ze. Maar welke gezonde mens is er niét op zoek naar liefde? Alsof het een zwakte is om te wensen dat iemand je liefheeft of naar je luistert -ook al zeg je niks.
Hmm.

21:21 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tu le dois à ton étoile.

Verdikke. Vandaag is weer zo'n man-als-ik-kon-kiezen-kwam-ik-überhaupt-niet-buiten-dag. De zon schijnt niet, het is niet speciaal warm en eigenlijk is er ook nergens iets te doen of zo. Dus heeft Clémence de ongezondst mogelijke reactie; deur op slot, koptelefoon op de oren en GSM uit.
Waar gaan we toch heen. Een beetje les gaan volgen om een stukje papier te behalen dat zogezegd betekent dat je goed begrijpend kan lezen, en dat je voor bepaalde jobjes beter geschikt bent dan een ander. Niks leer ik er nochtans mee. Niks. Ik leer niet hoe ik moet reageren als ik pijn heb, ik leer niet hoe ik iemand die pijn heeft kan helpen, ik leer niet hoe ik een ander plezier kan doen, ik leer niet om anderen graag te zien zonder er zelf aan ten onder te gaan, ik leer eigenlijk niks. Wat het belangrijkste is in het leven wordt ontweken in al mijn cursussen (en ik heb ze nochtans allemaal serieus uitgekamd).
Wat bewijs ik door te weten welke filosoof beweerde dat kunst een veruiterlijking moet zijn van de geestelijke bewegingen van de kunstenaar? Welke belangrijke levensvraag kan ik daarmee oplossen? Wie help ik daarmee?
Ze zeggen altijd "je moet doen wat je graag doet, en dan kom je overal". Maar als je dan antwoordt dat je het liefste op café zit bij de mensen waarbij je je goed voelt, dan telt dat ineens niet meer. Klootzakken. Hoe komt het dat voor sommige mensen een bepaalde verbondenheid van zo'n vitaal belang kan zijn? Mario was ook zo. Het had voor hem geen zin meer want hij voelde zich alleen. Al denk ik niet dat ik me ooit zo alleen zou kunnen voelen dat ik mezelf de kansen zou ontnemen om nog geluk te vinden in de toekomst. Want als je er echt mee stopt, dan stopt de pijn maar ook de vreugde die nog had kunnen volgen. Je knipt jezelf overal uit, dat lijkt me zo drastisch.
Een beetje zoals in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, waarin Clementine uit zijn leven wordt "geknipt". Maar dan eigenlijk erger. Want als je zelf verdwijnt, verdwijn je eigenlijk niet. Je blijft in de geheugens van je naasten voortdwalen. Al het fysieke aan je leven vergaat, maar alles wat met gevoelens en gedachten te maken heeft blijft aanwezig in de herinneringen van anderen. Waarschijnlijk daarom is het herdenken van de overledenen zo belangrijk. Zo blijven ze, een beetje.
En toch begrijp ik hoe je kunt denken dat je leven niet veel nut heeft. Momenteel vind ik dat ook van mezelf. Ik sta op, ga ergens luisteren naar een professor, dan ga ik wat lezen in mijn cursus en ga ik weer slapen na ettelijke sigaretten. Doe ik iets? Help ik iemand? Maak ik een verschil? Los ik iets op? Nee! En ik vind het een ondraaglijk gevoel. Ik heb al gehoord dat het gevoel van voldoening volgt, eens je doet wat je graag doet en je eigen doelen nastreeft.
Maar hoe de fuck. Ik wil een universitair diploma omdat ik het verstand heb en er dan maar van moet profiteren. Eigenlijk is dat snobistisch, maar tegenwoordig is kennis bijna evenveel waard als geld, en ik krijg van thuis uit alle kansen om erin te slagen. Het zou niet eerlijk zijn om dan zo te doen van 'oh nee, voor mij hoeft het niet'. Maar boeiend kan ik het nu ook wel weer niet noemen, ik kan er niks aan doen. Universiteit is en blijft BEKAKT. Het loopt vol mensen die van zichzelf vinden dat ze SLIMMER en dus BETER zijn dan anderen, mensen die geloven dat de wereld aan hun voeten ligt en die hun neus ophalen voor niet-hogeropgeleiden. Hoe vaak hebben wij al wel geen statistieken voor onze neus gekregen waarin hogeropgeleiden als frequente lezers naar voor worden geschoven, en niet-hogeropgeleiden als tv-kijkers. En de hogeropgeleiden hebben zelfstandigere karakters want zij krijgen op hun werk meer verantwoordelijkheid, en zij kijken naar Canvas, en de niet-hogeropgeleiden kunnen alleen maar simpele instructies volgen en kijken naar VTM. Kwestie van de bevolking even te splitsen in "intellectueel" en "randdebiel". Ik kijk ook naar VTM ze. En ik ken genoeg bouwvakkers die naar Canvas kijken, allez wat is dat nu.
Volgens mij ga ik pas een gevoel van succes hebben als ik op de verplegingschool zit. Of zelfs pas als ik werk op de spoedafdeling. Want wat de fuck moet ik anders gaan doen zeg. Achter een bureautje gaan zitten ofwa. Of een bende Duitsers uitleg geven over de schilderijen in een museum. Ik por nog liever een ijzeren priem door mijn oog, eigenlijk.
Maar tot dan ben ik gedoemd tot het doorploeteren van het universitaire snobleven, als door-en-door-bink. Clémence was weer zo slim om vrienden te hebben die gemiddeld 30 zijn. Stiekem zijn zij de enigen die volwassen genoeg zijn om mijn aanstellerij te tolereren. Maar nee, eigenlijk is dat niet waar, want hier in Gent heb ik veel vrienden van 20 of zo. En dat botert prima. Misschien ben ik hier een pak braver dan thuis, alhoewel ik hier toch al veel op togen en tafels gestaan heb. En een legendarische fiejestreputatie heb. Het zou toch makkelijker voor me zijn moest ik vrienden hebben van Turnhout, hier in Gent.
Niet dat het nu moeilijk is. Clémence amuseert zich overal, zorg maar gewoon voor bier en zij doet de rest.
Ik ga hier nog eens diep over moeten nadenken allemaal.

13:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21 maart 2010

It's a small world and it smells bad!

OEF zeg. Dat wordt een lekker tasje Costa Ricaanse koffie morgen.
En fuck familiefeestjes, zeker als het niet je eigen familie is (ook al is mijn eigen familie nu ook weer niet jump for joy).
Vandaag zei papa het liefste wat hij had kunnen zeggen tegen me: "Wij maken ons ook zorgen over je broer hoor, hij leeft in zijn wereldje, heeft geen relatie, geen vast contract, jij bent echt niet meer het probleemkind." YES. En ik mij maar schuldig voelen dat ik geen perfect traject aflegde vergeleken met broer en zus, AAAAHAHAHA. Mijn perfecte Einsteintopmodelzus blijft me soms nog wel het gevoel geven dat ik monkeyballs suck. Maar die haal ik nooit in.
Laat ik gewoon mijzelf leuk vinden. Volgens mij ben ik sociaal wel heel wat vaardiger. Dat is wat ze zeggen tegen kindjes die slechte punten halen, om niet te moeten zeggen "domme". Neenee ik ben niet dom! Ik ben nonchalant. Misschien leef ik teveel "nu", zo van FEESJE en dan 's morgens constateren dat ik heel vroeg les heb. Anticipation: 0. Ik héb nochtans een agenda. Wel een lege, maar toch. Nonchalant en verschrikkelijk graag bij mijn vrienden, dat is het probleem. Stress bestaat niet in mijn universum, niet tijdens examens en niet tijdens het jaar. Want ik relativeer herexamens veel te gemakkelijk. Ik relativeer quasi alles wat op een plicht lijkt. Nee, ik relativeer gewoon alles.
Kijk, ik had me dit weekend voorgenomen om goed te werken voor vanalles en nog wat, papers, cursussen onderlijnen, lezen, literatuuronderzoek, alles erop en eraan. Uiteindelijk heb ik misschien een miezerige 20 pagina's onderlijnd of zo. Van luiheid is geen sprake want op andere vlakken investeer ik belachelijke hoeveelheden energie (vrienden, ha!). Maar WAT interesseert mij de zoutziederij van Arc-et-Senans ontworpen door Ledoux. Het enige wat er nog van recht staat is een huis, ik heb al zout en architectuur is saai.
Ik ga Haji betuttelen.

22:02 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19 maart 2010

Jump up jump up and get down

:-)

 

En hoé cool zennekik?

Aja.

05:27 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18 maart 2010

You can't fuck with the tribe.

Gevoelens, gevoelens, gevoelens! Veel te veel gevoelens ineens! Vanwaar komt die pomp zelfvertrouwen plots? Het is als een pijl omhoog geschoten de laatste tijd. De sinusoïde is haar regelmaat kwijt, ze stijgt namelijk. Dit heb ik niet meer gevoeld sinds... Nee, dit heb ik nog nooit gevoeld.
Had ik geweten dat die zoveelste breuk me zo sterk ging maken, was ik niet zo angstig geweest om "alles alleen te doen". Nu ik het gedaan heb, en aan het doen ben, is alle angst weg. Nog nooit was ik angstloos. Bestond niet. Altijd gespannen, altijd bang of ongerust, altijd aan het piekeren. Vergeleken met de gemiddelde ben ik misschien nog altijd teveel aan het nadenken, maar in elk geval is dit voor mij een record. Ik zorg voor mezelf, en ik raak minder en minder uit evenwicht door externe dingen. Er komt ruimte voor dingen. Ruimte voor de toekomst. Ruimte voor anderen zelfs, maar dan zonder dat het mij iets afneemt.
SNAPPERNIKSVAN.

19:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17 maart 2010

Wake up where the clouds are far behind me

Zomerkapseltje: check!
Eigenlijk ben ik momenteel een luidruchtige *tingel* maar kijk. Luidruchtig ben ik zo al. Of het dan door belletjes is of door mijn gebral. Hopelijk word ik er zelf niet wakker van 's nachts. Laat die 15 graden maar komen.
Jezus ik ben zo ontspannen. Allez. Meer ontspannen dan dit weekend. Maarja, mijn zus haar lief was er en indringers thuis zijn niet goed voor mijn rust. Ik KEN die kerel niet! Brr. Bij mij aan de keukentafel gaan zitten om te studeren en zo, OFF LIMITS. Hij is lief, verstandig en meer dan welkom, maar het soort persoon waar ik heel veel tijd voor nodig heb. Was ik maar een simpel, vredig klein zusje. Maar nee, ik ben een hansworst die geïntimideerd is door zo van die mensen die beleefd en beschaafd zijn en overduidelijk niet zeggen wat ze denken. Hij is zo'n... volwassene. Een echte volwassene, die proper eet, gesprekken kan voeren over kwaliteitswijn en het verschil weet tussen federale en communautaire regeringen. Ik wou dat ik op zo'n momenten mijn vrienden naar de eettafel kon teleporteren, een vette Orval in m'n pootjes geduwd kreeg en een sigaret kon opsteken.
Of misschien ben ik paranoïde en ga ik ervan uit dat ik beschouwd word als de general fuck-up van het gezin -wat voor 3/4e van de familie ook zo is, maar dat is niet politiek correct dus niemand spreekt het uit.
Diploma's, fancy woordgebruik, nette kleertjes, ik moet het allemaal niet hebben in mijn wederhelft. Eigenlijk vind ik dat een loeiharde afknapper. Hij moet wel naar musea willen gaan en kunst graag zien en zo. En een passie hebben. Grootste afknapper in de geschiedenis der afknappers:

- Naar wat voor muziek luister je eigenlijk?
° Bwa... Niet echt specifiek...

Dood vanbinnen. En hij moet me graag zien en behandelen als een prinses. Dat moet wel. Maar geen cadeautjes kopen want daar word ik eigenlijk ziek van. Als hij het niet kan laten, dat hij dan een roos pikt uit een bekakt restaurant of zo, dat zou me wel ontroeren. Het meest romantische cadeau dat ik ooit kreeg, was een Creative Zen gepikt uit één of andere winkel. Een van de vele mooie herinneringen aan wat niet hoefde te zijn. "JA, ZEG, die verkoper was arrogant."
En hij moet me missen maar niet altijd bij mij willen zijn. Ik heb ook mijn leven en al, en hij moet dat ook hebben. En hij moet ertegen kunnen dat zijn vriendin niet opruimt en nonchalant is, niet speciaal goed kan koken (ik trek m'n plan wel en zo maar moleculair koken en dergelijke mest moet hij elders zoeken), en dat ze ruig is en haar mond voor niemand houdt, niet graag dingen op voorhand plant, en over alles een mening heeft en die niet aanpast omdat zijn beste vriend er niet mee akkoord gaat.
Eigenlijk ben ik wel een moeilijke he. Maar ik ben een softie hoor. Ik doe maar alsof dat ik me niet laat doen maar eigenlijk geef ik hem alles. Zakdoek leggen niemand zeggen.
En dan moet hij mijn vernietigend sarcasme nog overleven, eens hij besloten heeft me te laten merken dat hij me leuk vindt. Want natuurlijk kan ik niet zomaar toegeven, want ik ben geen makkelijke prooi of zo. Neeee, deze niet! Ik ben trots en fier en van die dingen. (Maar als hij écht leuk is, laat ik me waarschijnlijk vangen als een manke, semivermorzelde spitsmuis. Ofzoiets.)
Hey, hoe leuk is dit gevoel wel niet! Hoezeer ik me ook vermaak als vrijgezel en in feite niet echt iets mis, kan ik er weer aan denken. Aan mij en iemand. Gewoon, denken. Een beetje dromen, zo.
MORGEN ZON. En de hele dag les. Hoe tof is het studentenleven.

23:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15 maart 2010

My home is your head

Het plezier is weer voorbij. Morgen begint de week. Mensen gaan weer opstaan, hun wagens instappen, naar hun werk gaan en alles gaat weer draaien.
Eigenlijk is het toch allemaal zo belachelijk he. De antropoloog Marshall Sahlins berekende in de zestiger jaren dat volksstammen zoals die van het regenwoud in Brazilië, jagers en voedselzoekers dus, gemiddeld 4 u per dag spenderen aan eten. De rest van de dag wordt ingevuld door slapen, artistieke bezigheden, sociaal leven, vrijen, zonnen, spelen, leren, noem maar op. Waar de fuck zijn wij mee bezig. We begeven ons voor 8 uur naar een job waarmee we een rijke baas nog rijker maken, om geld te verdienen om zogezegd "te kunnen doen wat we willen in onze vrije tijd". Een potsierlijke illusie, ja.
Ik wil mijn haar wit kleuren. Echt wit-wit. 'k Zou het eens moeten Photoshoppen en zien of het past. Hee, Xena the Warrior Princess speelt mee in Battlestar Galactica!
Attention-span: 0.5 nanoseconds.
Zoals gewoonlijk, wanneer ik terugkijk naar het weekend, word ik weemoedig omdat ik van mijn vrienden hou en weer naar mijn kot moet. Waar zijn die jaren op de middelbare school, toen ik ze dagelijks kon zien. Het ging zelfs grotendeels om de gedachte dat ze binnen fietsbereik waren. Ik ben verzot op mijn vriendengroep van de universiteit maar die hebben me niet zien opgroeien zoals mijn vrienden thuis. Bleh.
En wat mis ik godverdomme mijn beste vriend.
Misschien is het nochtans niet slecht voor me om uit mijn niche te kruipen en de vriendschap met anderen uit te diepen. Een slechte eigenschap van me is dat ik me veilig voel eens ik aan iemand veel heb kunnen toevertrouwen, en dan diezelfde drempel weer opbouw naar anderen toe. Dus eigenlijk gooi ik al mijn eieren in een welbekend mandje. Maar als het mandje dan zin heeft om in San José de rijke Europeaan te gaan uithangen, moet ik mijn eitjes natuurlijk ergens anders kwijt. Een waardevolle oefening.

The Simple Life is schitterend.

01:05 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 maart 2010

Bal masqué

26624_366467601890_548541890_4173990_5777264_n

't Was maar stom. Maar dit is wel een belachelijk coole foto. Haji zou jaloers zijn op m'n snorharen.

14:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09 maart 2010

I against I

Ja hoor, innerlijke dialogen op dinsdagavonden. Moet kunnen, bij gebrek aan mijn beste vriend. Verdorie, het moet hier nodig opgeruimd worden. Op dat vlak ben ik toch maar een kerel. Nog een sigaretje dan, met een beetje geluk zorgt de nevel ervoor dat ik de rommel niet meer zie.
Gaat het gemis ooit echt weg? Ik had laatst nog met iemand een gesprekje, over hoe liefde valt en staat bij het vermogen om de ander te idealiseren. Als je van iemand houdt, is hij ineens altijd grappig, en heeft hij altijd gelijk. En dat moet ook. Als je zijn slechte kanten teveel gaat bekijken, raak je gefrustreerd of wil je hem veranderen -that's a no go.
De persoon die om die redenen wordt achtergelaten, blijft natuurlijk achter met een berg liefde en idealisering. Dat laatste begint nu eindelijk te tanen. Ik zie nu pas hoezeer hij niet goed voor me was. En wellicht nooit kan zijn. Maar eens je dat los laat, moet je natuurlijk opnieuw beginnen. Dingen vertellen, blootleggen, toegeven, merken dat het niet juist zit, verdrietig zijn, en weer opnieuw beginnen. Kan ik dat? Blootgeven? De laatste tijd heb ik meer en meer het gevoel dat ik zelfs in die vijf jaren met hem, nooit volledig open ben geweest. Door zijn onbegrip werd ik alvast niet aangemoedigd. Het lijkt alsof hij nooit gevat heeft wie ik ben, of nooit heeft gesteund wat ik kon zijn. Nooit heeft gelóóft in wat ik kon zijn. Hij zag het wel zitten, maar had het verstand niet om het eruit te trekken.
Misschien was hij om de tuin geleid door mijn masker, dat ik het wel alleen kon. Eigenlijk moet dat ook hé. Maar het is niet zo. Het masker en ik zijn in al die jaren zo met elkaar verweven dat ik me vaak zelf niet meer bewust ben van de leugen die ik ophang. Leugen is een groot woord, maar vooral tegenover mezelf is het in feite wel zo. En eigenlijk weet ik niet echt waarom ik hem opzet, want het is niet dat ik dagelijks word aangevallen of gekwetst.
Maar zonder ben ik zo weerloos. Het probleem ligt misschien bij gebrek aan vertrouwen, dan, dat ik mijn allerkleinste zelf niet aan iemand wil afgeven. Tot nu toe heb ik alleen maar mensen bang gemaakt, als ze me "zagen". Niemand vermoedt het kuiken achter de bulldozer, ofzoiets.
Mijn masker trekt bepaalde mensen aan, die verwachten dat hij mij is. Die mensen zijn dan waarschijnlijk oeverloos teleurgesteld te merken dat daar achter een doodgewoon meisje zit, zoals iedereen. Ha, misschien is dat het wel. Ik ben doodgewoon. En ik durf het niet zijn, want er zijn veel dingen gebeurd in mijn leven die me verplichten om ongewoon te zijn. Je belandt in een zware identiteitscrisis als je na zo'n dingen weer in het normale leven moet stappen, en doen zoals iedereen doet, terwijl je over dingen nadenkt waar iedereen zoveel gemak bij heeft.
Mensen behandelen me ook vaak als een "rare", iemand die "niet zoals de rest" is. Die trien met haar littekens, tattoo's en piercings. Die tattoo's en piercings heb ik natuurlijk als reactie laten zetten, "ha, als jullie toch gaan doen alsof ik er niet bij hoor, dan zal ik wel eventjes doen alsof het mijn idee was". Zo hoef je niet toe te geven dat je gewoon niet wordt aanvaard.
It's goddamn lonely at the top.
En elke keer, ja, met mijn 23 jaar, nog altijd, elke keer voel ik me vernederd tegenover mezelf als ik niet word aanvaard. Ik aanvaard mezelf wel, natuurlijk, ik hou erg veel van mezelf. Maar ik ben boos dat alles zo gegaan is, dat ik mezelf niet meer durf laten zien. Het lukt niet meer. Het is gemakkelijker om hard te zijn en verstoten, dan lief en gekwetst on the long run.
Nog een sigaretje.
Waar ben ik toch bang van. Dat is allemaal zo onnodig.

23:22 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |