31 januari 2010

Sehnsucht

Op dit soort ongure uurtjes word ik regelmatig overmand door een onbestemde heimwee naar "vroeger". Dit is extreem vaag -ook in het gevoel- en ik heb er nog maar sinds kort last van. Sinds een belangrijke verandering zich voordeed in mijn leven, zullen we maar zeggen.
De zwaarste ballast die me in mijn leven al werd toegeworpen (in de vorm van de meest vernietigende relatie denkbaar), is me ontvallen en net zoals de orchidee die ik van hem kreeg stierf, stierf in mij het verlangen naar hem.
Voor hem, en voor alles wat me naar hem toe heeft gedreven, waren de dingen nog zuiver. En nu zijn ze dat stilaan weer aan het worden, wat me een krachtig gevoel van rust geeft. Ik ben verlost van dat afgrijselijke gevoel niet tot iemand door te dringen. Hij bleek veel dommer dan ik hoopte.
De vrienden waarmee ik gezegend ben hebben een niet te onderschatten aandeel in deze genezing. Mensen die weten hoe het is, om ons te zijn.
Ik vind geen woorden meer. Ik voel alleen nog. Encoding error.

Zucht.

01:37 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.