21 februari 2010

Stranger than kindness

Fuck.

Ik ben in de war.
Al bloedt alles nog, het orgaan wordt weer wakker. Het klopt, ik ben dat niet meer gewend. En ik weet wel, dat het allemaal een illusie is. Want ik ontwikkel mezelf weer helemaal, op de spil zat bij mij nooit een rem of zo.

Ik wil onverbeterlijk transparant zijn, om één of andere reden. Waarschijnlijk omdat ik niet geloof dat iemand de moeite zal nemen om te gaan zoeken. Maar dat kan ik mezelf niet kwalijk nemen, ik heb daar ook echt pech mee gehad. Wie niet. 't Schijnt dat dat "volwassen worden" heet. Maar ik begin in de mot te krijgen dat het de bedoeling is dat je dat anders oplost.
Je moet dus leren van je fouten, en een rem op de rol van je persoonlijkheid zetten, zodat je niet ineens helemaal zichtbaar ligt voor de neus van anderen. Ik heb een ander mechanisme, dat van onverschilligheid. Ik word moeiteloos uitgedokterd en doorzien, maar de commentaren erop kunnen me niet deren.

TOT ik betrapt word op een onbewaakt moment en iets voel pikken, ergens.

Meestal pikt het wanneer ik iemand verkeerd heb ingeschat, en niet meer zeker ben van het gedragspatroon dat ik moet volgen. Als die persoon dat doorkrijgt, kan die vreselijk met mijn geest beginnen spelen, en dan pikt het. Dat het mij kwetst is dan waarschijnlijk in al mijn daden leesbaar, maar ik blijf dan koppig doen alsof van niet. En ik weet dan ook wel dat ik mezelf belachelijk maak en zo.

Maar meestal ziet die persoon mij ook nooit meer, HAHA. Zoete wraak :/

Een illusie dus. Die nog even zal doorkabbelen, en dan zal ik mijn wonden likken, of zelfs dat niet.

Ik kan schijnbaar niet los laten omdat ik het volgende punt niet zie. Ik had al mijn plannen gebaseerd op dat ene, en nu dat niet bleek te werken, moet ik alles alleen doen. Jezus, wat ben ik bang om alles alleen te moeten doen.
Het belachelijkste is dat ik altijd alles alleen heb gedaan, en het me niet eens veel heeft uitgemaakt op dat moment. Integendeel, ik weet nog hoe ik dacht "chance dat ik nu geen relatie heb, dat zou nooit lukken met al deze shit". En toen was die shit voorbij en geluk binnen handbereik, en leek een relatie een mooie kers op de taart. Was me dat een zware kers zeg, de hele taart is erdoor verpletterd.

Vanaf nu ga ik voor afzonderlijke muffins, en niet voor één dikke taart. Neh.

23:50 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.