23 februari 2010

Now's the only time I know.

Chance dat mijn hart intussen een steengroeve is, zo kan ik een stevig fort bouwen rond de stukjes die nog leven.
Deze stukjes krijgt niemand nog te pakken. 't Is nu wel genoeg geweest. Als je zo wordt verbruikt als je ze aan iemand anders geeft, dan hou ik ze liever. Ik loop al dagen rond met allerlei onnozele gevoelens en ik wil ze vermorzelen maar ik moet nog uitzoeken hoe.
Toch vreemd, hoe je mensen hun gedrag kan interpreteren als iets, en later kan blijken hoe dat gedrag helemaal niet wordt veroorzaakt door de gevoelens die je dacht. Hoe kan dat. Mensen zijn toch grotendeels hetzelfde. Heb je verdriet, dan ween je. Ben je boos, dan mep je op tafel. Vind je iemand leuk, dan wil je de hele tijd bij die persoon zijn. Wel dat laatste blijkt extreem relatief. Er zijn mensen die gewoon komen prutsen aan je, en dan weer ergens anders gaan kijken. Zonder bijbedoelingen.
Ik pruts alléén aan mensen als ik er iets bij voel, is dat zo abnormaal?
En als iemand full force op me afkomt en al het gepruts voor me doet, dan vind ik dat leuk want dat is gemakkelijker. Wel, het geeft me het gevoel dat iemand mij boeiend vindt, zie enkele posts terug; ik ben angstig dat mensen niet willen zoeken naar me.
Iedereen houdt toch van dat gevoel? Dat ze boeiend zijn en dat iemand er alles over wil weten? Ik moet concluderen dat de nieuwsgierigheid van sommigen geen verband houdt met interesse in de ander persoonlijk. Het maakt je niet speciaal, je bent één van de zovele studie-objecten.
En nu voel ik me natuurlijk strontbelachelijk om te hebben gedacht dat ik wel speciaal was. Achteraf bekeken was het wel een beetje kleuter-achtig om dat te hebben gedacht, maar ik ben het niet gewend om uitgepluisd te worden. Gewoonlijk eindigt de interesse bij het eerste litteken, of wordt die ingedijkt door gereserveerdheid/ongemak. Mensen die daar los doorheen walsen voel ik automatisch als "soortgenoten" aan, in de zin dat ze van dezelfde wereld komen. Mensen die niet meer onder de indruk of bang zijn van destructie, omdat ze het kennen. Al te vaak wordt destructie met agressie geassocieerd, in plaats van angst.

De belangrijkste angst die ik zo snel mogelijk moet uit de weg ruimen, is die om alleen te zijn. Ik moet nu eens volwassen gaan doen en er tegenaan vliegen, ja, alleen, ja. Dat gaat ook, duizenden mensen doen het.
Zelf heb ik het ook altijd gedaan, maar nooit zonder angst. Stiekem weet ik niet hoe het is om op te staan met een gevoel van rust. Voor ik dat bereikt heb, komt niemand dichterbij. Fuck relaties die zogezegd alles gaan oplossen, en fuck mannen die het je beloven en daarna weggaan.
En fuck mij om het ooit te hebben geloofd. Wat ben je lomp als je 17 bent.

Nu moet ik weerstaan aan de menselijke drang om zich bloot te geven aan iemand, in de hoop dat die de dingen draaglijk voor je zal maken. Want dat zal hij niet, dat moet je zelf doen. Intussen heb ik wel door dat relaties er niet zijn om je te redden, maar om het geluk dat je al hebt te versieren. En aangezien ik momenteel gered moet worden, is alles wat in de buurt komt van gevoelens banned.
Het probleem is dat ik niet weet wanneer ik wel gered zal zijn. Wat als ik te veeleisend ben, en "kansen" op een goeie relatie laat liggen, omdat ik niet durf toegeven?
Fuck.

Ik moet de nieuwsgierigaard wel geven dat hij me de ogen heeft geopend, dat ik wel nog kan voelen.
Maar toch is hij verbannen!

:(

13:03 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.