28 februari 2010

Ouders/peer groups

"Sommigen gaan zover te stellen dat het belang van de ouder-kind relatie voor de primaire socialisatie verwaarloosbaar klein is. Zo vertrekt Harris (1995) van bevindingen uit de gedragsgenetica om te stellen dat alle dyadische invloed van ouders op hun kinderen tot processen van genetische overerving te reduceren zijn. Ouders hebben slechts blijvende sociale invloed op de ontwikkeling van hun kinderen in de mate waarin ze, als groep, sociale leerprocessen binnen kindergemeenschappen kunnen sturen.
Zo zullen kinderen de normen en waarden van hun ouders niet overnemen als hun ouders binnen de gemeenschap geïsoleerd zijn en hun waarden en normen niet stroken met deze van de dominante cultuur.
Met andere woorden, ouders lijken een grote invloed te hebben op hun kinderen omdat ze behoren tot dezelfde cultuurgemeenschap als de ouders van de leeftijdsgenoten van hun kinderen. Niet iedereen gaat zover in het minimaliseren van de invloed van het gezin op de ontwikkeling van kinderen."

Bron: BRACKE, P., BRUTSAERT, H., Sociologie, Academia Press, Gent, 2008, "Socialisering", p. 59

 

Dit zou veel verklaren. 'k Had hier oorspronkelijk heel een zelfmedelijdentekstje over hoe ik een verstoten zwart schaap ben, maar eigenlijk is dat totaal irrelevant want ik heb mijn eigen familie samengesteld die bestaat uit mijn vrienden.
Maar in elk geval lijk ik in niks op mijn ouders of familie. Ofja, ik eet graag groenten en zij ook.

 

 

 

Excursie: Mario, dude ... Ik had je nog beter willen leren kennen dan de zinloze inside-jokes en scheve grijnzen die we uitwisselden.

23:34 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

She's ferocious

Tijd om te gaan slapen. Maar net dan moet je het niet doen. Mijn spreekwoordelijke molen draait nog. Ik voel de vermoeidheid wel maar ik denk ze nog niet.

I SHOULD TOTALLY BE A MODEL.

Zo.
Dat volstaat.

x

03:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27 februari 2010

Tell me sweet little lies!

Waar zijn de mannen naartoe? Mannen! Waar hangen jullie uit!
Zij worden door meer gedefinieerd dan het orgaan tussen hun benen, moet u weten. Een man zoals ik hem interessant vind heeft een baard (een echte, geen dons), is breed en drinkt bier.
En alle jongens die jonger zijn dan 26-27 jaar hebben dat aantrekkelijke stadium helaas nog niet bereikt, en het gros van de Gentse studenten valt dus precies buiten mijn aandacht. Of misschien is het zelfs andersom. Of ze zijn nog niet zelfzeker genoeg om te zeggen "kom ier meiske, ik zal uw rots zijn". Of ze zijn heel bang van mij omdat ik een sarcastische opmerking klaar heb tegen hun pick-upline uit de Flair.
Of ik ben 'te ingewikkeld', zoals ik heb moeten aanhoren van de man van wie ik dacht dat hij mij juist daarom zo beminde. Dat is nu zes maanden geleden, en nog worden mijn ogen er vochtig van. Een heel klein beetje maar, maar toch.
Zijn er geen mannen die ertegen kunnen dat hun lief een wispelturige trees is? Ik ben een vrouw zoals iedereen ze wil; onversierbaar, taai en een grote mond. En zo gevoelig als een meiklokje.
Het is blijkbaar zo dat een leven lang bij elkaar niet meer serieus wordt genomen. Dus ben ik wel dik in mijn kont gepakt want ik ben dan één van de laatste idioten die dat nog zoekt. Ik ben the last of the Mohicans in een samenleving van gebruik-pers uit-dump-denkers. Is er zo geen moment waarop mannen kalmer worden, inzien dat ze eigenlijk toch een beetje dom zijn en beter een zelfzekere vrouw zouden hebben aan hun zijde om hun wegsijpelende verstand nog bij elkaar te houden? Nee?
Ik wil dat een man in mij zorgzaamheid, tederheid en warmte herkent door mijn sarcasme heen, IT'S SO FUCKING OBVIOUS. Wat een cliché! En ze kunnen het lezen op mijn horseshit-blog! Misschien komen de ridders even niet omdat de hoeven van hun paard onderhoud nodig hebben. Van mij mag hij zelfs te voet komen.
Zijn de stereotypen van vrouwen zo hard in de hoofden van mensen gebrand dat een grote mond automatisch betekent dat ik stoer en ruig wil doen en dat ik met ketels op hun hersenpan zal slaan als ze ooit te laat thuiskomen? Of denken ze dat ik dominant ben en de hele dag zal zeuren over wat ik wil?
In mijn ervaring zijn opgemaakte tuttebellen verwende koters die Me To You-beertjes willen en heel veel aandacht, en zijn natuurlijke schoonheden mensen die met fundamentelere dingen bezig zijn en zelfstandig genoeg zijn om een ander zijn vrijheid te gunnen. Laat ik nu net een kanjer van een natuurlijke schoonheid zijn, zeg.

Ik moet ertegenaan. En ophouden met denken dat 'mijn biologische klok tikt' alsof ik een gemenopauzeerde spinster ben. Ik moet ertegenaan en mijn doelen vastpinnen ergens binnen mijn gezichtsveld. Kunstgeschiedenis afwerken, verpleegkunde studeren, op de spoeddienst werken. Klak.
Qua sera sera
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera sera

Ik voel me altijd zo oud vanbinnen. Zo doorleefd en vermoeid. Mijn lichaam is niet dat van een 23-jarige, zo gehavend als van een Papoeaanse krokodillenverzamelaar. Zijn er eigenlijk wel mannen die op Papoeaanse krokodillenverzamelaarsters vallen? Zijn er geen ridders die het meisje in me naar boven willen halen, want ik ben ze een beetje kwijt tussen al die krokodillenhuiden en speerpunten.
'k Ga het zelf moeten doen, allang gezien.
Nooit rekenen op mannen.

02:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24 februari 2010

Hume

Al zegt hij met oneindige overtuiging dat er ergens een standaard moet bestaan voor schoonheid, toch zit hij ernaast. Want schoonheid wordt bepaald door trends, en cultuur en opvoeding, gut, zelfs persoonlijkheid.

Schoonheid en mode zijn COMPLEET uit het luchtledige getrokken constructies, die nergens op slaan.

Fuck, nee, ik ben veel te zat. Vergeef me.

05:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23 februari 2010

Avondlijke kribbel

Te vroeg victorie gekraaid. Got kicked while I was down.

Maar het gevaar is tenminste geweken.

 

IMG_0145

19:29 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Now's the only time I know.

Chance dat mijn hart intussen een steengroeve is, zo kan ik een stevig fort bouwen rond de stukjes die nog leven.
Deze stukjes krijgt niemand nog te pakken. 't Is nu wel genoeg geweest. Als je zo wordt verbruikt als je ze aan iemand anders geeft, dan hou ik ze liever. Ik loop al dagen rond met allerlei onnozele gevoelens en ik wil ze vermorzelen maar ik moet nog uitzoeken hoe.
Toch vreemd, hoe je mensen hun gedrag kan interpreteren als iets, en later kan blijken hoe dat gedrag helemaal niet wordt veroorzaakt door de gevoelens die je dacht. Hoe kan dat. Mensen zijn toch grotendeels hetzelfde. Heb je verdriet, dan ween je. Ben je boos, dan mep je op tafel. Vind je iemand leuk, dan wil je de hele tijd bij die persoon zijn. Wel dat laatste blijkt extreem relatief. Er zijn mensen die gewoon komen prutsen aan je, en dan weer ergens anders gaan kijken. Zonder bijbedoelingen.
Ik pruts alléén aan mensen als ik er iets bij voel, is dat zo abnormaal?
En als iemand full force op me afkomt en al het gepruts voor me doet, dan vind ik dat leuk want dat is gemakkelijker. Wel, het geeft me het gevoel dat iemand mij boeiend vindt, zie enkele posts terug; ik ben angstig dat mensen niet willen zoeken naar me.
Iedereen houdt toch van dat gevoel? Dat ze boeiend zijn en dat iemand er alles over wil weten? Ik moet concluderen dat de nieuwsgierigheid van sommigen geen verband houdt met interesse in de ander persoonlijk. Het maakt je niet speciaal, je bent één van de zovele studie-objecten.
En nu voel ik me natuurlijk strontbelachelijk om te hebben gedacht dat ik wel speciaal was. Achteraf bekeken was het wel een beetje kleuter-achtig om dat te hebben gedacht, maar ik ben het niet gewend om uitgepluisd te worden. Gewoonlijk eindigt de interesse bij het eerste litteken, of wordt die ingedijkt door gereserveerdheid/ongemak. Mensen die daar los doorheen walsen voel ik automatisch als "soortgenoten" aan, in de zin dat ze van dezelfde wereld komen. Mensen die niet meer onder de indruk of bang zijn van destructie, omdat ze het kennen. Al te vaak wordt destructie met agressie geassocieerd, in plaats van angst.

De belangrijkste angst die ik zo snel mogelijk moet uit de weg ruimen, is die om alleen te zijn. Ik moet nu eens volwassen gaan doen en er tegenaan vliegen, ja, alleen, ja. Dat gaat ook, duizenden mensen doen het.
Zelf heb ik het ook altijd gedaan, maar nooit zonder angst. Stiekem weet ik niet hoe het is om op te staan met een gevoel van rust. Voor ik dat bereikt heb, komt niemand dichterbij. Fuck relaties die zogezegd alles gaan oplossen, en fuck mannen die het je beloven en daarna weggaan.
En fuck mij om het ooit te hebben geloofd. Wat ben je lomp als je 17 bent.

Nu moet ik weerstaan aan de menselijke drang om zich bloot te geven aan iemand, in de hoop dat die de dingen draaglijk voor je zal maken. Want dat zal hij niet, dat moet je zelf doen. Intussen heb ik wel door dat relaties er niet zijn om je te redden, maar om het geluk dat je al hebt te versieren. En aangezien ik momenteel gered moet worden, is alles wat in de buurt komt van gevoelens banned.
Het probleem is dat ik niet weet wanneer ik wel gered zal zijn. Wat als ik te veeleisend ben, en "kansen" op een goeie relatie laat liggen, omdat ik niet durf toegeven?
Fuck.

Ik moet de nieuwsgierigaard wel geven dat hij me de ogen heeft geopend, dat ik wel nog kan voelen.
Maar toch is hij verbannen!

:(

13:03 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22 februari 2010

Te koop aangeboden

Te koop aangeboden:    Hart
Prijs:                           Bieden

Beschrijving:
               

23 jaar oud, in goede staat. Hier en daar beschadigd, maar altijd goed genezen. Wispelturig, klein maar vergelijkbaar met de tas van Merry Poppins qua inhoud. Versnelt bij het zien van MyLittlePony's, mooie schoenen en ridders op witte paarden.
Zeer dapper, sociaal en toegewijd. Het zal u trouw blijven. Kan in steen veranderen in geval van verwaarlozing. Vat vuur indien goed verzorgd, en zal blijven branden zolang zuivere intenties zijn richting uit gaan.
Overleeft geen wasbeurt in een machine.
Niet invriezen.
Niet voor consumptie bestemd.
Buiten het bereik van klootzakken houden.

23:15 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21 februari 2010

Stranger than kindness

Fuck.

Ik ben in de war.
Al bloedt alles nog, het orgaan wordt weer wakker. Het klopt, ik ben dat niet meer gewend. En ik weet wel, dat het allemaal een illusie is. Want ik ontwikkel mezelf weer helemaal, op de spil zat bij mij nooit een rem of zo.

Ik wil onverbeterlijk transparant zijn, om één of andere reden. Waarschijnlijk omdat ik niet geloof dat iemand de moeite zal nemen om te gaan zoeken. Maar dat kan ik mezelf niet kwalijk nemen, ik heb daar ook echt pech mee gehad. Wie niet. 't Schijnt dat dat "volwassen worden" heet. Maar ik begin in de mot te krijgen dat het de bedoeling is dat je dat anders oplost.
Je moet dus leren van je fouten, en een rem op de rol van je persoonlijkheid zetten, zodat je niet ineens helemaal zichtbaar ligt voor de neus van anderen. Ik heb een ander mechanisme, dat van onverschilligheid. Ik word moeiteloos uitgedokterd en doorzien, maar de commentaren erop kunnen me niet deren.

TOT ik betrapt word op een onbewaakt moment en iets voel pikken, ergens.

Meestal pikt het wanneer ik iemand verkeerd heb ingeschat, en niet meer zeker ben van het gedragspatroon dat ik moet volgen. Als die persoon dat doorkrijgt, kan die vreselijk met mijn geest beginnen spelen, en dan pikt het. Dat het mij kwetst is dan waarschijnlijk in al mijn daden leesbaar, maar ik blijf dan koppig doen alsof van niet. En ik weet dan ook wel dat ik mezelf belachelijk maak en zo.

Maar meestal ziet die persoon mij ook nooit meer, HAHA. Zoete wraak :/

Een illusie dus. Die nog even zal doorkabbelen, en dan zal ik mijn wonden likken, of zelfs dat niet.

Ik kan schijnbaar niet los laten omdat ik het volgende punt niet zie. Ik had al mijn plannen gebaseerd op dat ene, en nu dat niet bleek te werken, moet ik alles alleen doen. Jezus, wat ben ik bang om alles alleen te moeten doen.
Het belachelijkste is dat ik altijd alles alleen heb gedaan, en het me niet eens veel heeft uitgemaakt op dat moment. Integendeel, ik weet nog hoe ik dacht "chance dat ik nu geen relatie heb, dat zou nooit lukken met al deze shit". En toen was die shit voorbij en geluk binnen handbereik, en leek een relatie een mooie kers op de taart. Was me dat een zware kers zeg, de hele taart is erdoor verpletterd.

Vanaf nu ga ik voor afzonderlijke muffins, en niet voor één dikke taart. Neh.

23:50 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20 februari 2010

Haji

M'n kater, Haji, geboren op 15 augustus 2008.

IMG_0080small

21:04 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

.

Oozing coolness.

19:01 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 februari 2010

5 minuten heldenmoed

Ah, de overmoed die een jonge mens kan overvallen. Dingen kunnen zo in je gezicht ontploffen, dat alle gevoelens van dapperheid van daarvóór onbereikbaar worden. Dingen lopen mis en het schijnt de bedoeling te zijn je ertegen te harden. De enige oplossing is je hart te sluiten voor de dingen die je mist, want het leven ontglipt aan je controle.
Ik haat het. Ik HAAT het wanneer ik eens te meer moet bekennen iets niet te hebben behaald, een doel niet te hebben verwezenlijkt, en het dan te moeten relativeren, alsof het er nooit toe deed. Dingen te moeten afgeven, en te glimlachen en mijn schouders op te halen, zodat niemand anders er last van heeft. Elke keer je zo'n vreselijke muur sloopt, denk je, "oké, nu ben ik sterker, dit zal me niet meer overkomen", en toch volgt elke keer een nieuwe situatie waarin je je precies hetzelfde voelt, onverminderd en ongecensureerd of zo. Het leven werpt het je telkenmale voor de voeten, en waarom? Natuurlijke selectie, om te zien wie het haalt en wie niet? Of is het gewoon een gepest, omdat een perfect leven te snel zou gaan vervelen?
Ongewild ga je toch altijd denken, "waaraan heb ik dit verdiend?" Het is alleszins eenvoudiger in onze gedachtengang om een oorzaak-gevolgrelatie te traceren tussen wat we fout doen en wat ons overkomt, dan ons over te geven aan een onbeslist lot dat op complete willekeur berust. Hebben we dan niks in de hand? Kunnen we dan niet zorgen dat sommige dingen die ons dierbaar zijn dichtbij ons blijven? Misschien is het de bedoeling dat we plezier ontdekken in de tijdelijkheid van de dingen. Dat we er ons bij neerleggen dat mensen waar we van houden kunnen weggaan op welk moment dan ook, en dat dat precies de tijd die je hebt waardevol maakt. Dat het verdriet dat op je staat te wachten een prijs moet zijn die je blindelings betaalt, gewoon voor de tijd dat je geluk mag kennen.
Of misschien moet je leren om minder blindelings te betalen, om het verdriet ook minder kansrijk te maken. Maar hoe minder blindelings, hoe minder puur het geluk, heb ik gemerkt. Je moet het ene afwegen tegen het andere.
Maar soms is het zo dat je nog gelooft in geluk met een persoon, maar dat die persoon je blindheid heeft vergiftigd, zoals Eva die Adam de verboden vrucht gaf. Je ziet nu. Je bent bang. Je ziet de mogelijkheid om gekwetst te raken, om iets te verliezen, om naakt te zijn voor de ander. Het paradijs is je ontnomen.
Wanneer vergiffenis geen troost meer biedt, waar moet je dan heen? Wanneer je jezelf niet langer kan vergeven, omdat de pijn niet meer overgaat en je jezelf de schuld geeft, waar moet je dan heen? Hoeveel pijn is één persoon waard?
Het is vrij simpel tegen jezelf te zeggen: hier ligt het niet, mijn geluk, ik zoek elders. Ik kan het heel gemakkelijk. Maar ik ben koppig en als ik voel dat het ergens ligt, blijf ik zoeken en peuteren op diezelfde plek. Ook al wil die plek helemaal niet dat ik daar peuter -jezus, WAT kan mij dat schelen. Het is veel moeilijker om ontberingen te doorstaan omdat je overtuigd bent dat één persoon het geluk voor je vasthoudt. Maar hoe lang moet je wachten tot die persoon op dezelfde golflengte zit? Is er een moment waarop je moet opgeven, voor je eigen vel? Is er een moment waarop zelfs God zou zeggen "meid, serieus, denk aan je eigen leven"?
Ik heb het gevoel dat mijn overtuiging iets extreem zeldzaam is. Dat het het soort overtuiging is dat maar enkele keren voorkomt per generatie, en dat het leeuwendeel van de mensen settelt voor tweede of derde keuze. In feite ben ik in heel mijn leven nog nooit zo zeker van iets geweest. Wellicht daarom durf ik het maar heel moeilijk loslaten. Zoals hij dat wel heeft gedaan.
Het feit dat hij dat heeft gedaan, moet eigenlijk al een sterke boodschap zenden. Ik besef het wel, ik weet alleen niet of ik klaar ben om het te aanvaarden. Dat zijn overtuiging het laat afweten, betekent dat iemand anders het voor hem weer zal moeten doen opflakkeren.
Ik mag niet wachten.
Damn, hoe vaak in een mensenleven kom je de situatie tegen waarin je jezelf moet dwingen om op te geven.
Niet wachten.

23:53 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |