07 maart 2010

Please please please let me get what I want

YouTube zou een repeatfunctie moeten hebben. Sommige nummers moet je honderd keer horen voor je alles wat erin zit, in je hoofd op een rijtje hebt.
Ook al ben ik vreselijk moe, zit mijn geest vol krullen en achterdeurtjes. De geneugten van het uitgaansleven schijnen me telkens weer mee te sleuren naar een duister plekje achter de gordijnen waar ik niet hoor te komen. En na afloop volgt een beetje spijt, maar ook de conclusie dat ik dankzij mijn overtredingen een fantastische tijd heb gehad. Hoe leer je iets af dat aanvoelt als een beloning?
Een beetje meer tijd nodig. Of een beetje minder schuldgevoel. Welke van de twee, pfrt, dat zoeken we ooit wel.
Waarom wil ik altijd zo wild zijn? Waarom ben ik geen zacht, rustig meisje dat in alle kalmte van haar Cola Light drinkt en zich intussen vermaakt met haar vrienden? Nee hoor, neeeee hooooor. Clémence is die rondspringende opdonder die haar pint morst op 3/4e van de omstaanders terwijl ze keihard meezingt. Ja, die.
AND ALL OF THIS WAS MADE FOR YOU AND ME.
Teveel aan 't nadenken misschien. Beter teveel dan te weinig. Er was ook veel, ineens. Mario, in een waas van onduidelijkheid of het nu zijn keuze was of niet. De begrafenis, die veel van me vergde. Veel moed, veel tranen en veel twijfels. Is dit het? Hebben zij gelijk en zijn wij naïef om te blijven doorgaan in de hoop iets goeds tegen te komen?
Ik heb een blindelings geloof in mijn geluk, waardoor ik de moed nooit kan opgeven. Misschien kunnen er in een mensenleven dingen gebeuren waardoor dat geloof wordt verpletterd. Of misschien zijn er mensenlevens die zo verlopen dat dat geloof er nooit echt is. Welke van de twee het ergste is...
OH THE PASSENGER, WHEN I RODE HERE TONIGHT, I KNEW THAT GODDAMN ROAD WAS MINE.
Good times for a change. Ik moet wel de twee liedjes afwisselen, mijn geloof moet opboksen tegen het pessimisme.

Zucht.

18:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.