17 maart 2010

Wake up where the clouds are far behind me

Zomerkapseltje: check!
Eigenlijk ben ik momenteel een luidruchtige *tingel* maar kijk. Luidruchtig ben ik zo al. Of het dan door belletjes is of door mijn gebral. Hopelijk word ik er zelf niet wakker van 's nachts. Laat die 15 graden maar komen.
Jezus ik ben zo ontspannen. Allez. Meer ontspannen dan dit weekend. Maarja, mijn zus haar lief was er en indringers thuis zijn niet goed voor mijn rust. Ik KEN die kerel niet! Brr. Bij mij aan de keukentafel gaan zitten om te studeren en zo, OFF LIMITS. Hij is lief, verstandig en meer dan welkom, maar het soort persoon waar ik heel veel tijd voor nodig heb. Was ik maar een simpel, vredig klein zusje. Maar nee, ik ben een hansworst die geïntimideerd is door zo van die mensen die beleefd en beschaafd zijn en overduidelijk niet zeggen wat ze denken. Hij is zo'n... volwassene. Een echte volwassene, die proper eet, gesprekken kan voeren over kwaliteitswijn en het verschil weet tussen federale en communautaire regeringen. Ik wou dat ik op zo'n momenten mijn vrienden naar de eettafel kon teleporteren, een vette Orval in m'n pootjes geduwd kreeg en een sigaret kon opsteken.
Of misschien ben ik paranoïde en ga ik ervan uit dat ik beschouwd word als de general fuck-up van het gezin -wat voor 3/4e van de familie ook zo is, maar dat is niet politiek correct dus niemand spreekt het uit.
Diploma's, fancy woordgebruik, nette kleertjes, ik moet het allemaal niet hebben in mijn wederhelft. Eigenlijk vind ik dat een loeiharde afknapper. Hij moet wel naar musea willen gaan en kunst graag zien en zo. En een passie hebben. Grootste afknapper in de geschiedenis der afknappers:

- Naar wat voor muziek luister je eigenlijk?
° Bwa... Niet echt specifiek...

Dood vanbinnen. En hij moet me graag zien en behandelen als een prinses. Dat moet wel. Maar geen cadeautjes kopen want daar word ik eigenlijk ziek van. Als hij het niet kan laten, dat hij dan een roos pikt uit een bekakt restaurant of zo, dat zou me wel ontroeren. Het meest romantische cadeau dat ik ooit kreeg, was een Creative Zen gepikt uit één of andere winkel. Een van de vele mooie herinneringen aan wat niet hoefde te zijn. "JA, ZEG, die verkoper was arrogant."
En hij moet me missen maar niet altijd bij mij willen zijn. Ik heb ook mijn leven en al, en hij moet dat ook hebben. En hij moet ertegen kunnen dat zijn vriendin niet opruimt en nonchalant is, niet speciaal goed kan koken (ik trek m'n plan wel en zo maar moleculair koken en dergelijke mest moet hij elders zoeken), en dat ze ruig is en haar mond voor niemand houdt, niet graag dingen op voorhand plant, en over alles een mening heeft en die niet aanpast omdat zijn beste vriend er niet mee akkoord gaat.
Eigenlijk ben ik wel een moeilijke he. Maar ik ben een softie hoor. Ik doe maar alsof dat ik me niet laat doen maar eigenlijk geef ik hem alles. Zakdoek leggen niemand zeggen.
En dan moet hij mijn vernietigend sarcasme nog overleven, eens hij besloten heeft me te laten merken dat hij me leuk vindt. Want natuurlijk kan ik niet zomaar toegeven, want ik ben geen makkelijke prooi of zo. Neeee, deze niet! Ik ben trots en fier en van die dingen. (Maar als hij écht leuk is, laat ik me waarschijnlijk vangen als een manke, semivermorzelde spitsmuis. Ofzoiets.)
Hey, hoe leuk is dit gevoel wel niet! Hoezeer ik me ook vermaak als vrijgezel en in feite niet echt iets mis, kan ik er weer aan denken. Aan mij en iemand. Gewoon, denken. Een beetje dromen, zo.
MORGEN ZON. En de hele dag les. Hoe tof is het studentenleven.

23:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.