18 maart 2010

You can't fuck with the tribe.

Gevoelens, gevoelens, gevoelens! Veel te veel gevoelens ineens! Vanwaar komt die pomp zelfvertrouwen plots? Het is als een pijl omhoog geschoten de laatste tijd. De sinusoïde is haar regelmaat kwijt, ze stijgt namelijk. Dit heb ik niet meer gevoeld sinds... Nee, dit heb ik nog nooit gevoeld.
Had ik geweten dat die zoveelste breuk me zo sterk ging maken, was ik niet zo angstig geweest om "alles alleen te doen". Nu ik het gedaan heb, en aan het doen ben, is alle angst weg. Nog nooit was ik angstloos. Bestond niet. Altijd gespannen, altijd bang of ongerust, altijd aan het piekeren. Vergeleken met de gemiddelde ben ik misschien nog altijd teveel aan het nadenken, maar in elk geval is dit voor mij een record. Ik zorg voor mezelf, en ik raak minder en minder uit evenwicht door externe dingen. Er komt ruimte voor dingen. Ruimte voor de toekomst. Ruimte voor anderen zelfs, maar dan zonder dat het mij iets afneemt.
SNAPPERNIKSVAN.

19:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.