29 maart 2010

Black panther

Mijn gevoelens staan uit. Dat is leuker dan triest zijn, maar vergeleken met de "highs" van de voorbije weken ook wel een bittere teleurstelling. Het doet me niks meer.
Iedereen is zo'n teleurstelling, lijkt het. Geen respect, geen code, geen interesses, geen doelen. We zijn er maar een beetje. En daar nog tevreden mee zijn. Ik hou zoveel van ze dat mijn hart zou kunnen openscheuren maar momenteel voel ik me niet goed genoeg om ze gezelschap te houden.
Als ik geen gevoel heb, kan ik ook niet schrijven. Ik voel me zo gehandicapt. Het zware weekend kan er iets mee te maken hebben. Morgen eens kijken.

22:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27 maart 2010

La nuit maman pleure, la nuit maman dort pas

Jaa fuck. Om half 3 vanmorgen was ik thuis, maar om half elf heeft de hond me wakker geblaft omdat iemand aan de deur stond. Eén keer zijn naam zeggen en hij ligt weer stil in zijn mand, maar om zijn naam te zeggen moet ik a. wakker zijn, b. opstaan, want vanuit mijn kamer hoort hij me niet tot in de keuken. Dat betekent op de overloop gaan staan, smeken om weer naar je bed te gaan, en eens aangekomen beseffen dat je te wakker bent om weer in te slapen. GNNN.
En straks 'moet' ik naar een feestje in Antwerpen, en als ik er ben ga ik het wel fijn vinden maar eigenlijk zou het me op dit moment gestolen kunnen worden.

Ha, mama is brood van Hermans gaan halen.
Pure moederliefde elke keer ze mij dat brood koopt. Dan komt ze zo binnen met een grijns op haar gezicht en is heel mijnen dag goe. Hermans, vraag mij is ten huwelijk.

13:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23 maart 2010

A secret place.

Amai wat een episch nutteloze dag. Het lijkt wel zondag of zo.
De vermoeidheid is weer op me neergestreken. Slaap zal niet komen. Het is lang geleden dat mijn gevoelens nog hebben kunnen rusten. Er komt altijd veel te veel op af, jezusmina. De weekends zijn veel te intens, geloof ik. Eigenlijk ben ik niet gemaakt om veel verschillende mensen te zien, maar tegelijk mis ik het gezelschap heel snel. Vatje vol tegenstrijdigheden. En blijven lachen, met alles, vernietig elk vermoeden dat je angstig bent. Of ongerust, of triest, of een mengeling van die dingen. Zo rond 5 u voel ik het me aanvallen van binnenuit, wanneer iedereen vertrokken is maar fysiek nog aanwezig is. De ware aarden kruipen naar buiten, want de prille ochtend werpt er licht op. Ze zijn moe, en ze zijn knorrig. En mijn muren vallen naar beneden, net wanneer niemand nog kijkt of interesse heeft.
Gelukkig, eigenlijk. Want het voelt alsof ik word opengereten met een bot mes wanneer ik praat. Het brengt ook weinig. Alleen dat iemand iets van je weet, en dat je je klein en beschaamd voelt, en aanstellerig ook. Vanwaar komt dat lompe cliché eigenlijk, dat het zou opluchten? Nog nooit, echt, nog NOOIT heb ik dat gevoel gehad na iets verteld te hebben. De enige reden waarom ik tot nu toe dingen heb prijsgegeven was wanneer het een tactische zet was. Een situatie verbeteren/verduidelijken, of een voorbeeld van mezelf aanbrengen om iemand anders te helpen.
En overigens, het schijnt mensen waar ik van hou weg te jagen. Of mensen voelen zich ongemakkelijk dat ik hen heb "uitgekozen", of weten niet wat ze moeten zeggen en voelen zich schuldig dat ze me niet helpen (ook al verwacht ik dat eigenlijk niet, ik kan het zelf niet eens). Waarom praten over dingen die voor anderen duizend keer erger zijn ook, ik bedoel, sommigen voelen zich zo slecht dat ze zich ophangen. Je weet die dingen niet van anderen. Wie weet begin je te zeuren over je hersenkronkels tegen iemand die zich nog veel slechter voelt en duw je hem of haar over een flinterdun randje. Of verveel je hem.
Maar bij elke mens schuilt toch ergens dat verlangen, dat iemand het zal willen horen, niet? Dat is toch wat ons allemaal beweegt? De hoop dat iemand ons zal verlossen uit de stilte van ons hart. Dat is wat zovelen van ons zo toetakelt dat ze ons achterlaten. Hun lijden wordt niet gehoord omdat ze het verschuilen of omdat niemand erachter vraagt. Ze barsten bijna open van liefde om af te geven, maar niemand moet het hebben en ze vinden er geen kanaal voor.
Ik wou dat ik een miljoen oren had en honderden duizenden jaren de tijd. Om aan elke mens in nood te kunnen geven wat hij verdient. Zou het iets uitmaken? Eigenlijk weet je zelfs dat niet hé. Een vriendschappelijk oor schijnt ook vaak niet genoeg te zijn, of het evenaart de zuivere liefde van een ander niet. Ze zijn altijd op zoek naar "The One" ofzoiets, alsof één mens alles kan oplossen. Allemaal de schuld van Disney.
Liefde komt pas als je haar niet zoekt, zeggen ze. Maar welke gezonde mens is er niét op zoek naar liefde? Alsof het een zwakte is om te wensen dat iemand je liefheeft of naar je luistert -ook al zeg je niks.
Hmm.

21:21 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tu le dois à ton étoile.

Verdikke. Vandaag is weer zo'n man-als-ik-kon-kiezen-kwam-ik-überhaupt-niet-buiten-dag. De zon schijnt niet, het is niet speciaal warm en eigenlijk is er ook nergens iets te doen of zo. Dus heeft Clémence de ongezondst mogelijke reactie; deur op slot, koptelefoon op de oren en GSM uit.
Waar gaan we toch heen. Een beetje les gaan volgen om een stukje papier te behalen dat zogezegd betekent dat je goed begrijpend kan lezen, en dat je voor bepaalde jobjes beter geschikt bent dan een ander. Niks leer ik er nochtans mee. Niks. Ik leer niet hoe ik moet reageren als ik pijn heb, ik leer niet hoe ik iemand die pijn heeft kan helpen, ik leer niet hoe ik een ander plezier kan doen, ik leer niet om anderen graag te zien zonder er zelf aan ten onder te gaan, ik leer eigenlijk niks. Wat het belangrijkste is in het leven wordt ontweken in al mijn cursussen (en ik heb ze nochtans allemaal serieus uitgekamd).
Wat bewijs ik door te weten welke filosoof beweerde dat kunst een veruiterlijking moet zijn van de geestelijke bewegingen van de kunstenaar? Welke belangrijke levensvraag kan ik daarmee oplossen? Wie help ik daarmee?
Ze zeggen altijd "je moet doen wat je graag doet, en dan kom je overal". Maar als je dan antwoordt dat je het liefste op café zit bij de mensen waarbij je je goed voelt, dan telt dat ineens niet meer. Klootzakken. Hoe komt het dat voor sommige mensen een bepaalde verbondenheid van zo'n vitaal belang kan zijn? Mario was ook zo. Het had voor hem geen zin meer want hij voelde zich alleen. Al denk ik niet dat ik me ooit zo alleen zou kunnen voelen dat ik mezelf de kansen zou ontnemen om nog geluk te vinden in de toekomst. Want als je er echt mee stopt, dan stopt de pijn maar ook de vreugde die nog had kunnen volgen. Je knipt jezelf overal uit, dat lijkt me zo drastisch.
Een beetje zoals in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, waarin Clementine uit zijn leven wordt "geknipt". Maar dan eigenlijk erger. Want als je zelf verdwijnt, verdwijn je eigenlijk niet. Je blijft in de geheugens van je naasten voortdwalen. Al het fysieke aan je leven vergaat, maar alles wat met gevoelens en gedachten te maken heeft blijft aanwezig in de herinneringen van anderen. Waarschijnlijk daarom is het herdenken van de overledenen zo belangrijk. Zo blijven ze, een beetje.
En toch begrijp ik hoe je kunt denken dat je leven niet veel nut heeft. Momenteel vind ik dat ook van mezelf. Ik sta op, ga ergens luisteren naar een professor, dan ga ik wat lezen in mijn cursus en ga ik weer slapen na ettelijke sigaretten. Doe ik iets? Help ik iemand? Maak ik een verschil? Los ik iets op? Nee! En ik vind het een ondraaglijk gevoel. Ik heb al gehoord dat het gevoel van voldoening volgt, eens je doet wat je graag doet en je eigen doelen nastreeft.
Maar hoe de fuck. Ik wil een universitair diploma omdat ik het verstand heb en er dan maar van moet profiteren. Eigenlijk is dat snobistisch, maar tegenwoordig is kennis bijna evenveel waard als geld, en ik krijg van thuis uit alle kansen om erin te slagen. Het zou niet eerlijk zijn om dan zo te doen van 'oh nee, voor mij hoeft het niet'. Maar boeiend kan ik het nu ook wel weer niet noemen, ik kan er niks aan doen. Universiteit is en blijft BEKAKT. Het loopt vol mensen die van zichzelf vinden dat ze SLIMMER en dus BETER zijn dan anderen, mensen die geloven dat de wereld aan hun voeten ligt en die hun neus ophalen voor niet-hogeropgeleiden. Hoe vaak hebben wij al wel geen statistieken voor onze neus gekregen waarin hogeropgeleiden als frequente lezers naar voor worden geschoven, en niet-hogeropgeleiden als tv-kijkers. En de hogeropgeleiden hebben zelfstandigere karakters want zij krijgen op hun werk meer verantwoordelijkheid, en zij kijken naar Canvas, en de niet-hogeropgeleiden kunnen alleen maar simpele instructies volgen en kijken naar VTM. Kwestie van de bevolking even te splitsen in "intellectueel" en "randdebiel". Ik kijk ook naar VTM ze. En ik ken genoeg bouwvakkers die naar Canvas kijken, allez wat is dat nu.
Volgens mij ga ik pas een gevoel van succes hebben als ik op de verplegingschool zit. Of zelfs pas als ik werk op de spoedafdeling. Want wat de fuck moet ik anders gaan doen zeg. Achter een bureautje gaan zitten ofwa. Of een bende Duitsers uitleg geven over de schilderijen in een museum. Ik por nog liever een ijzeren priem door mijn oog, eigenlijk.
Maar tot dan ben ik gedoemd tot het doorploeteren van het universitaire snobleven, als door-en-door-bink. Clémence was weer zo slim om vrienden te hebben die gemiddeld 30 zijn. Stiekem zijn zij de enigen die volwassen genoeg zijn om mijn aanstellerij te tolereren. Maar nee, eigenlijk is dat niet waar, want hier in Gent heb ik veel vrienden van 20 of zo. En dat botert prima. Misschien ben ik hier een pak braver dan thuis, alhoewel ik hier toch al veel op togen en tafels gestaan heb. En een legendarische fiejestreputatie heb. Het zou toch makkelijker voor me zijn moest ik vrienden hebben van Turnhout, hier in Gent.
Niet dat het nu moeilijk is. Clémence amuseert zich overal, zorg maar gewoon voor bier en zij doet de rest.
Ik ga hier nog eens diep over moeten nadenken allemaal.

13:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21 maart 2010

It's a small world and it smells bad!

OEF zeg. Dat wordt een lekker tasje Costa Ricaanse koffie morgen.
En fuck familiefeestjes, zeker als het niet je eigen familie is (ook al is mijn eigen familie nu ook weer niet jump for joy).
Vandaag zei papa het liefste wat hij had kunnen zeggen tegen me: "Wij maken ons ook zorgen over je broer hoor, hij leeft in zijn wereldje, heeft geen relatie, geen vast contract, jij bent echt niet meer het probleemkind." YES. En ik mij maar schuldig voelen dat ik geen perfect traject aflegde vergeleken met broer en zus, AAAAHAHAHA. Mijn perfecte Einsteintopmodelzus blijft me soms nog wel het gevoel geven dat ik monkeyballs suck. Maar die haal ik nooit in.
Laat ik gewoon mijzelf leuk vinden. Volgens mij ben ik sociaal wel heel wat vaardiger. Dat is wat ze zeggen tegen kindjes die slechte punten halen, om niet te moeten zeggen "domme". Neenee ik ben niet dom! Ik ben nonchalant. Misschien leef ik teveel "nu", zo van FEESJE en dan 's morgens constateren dat ik heel vroeg les heb. Anticipation: 0. Ik héb nochtans een agenda. Wel een lege, maar toch. Nonchalant en verschrikkelijk graag bij mijn vrienden, dat is het probleem. Stress bestaat niet in mijn universum, niet tijdens examens en niet tijdens het jaar. Want ik relativeer herexamens veel te gemakkelijk. Ik relativeer quasi alles wat op een plicht lijkt. Nee, ik relativeer gewoon alles.
Kijk, ik had me dit weekend voorgenomen om goed te werken voor vanalles en nog wat, papers, cursussen onderlijnen, lezen, literatuuronderzoek, alles erop en eraan. Uiteindelijk heb ik misschien een miezerige 20 pagina's onderlijnd of zo. Van luiheid is geen sprake want op andere vlakken investeer ik belachelijke hoeveelheden energie (vrienden, ha!). Maar WAT interesseert mij de zoutziederij van Arc-et-Senans ontworpen door Ledoux. Het enige wat er nog van recht staat is een huis, ik heb al zout en architectuur is saai.
Ik ga Haji betuttelen.

22:02 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19 maart 2010

Jump up jump up and get down

:-)

 

En hoé cool zennekik?

Aja.

05:27 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18 maart 2010

You can't fuck with the tribe.

Gevoelens, gevoelens, gevoelens! Veel te veel gevoelens ineens! Vanwaar komt die pomp zelfvertrouwen plots? Het is als een pijl omhoog geschoten de laatste tijd. De sinusoïde is haar regelmaat kwijt, ze stijgt namelijk. Dit heb ik niet meer gevoeld sinds... Nee, dit heb ik nog nooit gevoeld.
Had ik geweten dat die zoveelste breuk me zo sterk ging maken, was ik niet zo angstig geweest om "alles alleen te doen". Nu ik het gedaan heb, en aan het doen ben, is alle angst weg. Nog nooit was ik angstloos. Bestond niet. Altijd gespannen, altijd bang of ongerust, altijd aan het piekeren. Vergeleken met de gemiddelde ben ik misschien nog altijd teveel aan het nadenken, maar in elk geval is dit voor mij een record. Ik zorg voor mezelf, en ik raak minder en minder uit evenwicht door externe dingen. Er komt ruimte voor dingen. Ruimte voor de toekomst. Ruimte voor anderen zelfs, maar dan zonder dat het mij iets afneemt.
SNAPPERNIKSVAN.

19:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17 maart 2010

Wake up where the clouds are far behind me

Zomerkapseltje: check!
Eigenlijk ben ik momenteel een luidruchtige *tingel* maar kijk. Luidruchtig ben ik zo al. Of het dan door belletjes is of door mijn gebral. Hopelijk word ik er zelf niet wakker van 's nachts. Laat die 15 graden maar komen.
Jezus ik ben zo ontspannen. Allez. Meer ontspannen dan dit weekend. Maarja, mijn zus haar lief was er en indringers thuis zijn niet goed voor mijn rust. Ik KEN die kerel niet! Brr. Bij mij aan de keukentafel gaan zitten om te studeren en zo, OFF LIMITS. Hij is lief, verstandig en meer dan welkom, maar het soort persoon waar ik heel veel tijd voor nodig heb. Was ik maar een simpel, vredig klein zusje. Maar nee, ik ben een hansworst die geïntimideerd is door zo van die mensen die beleefd en beschaafd zijn en overduidelijk niet zeggen wat ze denken. Hij is zo'n... volwassene. Een echte volwassene, die proper eet, gesprekken kan voeren over kwaliteitswijn en het verschil weet tussen federale en communautaire regeringen. Ik wou dat ik op zo'n momenten mijn vrienden naar de eettafel kon teleporteren, een vette Orval in m'n pootjes geduwd kreeg en een sigaret kon opsteken.
Of misschien ben ik paranoïde en ga ik ervan uit dat ik beschouwd word als de general fuck-up van het gezin -wat voor 3/4e van de familie ook zo is, maar dat is niet politiek correct dus niemand spreekt het uit.
Diploma's, fancy woordgebruik, nette kleertjes, ik moet het allemaal niet hebben in mijn wederhelft. Eigenlijk vind ik dat een loeiharde afknapper. Hij moet wel naar musea willen gaan en kunst graag zien en zo. En een passie hebben. Grootste afknapper in de geschiedenis der afknappers:

- Naar wat voor muziek luister je eigenlijk?
° Bwa... Niet echt specifiek...

Dood vanbinnen. En hij moet me graag zien en behandelen als een prinses. Dat moet wel. Maar geen cadeautjes kopen want daar word ik eigenlijk ziek van. Als hij het niet kan laten, dat hij dan een roos pikt uit een bekakt restaurant of zo, dat zou me wel ontroeren. Het meest romantische cadeau dat ik ooit kreeg, was een Creative Zen gepikt uit één of andere winkel. Een van de vele mooie herinneringen aan wat niet hoefde te zijn. "JA, ZEG, die verkoper was arrogant."
En hij moet me missen maar niet altijd bij mij willen zijn. Ik heb ook mijn leven en al, en hij moet dat ook hebben. En hij moet ertegen kunnen dat zijn vriendin niet opruimt en nonchalant is, niet speciaal goed kan koken (ik trek m'n plan wel en zo maar moleculair koken en dergelijke mest moet hij elders zoeken), en dat ze ruig is en haar mond voor niemand houdt, niet graag dingen op voorhand plant, en over alles een mening heeft en die niet aanpast omdat zijn beste vriend er niet mee akkoord gaat.
Eigenlijk ben ik wel een moeilijke he. Maar ik ben een softie hoor. Ik doe maar alsof dat ik me niet laat doen maar eigenlijk geef ik hem alles. Zakdoek leggen niemand zeggen.
En dan moet hij mijn vernietigend sarcasme nog overleven, eens hij besloten heeft me te laten merken dat hij me leuk vindt. Want natuurlijk kan ik niet zomaar toegeven, want ik ben geen makkelijke prooi of zo. Neeee, deze niet! Ik ben trots en fier en van die dingen. (Maar als hij écht leuk is, laat ik me waarschijnlijk vangen als een manke, semivermorzelde spitsmuis. Ofzoiets.)
Hey, hoe leuk is dit gevoel wel niet! Hoezeer ik me ook vermaak als vrijgezel en in feite niet echt iets mis, kan ik er weer aan denken. Aan mij en iemand. Gewoon, denken. Een beetje dromen, zo.
MORGEN ZON. En de hele dag les. Hoe tof is het studentenleven.

23:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15 maart 2010

My home is your head

Het plezier is weer voorbij. Morgen begint de week. Mensen gaan weer opstaan, hun wagens instappen, naar hun werk gaan en alles gaat weer draaien.
Eigenlijk is het toch allemaal zo belachelijk he. De antropoloog Marshall Sahlins berekende in de zestiger jaren dat volksstammen zoals die van het regenwoud in Brazilië, jagers en voedselzoekers dus, gemiddeld 4 u per dag spenderen aan eten. De rest van de dag wordt ingevuld door slapen, artistieke bezigheden, sociaal leven, vrijen, zonnen, spelen, leren, noem maar op. Waar de fuck zijn wij mee bezig. We begeven ons voor 8 uur naar een job waarmee we een rijke baas nog rijker maken, om geld te verdienen om zogezegd "te kunnen doen wat we willen in onze vrije tijd". Een potsierlijke illusie, ja.
Ik wil mijn haar wit kleuren. Echt wit-wit. 'k Zou het eens moeten Photoshoppen en zien of het past. Hee, Xena the Warrior Princess speelt mee in Battlestar Galactica!
Attention-span: 0.5 nanoseconds.
Zoals gewoonlijk, wanneer ik terugkijk naar het weekend, word ik weemoedig omdat ik van mijn vrienden hou en weer naar mijn kot moet. Waar zijn die jaren op de middelbare school, toen ik ze dagelijks kon zien. Het ging zelfs grotendeels om de gedachte dat ze binnen fietsbereik waren. Ik ben verzot op mijn vriendengroep van de universiteit maar die hebben me niet zien opgroeien zoals mijn vrienden thuis. Bleh.
En wat mis ik godverdomme mijn beste vriend.
Misschien is het nochtans niet slecht voor me om uit mijn niche te kruipen en de vriendschap met anderen uit te diepen. Een slechte eigenschap van me is dat ik me veilig voel eens ik aan iemand veel heb kunnen toevertrouwen, en dan diezelfde drempel weer opbouw naar anderen toe. Dus eigenlijk gooi ik al mijn eieren in een welbekend mandje. Maar als het mandje dan zin heeft om in San José de rijke Europeaan te gaan uithangen, moet ik mijn eitjes natuurlijk ergens anders kwijt. Een waardevolle oefening.

The Simple Life is schitterend.

01:05 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 maart 2010

Bal masqué

26624_366467601890_548541890_4173990_5777264_n

't Was maar stom. Maar dit is wel een belachelijk coole foto. Haji zou jaloers zijn op m'n snorharen.

14:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09 maart 2010

I against I

Ja hoor, innerlijke dialogen op dinsdagavonden. Moet kunnen, bij gebrek aan mijn beste vriend. Verdorie, het moet hier nodig opgeruimd worden. Op dat vlak ben ik toch maar een kerel. Nog een sigaretje dan, met een beetje geluk zorgt de nevel ervoor dat ik de rommel niet meer zie.
Gaat het gemis ooit echt weg? Ik had laatst nog met iemand een gesprekje, over hoe liefde valt en staat bij het vermogen om de ander te idealiseren. Als je van iemand houdt, is hij ineens altijd grappig, en heeft hij altijd gelijk. En dat moet ook. Als je zijn slechte kanten teveel gaat bekijken, raak je gefrustreerd of wil je hem veranderen -that's a no go.
De persoon die om die redenen wordt achtergelaten, blijft natuurlijk achter met een berg liefde en idealisering. Dat laatste begint nu eindelijk te tanen. Ik zie nu pas hoezeer hij niet goed voor me was. En wellicht nooit kan zijn. Maar eens je dat los laat, moet je natuurlijk opnieuw beginnen. Dingen vertellen, blootleggen, toegeven, merken dat het niet juist zit, verdrietig zijn, en weer opnieuw beginnen. Kan ik dat? Blootgeven? De laatste tijd heb ik meer en meer het gevoel dat ik zelfs in die vijf jaren met hem, nooit volledig open ben geweest. Door zijn onbegrip werd ik alvast niet aangemoedigd. Het lijkt alsof hij nooit gevat heeft wie ik ben, of nooit heeft gesteund wat ik kon zijn. Nooit heeft gelóóft in wat ik kon zijn. Hij zag het wel zitten, maar had het verstand niet om het eruit te trekken.
Misschien was hij om de tuin geleid door mijn masker, dat ik het wel alleen kon. Eigenlijk moet dat ook hé. Maar het is niet zo. Het masker en ik zijn in al die jaren zo met elkaar verweven dat ik me vaak zelf niet meer bewust ben van de leugen die ik ophang. Leugen is een groot woord, maar vooral tegenover mezelf is het in feite wel zo. En eigenlijk weet ik niet echt waarom ik hem opzet, want het is niet dat ik dagelijks word aangevallen of gekwetst.
Maar zonder ben ik zo weerloos. Het probleem ligt misschien bij gebrek aan vertrouwen, dan, dat ik mijn allerkleinste zelf niet aan iemand wil afgeven. Tot nu toe heb ik alleen maar mensen bang gemaakt, als ze me "zagen". Niemand vermoedt het kuiken achter de bulldozer, ofzoiets.
Mijn masker trekt bepaalde mensen aan, die verwachten dat hij mij is. Die mensen zijn dan waarschijnlijk oeverloos teleurgesteld te merken dat daar achter een doodgewoon meisje zit, zoals iedereen. Ha, misschien is dat het wel. Ik ben doodgewoon. En ik durf het niet zijn, want er zijn veel dingen gebeurd in mijn leven die me verplichten om ongewoon te zijn. Je belandt in een zware identiteitscrisis als je na zo'n dingen weer in het normale leven moet stappen, en doen zoals iedereen doet, terwijl je over dingen nadenkt waar iedereen zoveel gemak bij heeft.
Mensen behandelen me ook vaak als een "rare", iemand die "niet zoals de rest" is. Die trien met haar littekens, tattoo's en piercings. Die tattoo's en piercings heb ik natuurlijk als reactie laten zetten, "ha, als jullie toch gaan doen alsof ik er niet bij hoor, dan zal ik wel eventjes doen alsof het mijn idee was". Zo hoef je niet toe te geven dat je gewoon niet wordt aanvaard.
It's goddamn lonely at the top.
En elke keer, ja, met mijn 23 jaar, nog altijd, elke keer voel ik me vernederd tegenover mezelf als ik niet word aanvaard. Ik aanvaard mezelf wel, natuurlijk, ik hou erg veel van mezelf. Maar ik ben boos dat alles zo gegaan is, dat ik mezelf niet meer durf laten zien. Het lukt niet meer. Het is gemakkelijker om hard te zijn en verstoten, dan lief en gekwetst on the long run.
Nog een sigaretje.
Waar ben ik toch bang van. Dat is allemaal zo onnodig.

23:22 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07 maart 2010

Please please please let me get what I want

YouTube zou een repeatfunctie moeten hebben. Sommige nummers moet je honderd keer horen voor je alles wat erin zit, in je hoofd op een rijtje hebt.
Ook al ben ik vreselijk moe, zit mijn geest vol krullen en achterdeurtjes. De geneugten van het uitgaansleven schijnen me telkens weer mee te sleuren naar een duister plekje achter de gordijnen waar ik niet hoor te komen. En na afloop volgt een beetje spijt, maar ook de conclusie dat ik dankzij mijn overtredingen een fantastische tijd heb gehad. Hoe leer je iets af dat aanvoelt als een beloning?
Een beetje meer tijd nodig. Of een beetje minder schuldgevoel. Welke van de twee, pfrt, dat zoeken we ooit wel.
Waarom wil ik altijd zo wild zijn? Waarom ben ik geen zacht, rustig meisje dat in alle kalmte van haar Cola Light drinkt en zich intussen vermaakt met haar vrienden? Nee hoor, neeeee hooooor. Clémence is die rondspringende opdonder die haar pint morst op 3/4e van de omstaanders terwijl ze keihard meezingt. Ja, die.
AND ALL OF THIS WAS MADE FOR YOU AND ME.
Teveel aan 't nadenken misschien. Beter teveel dan te weinig. Er was ook veel, ineens. Mario, in een waas van onduidelijkheid of het nu zijn keuze was of niet. De begrafenis, die veel van me vergde. Veel moed, veel tranen en veel twijfels. Is dit het? Hebben zij gelijk en zijn wij naïef om te blijven doorgaan in de hoop iets goeds tegen te komen?
Ik heb een blindelings geloof in mijn geluk, waardoor ik de moed nooit kan opgeven. Misschien kunnen er in een mensenleven dingen gebeuren waardoor dat geloof wordt verpletterd. Of misschien zijn er mensenlevens die zo verlopen dat dat geloof er nooit echt is. Welke van de twee het ergste is...
OH THE PASSENGER, WHEN I RODE HERE TONIGHT, I KNEW THAT GODDAMN ROAD WAS MINE.
Good times for a change. Ik moet wel de twee liedjes afwisselen, mijn geloof moet opboksen tegen het pessimisme.

Zucht.

18:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03 maart 2010

Haha

Clémence, asjeblieft he.

 

Kom, slapen.

04:16 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02 maart 2010

Euforie II

Shit!
Het overkomt me weer.

SHIT.
Vanavond gaat de draak naar buiten. Ik voel hem zitten. Ik voel hem woelen en duwen om eruit te scheuren. Er zullen slachtoffers vallen. Ego's zullen vertrappeld worden, het mijne incluis. Nooit heeft hij er genoeg van, hij kent geen uur en geen plicht. Geen code, geen rem, geen doel. Hij balkt en brult en zuipt.

Yes!

IMG_0197small

20:11 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01 maart 2010

Euforie!

Wat me precies overkwam weet ik niet. Al is dat zelden het geval.
Volgens mij ben ik een sinusoïde. Met als voordeel dat ik altijd kan rekenen op mijn functie om weer omhoog te gaan eens ik mijn dieptepunt bereikt heb.
En hier zit ik dan, in mijn onnozele high, onnozel te wezen. Intussen heb ik al gedanst, gesprongen op mijn bed (het bed op mijn kot heeft van die leuke veringen!) en veel te veel cola -en dus caffeïne- op. Clémence, wat overkomt je! Ben je verliefd? Helemaal niet. Ik ben het wachten beu. Ze zijn allemaal zo berekend, zo voorzichtig, daar heb ik geen geduld voor. Mijn tijd is op.
Uit ervaring heb ik bijeen geraapt dat deze hoogte niet lang zal duren, dus haal ik er alles uit. Alle gewaagde, pijnlijke, zure dingen die ik moet doen, moet ik nu doen. Mijn ex-vriend uitschijten voor wat hij gedaan heeft, zijn hemd in reepjes knippen dat hij hier "achteloos" heeft laten liggen waardoor zijn GEUR me soms nog tegemoet komt, me lam zuipen en alle mannen pesten die ik tegenkom, ophouden met eten, of het gewoon vergeten, me als hoer verkleden en kotfeestjes volledig overnemen, huilen maar het verdriet niet echt voelen (het is meer lacherig huilen, niet goed wetend wat er gebeurt), de belachelijkste houseplaten opleggen op een ongehoord volume en er in opgaan alsof ik zelf een sol ben. Er is geen einde aan de inspiratie.

Ik weet dat ik een verbintenis nodig heb met iemand. Een persoon met heel heel precieze eigenschappen. Wie het juist is, is irrelevant. Maar de eigenschappen moeten er zijn (O-benen en grote handen zijn onontbeerlijk, maar binnenin zijn er ook nog wel een paar). En ik weet dat ik aan het opbranden ben op mijn eentje en dat de realiteit me ontglipt. Maar het lukt me niet meer. Mijn allerbeste vriend is naar Costa Rica vertrokken (en god wat gun ik het hem!), maar ik was niet eens in staat afscheid te gaan nemen. Ik heb mijn lievelingsboek, Timbuktu van Paul Auster, voor hem gekocht, voor de reis, maar ik kon het gewoon niet afgeven. Ik zou gehuild hebben als een domme kleuter en hem verdriet gedaan hebben.
Het is alsof mijn vaardigheid om naïef, gelukkig en remloos op iemand af te stuiven defect is. Mijn hart is gehandicapt. Ik mank maar wat in de buurt van mensen, en ik geef er niet eens om hoe ik overkom. Erop of eronder, wat anders kan ik nog doen. Een tweede kans krijg je toch nooit als het op eerste indrukken aankomt. En de eerste indruk bepaalt of je nog wordt aangesproken of niet. Zo is dat in small towns.
Ze hebben allemaal hun trots, ik niet. Zo krijg je dus de opdonder die ik ben. Ik doe alles voor je, alles, of ik je ken of niet, ik doe alles voor je. Ik brul en ik spartel, maar ik doe alles voor je. Zolang je me maar geen pijn doet, want ik kan er niet tegen en je weet het.

Maar natuurlijk heb ik een hoog IQ, coole studies in het vooruitzicht en de prachtigste, liefdevolste vrienden van de wereld. Zij weten. Zij weten wat niemand weet. Dat ik voel! (Sssjt!)
Mijn ouders zijn lieverds, die me steunen op hun notoir onhandige manier die totaal verkeerd overkomt, maar die ik heus wel apprecieer (sssjt! dit is écht geheim!). Mijn Ijspegelzus met haar stom liefje zijn beiden achter slot en grendel in mijn hart verstopt en mijn Ridderlijke broer al zéker. Alle kansen heb ik, ondanks enkele heel harde klappen, om mijn geluk te fabriceren. Maar daar moet ik nog een beetje volwassener voor worden. Nu nog niet. Laat me nog even het losgeslagen beest uithangen, heb nog even geduld met me. Ik ben nog niet klaar om mijn verantwoordelijkheidsgevoel permanent te dragen. Er zijn nog duizenden stommiteiten die ik moet uithalen, foute liefjes die ik moet frequenteren, eer ik tot rust kan komen. Zo weinig tijd! En nog zoveel te zien, te reizen, te weten, te voelen!
Mijn onschuld is nog te zuiver om in te leveren voor bewustwording, het kind in mij nog te jong om te horen dat Sinterklaas niet bestaat.
Ik ben 23, het is nog lang geen tijd om te gaan slapen.

 

Ik ben een heel klein meisje
Zeg dat je van me houdt

Hou van me
Hou van me

Tot het me benauwt

(Barbara Rottiers)

21:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Les chants de Maldoror

Il s'enfuit! Il s'enfuit! Mais, une masse informe le poursuit avec acharnement, sur ses traces, au milieu de la poussière. Seul, un jeune homme, plongé dans la rêverie, au milieu de ces personnages de pierre, paraît ressentir de la pitié pour le malheur.
En faveur de l'enfant, qui croit pouvoir l'atteindre, avec ses petites jambes endolories, il n'ose pas élever la voix; car les autres hommes lui jettent des regards de mépris et d'autorité, et il sait qu'il ne peut rien faire contre tous. Le coude appuyé sur ses genoux et la tête entre ses mains, il se demande, stupéfait, si c'est là vraiment ce qu'on appelle la charité humaine. Il reconnaît alors que ce n'est qu'un vain mot, qu'on ne trouve plus même dans le dictionnaire de la poésie, et avoue avec franchise son erreur.
Il se dit: "En effet, pourquoi s'intéresser à un petit enfant? Laissons-le de côté."
Cependant, une larme brûlante a roulé sur la joue de cet adolescent, qui vient de blasphémer. Il passe péniblement la main sur son front, comme pour en écarter un nuage donc l'opacité obscurcit son intélligence.
(...)
L'adolescent se lève, dans un mouvement d'indignation, et veut se retirer, pour ne pas participer, même involontairement, à une mauvaise action. Je lui fais un signe, et il se remet à mon côté.
Il s'enfuit! Il s'enfuit! Mais, une masse informe le poursuit avec acharnement, sur ses traces, au milieu de la poussière.
(...)
Race stupide et idiote! Tu te repentiras de te conduire ainsi! C'est moi qui te le dis. Tu t'en repentiras, va! tu t'en repentiras. Ma poésie ne consistera qu'à attaquer, par tous les moyens, l'homme, cette bête fauve, et le Créateur, qui n'aurait pas dû engendrer une pareille vermine.

 

Bron: DUCASSE, I., (Comte de L'autréamont), Les Chants de Maldoror, 6 Pieds Sous Terre, Frontignan, 2006, p. 109

16:57 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

*



Ik herinner me een gedicht dat ik nooit

schreef, waarin het woord bunker

veel wind door zich heen laat gaan

en rijmen moet op hunker.


Het tocht er van hartstocht.

Alles moet zich vasthouden.

Als het over is blijken wij


elkaar vast te houden.

Wat nu.


Nu, dus.


Herman de Coninck

12:08 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |