19 april 2010

I'm still waiting for you to call

Ze zijn er weer. Het was vier jaar geleden, maar ik heb weer van die... van die... WEENaanvallen. En ik ben niet triest. Haha. Het loopt gewoon ineens over, en na vijf minuten ben ik al vergeten dat het gebeurd is. En nu zat iedereen erbij. We waren aan het tateren en aan het zonnen, en plots WEEN IK. Ahaha.
Waarom tors ik zo'n verdriet man. Ligt het aan mij gewoon, dat ik dingen niet los laat en zo? Het ergste vind ik dat ik niet kan zeggen "kijk, dit is wat er mis is". Het is een algemeen gevoel. Heb ik een triest karakter, ofwa? Want ik ben eigenlijk wel gelukkig. Dat lijkt misschien geschift tegenstrijdig maar eigenlijk valt dat nog mee. Wanneer ik me ontspan bij mijn vrienden, ben ik gelukkig en dankbaar dat ik ze heb. Maar het lijkt of de oorsprong van de triestheid eigenlijk iets is dat onveranderlijk is, gewoon de triestheid van het leven. Afgeven, opgeven, verliezen. Het is geen triestheid van acute pijn, of van voortdurende problemen. Het is een waas op de achtergrond. Misschien zelfs de gedachte dat ik ooit van hen zal worden gescheiden.
Ik heb iemand nodig. Maar dat mag niet. Je moet alles alleen kunnen. Tanden bijten.

12:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb dat ook. Is een loslaten van verdriet uit het verleden. Een simpel iets kan dit opwekken bij mij: een bepaalde melodie, een zin uit een tekst die me raakt, situaties die me 'ontroeren' of een gelukkig gevoel geven... . Niet gemakkelijk, en als man nog minder. Maar zoals ik je woorden lees, heb ik de indruk dat je je verleden koppelt aan je toekomst; misschien moet je die denk- of gevoelswijze aanpassen.

Gepost door: mysteryman | 19 april 2010

Tiens Hee, dat is helemaal niet zo stom. Daar moet ik me eens in verdiepen.

Gepost door: Clémence | 21 april 2010

De commentaren zijn gesloten.