26 april 2010

J'ai pété les plombs.

Vrijdag was een kwelling. Mijn goeie vrienden waren vroeg weg of afwezig, en ik zat zonder fiets vast op café. Een compleet nutteloze vermoeienis was het. Voor ik van thuis vertrok had ik papa een kus willen geven, maar hij deed teken dat hij niet wou -woorden was ik op dat moment klaarblijkelijk niet waard. De hele avond hing een zwaar gevoel in mijn maag, ook al dacht ik niet meer echt aan dat voorval. Ik heb dan gedronken tot mijn gevoelens sliepen. Toen mama me de dag daarop 's middags belde om te zeggen dat ze me kon oppikken, leek het alsof ik eindelijk weer ergens hoorde. En toen ik zag dat papa zwaaiend mee in de auto zat, was ik ineens weer een kleuter van vijf die in de genade van de Grote Boze Papa was gevallen.
De regeringscrisis knaagt mijn vader aan stukken, legde mama me later uit. Er is geen oplossing, hij kan niets doen buiten lijdzaam afwachten. Voor een ex-militair is dat een nagenoeg ondraaglijke situatie. Daar moet bijgerekend worden dat ik vreselijk op hem lijk en liever opkrop dan dat ik iemand moet verontrusten. Maar uit mijn gedrag blijkt toch een zekere wanhoop, blijkbaar, want er zijn al ettelijke -onhandige, maar toch schattige- pogingen ondernomen om te polsen naar mijn emotionele kronkels. Maar het lukt me dan niet om het uit te leggen, omdat de gewoonte om dat te doen al jaren slabakt en dus hopen achtergrondinformatie ontbreekt. Dus zeg ik dingen als "het komt allemaal wel goed, ik moet gewoon nog even iets voor mezelf oplossen, maar je kent me hé! ik geef niet op en zo". En dan schuifelt hij semigerustgesteld door de tuin, terwijl hij met alle goeie wil van de wereld probeert te begrijpen hoe zijn 23-jarige dochter haar emotionele welzijn kan laten primeren boven haar studies.
Daardoor is papa dus gespannen, nu, en dat geeft extreem onvoorspelbare vonken. Soms flappen er provocerende opmerkingen uit, en NO WAY dat ik me laat provoceren zonder dat hij daar een lawine voor terugkrijgt. Als ik een kort zomerrokje aanheb, krijg ik gegarandeerd een "je ziet er hoerig uit" vlak voor ik de deur uitstap, zonder me voor de rest oogcontact te gunnen. Daar staat hij dan in de keuken, met zijn IPhone in de hand, een beetje te prutsen aan één of andere imaginaire instelling. "Ja, als ik morgen niet thuiskom, dikke pech. Salut", antwoord ik bitter, maar de voordeur is nog niet toe of mijn binnenste schrompelt al in elkaar. Maar ik moet 'consequent' zijn, want hij heeft het recht niet om zoiets tegen me te zeggen, en ook al verander ik hem wellicht nooit meer, ik mag me niet laten doen.
Het is ons cirkeltje, en de opgekropte woede verschroeit alles vanbinnen terwijl we allang spijt hebben van dit alles maar ons nooit zullen excuseren. Er is geen grens, want die is er op onze liefde voor elkaar ook niet. Geen seconde twijfel ik aan mijn vaders liefde wanneer zo'n ruwe opmerking als een mes in me snijdt.
Ik heb gezag altijd van me af gesputterd, alles wat hij me bood werd door een kritische filter gehaald en 9 kansen op de 10 verpletterd. De waarden en prioriteiten die hij me wilde meegeven, werden schaamteloos door mij gecompromitteerd als mij dat een verstandige beslissing leek.
Hulpeloos heeft hij me opnieuw en opnieuw moeten zien vallen, tegen muren smakken, zien lijden, huilen en koppig opnieuw beginnen. Mijn onorthodoxe manier om ermee om te gaan moet hem veel verdriet gedaan hebben, maar dat heeft hij fier en kranig voor zichzelf gehouden.

Gelukkig was zaterdagnacht van zo'n uitmuntende kwaliteit, dat mijn relativeringscapaciteiten weer versterkt werden. Een hele dag in de zon later leek mijn gepieker behoorlijk overdreven en was ik volledig ontspannen. Anderhalve dag lang mocht mijn schild naar beneden, want mijn vrienden verzorgen mijn angsten met respect. Niet dat hierover gepraat wordt of zo. Ik zou dit nooit kunnen zeggen. Ze vermoeden misschien dat ik af en toe worstel met van die meisjesdingen, in elk geval is het vooral het gevoel dat ik wegsmelt in een groep. Ik krijg geen medelijden, geen oordeel, geen roddels, alleen gezelschap, humor en raad als ik er om vraag.
En ik krijg de kans om hetzelfde terug te doen. Er wordt oprecht geluisterd als ik iets zeg. Alleen dàt al! Ik hoef niet eens te vechten voor mijn plekje. Zelfs thuis kan ik dat niet zeggen.
Morgen picknick! Een laatste graantje meepikken voor ik weer naar mijn kot moet.

 

Met zoveel, toch alleen
Zo vol en helemaal leeg
Altijd lachen, vanbinnen vol verdriet
Zoveel te bieden
Zoveel kunnen
Jezelf de tijd niet gunnen.

Zoveel weten,
Alles voor een tweede keer afmeten.
Zoveel zien, helder en scherp, maar toch zo blind staren.
Altijd goed... Plots zo slecht... Het ervaren
Het voelen, erbij stilstaan, en toch zo snel gaan
Zoveel hebben, toch een half hart. 

Altijd het licht zien
Dan zo sterk en toch vanbinnen zo zwak
Zo kort zijn in een oneindig lange weg
Zoveel willen zeggen met de woorden die men niet hoort
Zoveel willen uitleggen MAAR IK KRIJG HET NIET VERWOORD.

(Jasmien Loos)

02:33 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21 april 2010

Puts a blanket on my mind

Nee!

Ik wíl niet!

Maar ik kan het niet helpen. Ik duw hem weg maar tegelijk kan ik er niet tegen als hij me met rust laat. Ik draai met m'n ogen om zijn schuine mopjes, maar tegelijk vraagt het onzekere meisje in me zich af of er gemeende gevoelens achter schuilen.
Alles wijst erop van niet. Maar hij zei me al ontelbare keren dat ik een verkeerd beeld van hem heb. En naaste vrienden zeggen me hetzelfde. Maar ik krijg hem niet opengebroken. Alsof hij eerst de lichamelijke bevestiging wil, eer hij zich op andere vlakken laat zien. En natuurlijk vergt dat voor een vrouw veel meer vertrouwen. Hij kent verlies, misschien is hij voorzichtiger geworden of zo. Maar twee voorzichtige mensen tegenover elkaar, dat nadert elkaar niet snel.
Eigenlijk weet ik dat ik reageer op iets. Dat ik het beu ben om me alleen te voelen en dat ik gewoon eens wil dat iemand even aandacht aan me besteedt. Standaard relatiemateriaal is hij allesbehalve, misschien daarom net dat ik hem 'gemakkelijk' gezelschap vind. Maar ik weet ook dat heel de situatie me keihard gaat kwetsen. Want zo zit ik niet in elkaar, even de lakens delen zonder gevoelens. Ik heb het nooit begrepen. Alsof mijn lichaam of het gebaar geen waarde hebben. Door de ongezonde relatie waar ik nu van herstel is dat gevoel nog versterkt geworden, dat ik mijn eigenwaarde moet verdedigen met hand en tand. Want er wordt zonder blikken of blozen gebruik van je gemaakt.
Maar nu loop ik van stapel, want dit zijn nog maar naïeve gevoelentjes, en tussen dat en er überhaupt aan toegeven zit nog maanden gepieker.

Màànden.

21:32 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20 april 2010

Pact

Clémence, we stoppen met zeuren, ok?

Ok.

09:30 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19 april 2010

I'm still waiting for you to call

Ze zijn er weer. Het was vier jaar geleden, maar ik heb weer van die... van die... WEENaanvallen. En ik ben niet triest. Haha. Het loopt gewoon ineens over, en na vijf minuten ben ik al vergeten dat het gebeurd is. En nu zat iedereen erbij. We waren aan het tateren en aan het zonnen, en plots WEEN IK. Ahaha.
Waarom tors ik zo'n verdriet man. Ligt het aan mij gewoon, dat ik dingen niet los laat en zo? Het ergste vind ik dat ik niet kan zeggen "kijk, dit is wat er mis is". Het is een algemeen gevoel. Heb ik een triest karakter, ofwa? Want ik ben eigenlijk wel gelukkig. Dat lijkt misschien geschift tegenstrijdig maar eigenlijk valt dat nog mee. Wanneer ik me ontspan bij mijn vrienden, ben ik gelukkig en dankbaar dat ik ze heb. Maar het lijkt of de oorsprong van de triestheid eigenlijk iets is dat onveranderlijk is, gewoon de triestheid van het leven. Afgeven, opgeven, verliezen. Het is geen triestheid van acute pijn, of van voortdurende problemen. Het is een waas op de achtergrond. Misschien zelfs de gedachte dat ik ooit van hen zal worden gescheiden.
Ik heb iemand nodig. Maar dat mag niet. Je moet alles alleen kunnen. Tanden bijten.

12:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16 april 2010

Will salvation only come if I fall

Clémence Clémence Clémence.
Net vielen mijn ogen nog dicht, nu lopen ze over. Doodmoe ben ik, en toch wil de molen niet ophouden met draaien. Waar maak ik me toch druk over. De stress, de gruwelijke examenstress en de faalangst, ze laten me niet los. Het lukt me toch niet, want niks lukt me, want ik haal nooit 86% zoals zuslief en als ik probeer te plannen hou ik me er toch niet aan en ben ik zo boos op mezelf dat Guantanamo zou opkijken van de kastijding. Het is zo kinderachtig. Onnozele Clémence, doe eens gewoon normaal. Als je werkt, krijg je punten, simpel.
Waarom ben ik zo angstig. Het ging net beter daarmee. Moet ik weer alles alleen doen, is het dat? Ja, dat moet iedereen wel ergens in z'n leven, geen reden om daar mietjesachtig over te doen. Maar ik ben een mietje! Een mietje zijn is gemakkelijk!
Nee, ik ben allesbehalve dat, maar ik heb pech gehad en nu moet ik dat goedmaken. En waarschijnlijk ga ik nog wel pech hebben, zoals iedereen al eens, en ga ik het dan ook weer moeten goedmaken. Nu bij de pakken blijven zitten maakt al de pech nog tien keer groter. Maar ik ben nog niet genezen, van al die pech, of ik moet alweer verder. Jezusmina, het leven gaat onverbiddelijk snel.
Alleen, je moet het alleen doen. Morgen beginnen, dit weekend thuisblijven en de moraal omhoog houden door de lat niet overdreven hoog te leggen zoals je altijd doet. Perfectionisme is vragen om teleurstellingen. Dan heb je weer een reden om boos te zijn op jezelf, je lievelingssituatie. Dat ken je tenminste, je weet hoe je je moet voelen en wat er nog op volgt. No alarms and no surprises please.
Deze keer gaan we het anders proberen doen. We gaan niet kiezen voor de "je m'en fous", we gaan kiezen voor de "je m'en fais". Helemaal alleen. Omdat het moet, omdat iedereen het moet en omdat ik niet speciaal genoeg ben om eraan te ontsnappen.
Ik ben zo moe. Maar ik kan niet slapen van al het nagelbijten en zorgen maken.
Komt het ooit wel goed met mij? Gaat er ooit iemand normaal verliefd worden op een meisje dat van huid en hart helemaal kapot is? Ja, misschien wel, over enkele jaren. En misschien heb ik dan afscheid genomen van die dingen, en kan ik mijn littekens laten verzachten, of zo. Ik las eens iets over laserbehandeling die het reliëf alvast kan verwijderen. Maar dat is nog niet voor meteen. Eerst nog een hele tijd herstellen binnenin. Dan pas beslissen.
Hop hop Clementina, straks schijnt de zon en kan je met de hond buiten zitten cursuslezen. Hopelijk is Haji dan terug. En maar bidden dat hij is geadopteerd en een oud eenzaam vrouwtje gelukkig maakt, en niet ergens alleen in de kou gestorven.

00:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12 april 2010

Ik wil een shotgun.

Zo. Wel mijn emoties zijn weer wakker, dat moet ik hem geven. Lul.
Ik heb gehouden van een man die dacht mij voor de gek te kunnen houden. Het werd hem te heet onder de voeten, ik was niet te ingewikkeld; ik was TE SLIM. Ik dreigde hem door te hebben. Dat is bij deze alsnog gebeurd.

Allerlei ideeën schieten door mijn hoofd, ik wil met een baseballbat zijn knieën breken of zijn kop keihard tegen een muur meppen. 't Is ambras in Zuid-Afrika, wel, als hij moederke Theresa wil gaan uithangen daar, hoop ik dat hij op een bus zit met een bom in. Als ik weer op m'n kot ben, knip ik dat hemd in kleine stukjes. En elke week krijgt hij een stukje in z'n kutbrievenbus.

Het wordt moeilijk vannacht. Mijn vrienden zijn allemaal moe van het (biestige!) weekend, dus heb ik hen niet gezien en blijft dit allemaal in mij rondstromen. Ik zou niet gekwetst moeten zijn maar stiekem kan hij het nog. Hoe durft hij.
Mja.

21:39 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05 april 2010

It was your heart on the line

Ik wil mijn emoties terug :-(

Fuck.

21:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |