12 mei 2010

So many heroes

Om half twaalf was ik al op, ik bemin mezelf soms echt. Op de trein viel ik in slaap en heb ik bijna mijn halte gemist, en nu ben ik weer klaarwakker. Soupir. Oja en op de trein heb ik ook pijnlijk ondervonden hoe het leven van een blondine eruit ziet. Je ne suis pas raciste, maar ze moeten niet overdrijven en ZEKER mijn doorgang in die smalle tweezitjes niet blokkeren.
Ik heb een breinloze Clémence-opmerking gemaakt over de voor-de-lol-verloving van een half jaar terug en zo, jezus, hij kon er niet mee lachen. Hij wou weten wat ik ermee wou bereiken. Na vijf jaar aan mijn zijde zou ik gedacht hebben dat mijn ex-bijna-man zou geweten hebben dat ik ofwel duidelijk bereik, ofwel geen intentie had om te bereiken. Het bleek nodig wat te gaan zitten paranoïde wezen. DUDE. Ik geef toe dat het een stomme opmerking was, maar ASJEBLIEF, doe niet alsof ik u voortdurend VISEER. Alle lieve dingen die ik hem nog meegaf toen hij vertrok naar Zuid-Afrika, gooit hij dan blindelings weg, want ik heb een grove opmerking gemaakt en hij wil zich niet laten doen. Het gaat nu maanden duren voor hij het te boven is en weer normaal kan doen. Zijn trots moet nog herstellen en shit. Ik had voor kleuterleidster moeten gaan of kweniwa.
't Is moeilijk. Veel feestjes en lol maar toch voel ik me belast. En ik word omringd door, welja, 'gezonde mensen', maar het lukt me niet gevoelens te hebben. Aangezien ik een vrouw ben, en roddels mij dus door de wetten der natuur bereiken, weet ik ook dat sommige mensen echt gevoelens voor me hebben of me heel leuk vinden of zo, maar ik kan aan mijn eigen gevoelens errond niet meer aan. Ik vind het niet vervelend, niet leuk, niet spannend, gewoon ijs- ijskoud. Nada.
Nochtans is er één van hen die me écht goed zou kunnen doen. Een purist, geen drinker, geen roker, maar wel een zware feester. Puur op karakter. Keigraaf. Maar ik kan het niet. En als er "momenten" zijn, dan voel ik me belachelijk om te denken dat het een moment is, en wordt het in mijn hoofd als vanzelf opgeruimd als een flauw soapfantasietje. Een moeilijk te ontwortelen deel van mij is nog niet teruggeveerd van de mishandeling die ik mezelf heb toegedaan en nog toedoe.
Eigenlijk praat ik quasi heel deze blog al naast de kwestie.
Het is ook niet gemakkelijk om het toe te geven. En het is belachelijk. En alle vrouwen hebben het weleens. En het is nutteloos om over sommige dingen te spreken. Al helemaal om het te schrijven op een publiek ding. Soms wil ik het echt brullen, als ik aan de toog zit met een pint en iedereen het kan horen. Maar ik durf niet.
Want het is echt afschuwelijk om iemand zo'n dingen te horen zeggen. En buiten 'amai, da's een getikte ze', zal ik er weinig bij winnen. De frustratie culmineert momenteel gewoon. Praten helpt niet, ik heb alles geprobeerd. Psycholoog, psycho-analyticus, therapeut, neuroloog, psychiater, instelling, mama, vrienden, ALLES. Sommige dingen hebben geholpen maar de laatste tijd haal ik er niks meer uit. En dan zeggen ze, je moet je goed voelen bij jezelf voor je aan een relatie kunt beginnen. En dan voel ik me alleen en onbevestigd en triest, en voel ik me niet goed in m'n vel. Maar niemand zal het weten. "HAHA ik ben echt een KEICOOL WIJF" is wellicht één van m'n meest frequente uitspraken. Ook al gelooft geen haar op m'n hoofd dat iemand anders dat ook vindt (ik vind het zélf wel, maar heb moeite om aan te nemen dat iemand het zal opmerken).
En als het wel wordt opgemerkt, door mensen die dan misschien gevoelens voor me hebben, dan nog geloof ik er niet in, ofzoiets. Dan denk ik 'ha, wacht maar, je weet nog niets'. Misschien belast ik mijn partners teveel. Dat ik denk dat ik hen dan alles mag of moet vertellen wat door me heen raast, en dat ze plots een heel luik van me zien opengaan dat ze nooit hadden vermoed toen ze me 'gewoon' kenden. Zonde dat dat luik erm, de grootte van België heeft, give or take. Mijn aanpak is meestal om alles wat ik ben bij elkaar te rapen, en in zijn armen te duwen "hier, doe er wat mee". Maar daar zitten vlammenwerpers, scheermessen, drietanden en prikkeldraad tussen. Dus eigenlijk staat daar dan meestal een hulpeloze man, met vreselijke dingen voor hem, zich af te vragen of ik misschien nog terugkom om een beetje mee te helpen of zo. Upside; er zijn nooit geheimen (krekel in de achtergrond).
Er zijn zoveel demonen. En ik ben ze zo gewend, dat ze bijna gezelschapsdiertjes zijn geworden en ik ze niet speciaal aanpak. Maar een nieuweling die even komt binnenkijken schrikt zich een ongeluk. "Ja sorry ze, ben er nog niet toe gekomen om hier wat op te ruimen, hehe". Kun je wel zeggen. Ik merk ze zelfs niet meer op. En voor mij is dat prima zo, ik functioneer, ik draai mee in een systeem, maar het lijkt onaanvaardbaar voor de mensen die ik binnenlaat. HOWJOM WATAFAAK. En dan schaam ik me elke keer zo vreselijk hard, dat ik had kunnen denken dat dit oké zou zijn voor iemand. Stomme, stomme Clémence.
Mijn ex-vriend wou me volgens mij als paradepaardje. Zie eens naar mijn lief haar armen en benen, HA, ik heb dat getemd he jongens. En toen bleek dat dat eigenlijk maar het oppervlakkigste was van wat er allemaal in me bestaat, werd hij lijkbleek en nam hij vakkundig afstand van de vacature.
Eigenlijk sta ik wel op mijn eigen benen en voel ik me wel goed bij mezelf, maar er wordt me opgedrongen dat er dingen niet juist zitten, omdat ik niet preciés in een vakje pas. Misschien moet ik me minder aantrekken van dat vakje en meer van mijn eigen vormpje. En fuck het vakje big time als ik er niet in pas. Ik heb nu eenmaal een bepaalde inhoud, en als je het uitsteeksel daar indrukt om erin te passen, schiet er ergens anders wel weer iets nieuws uit. Zinloos. Fuck me sideways ik rule echt in beeldspraak he. Ik zie mijzelf al als een blob rode plasticine in een kubusje geperst worden en langs alle kanten appendixen groeien. Mhaha.
Clémence, ga is slapen jom.

 

Every night that goes between
I feel a little less
As you slowly go away from me
This is only another test

Every night you do not come
Your softness fades away
Did I ever really care that much
Is there anything left to say

Every hour of fear I spend
My body tries to cry
Living through each empty night
A deadly calm inside

I haven't felt this way I feel
Since many a year ago
But in those years and the lifetimes past
I did not deal with the road

And I did not deal with you I know
Though the love has always been
So I search to find an answer there
So I can truly win

Every hour of fear I spend
My body tries to cry
Living through each empty night
A deadly calm inside

So I try to say
Goodbye my friend
I'd like to leave you with something warm
But never have I been a blue calm sea
I have always been a storm
always been a storm
ooh always been a storm
I have always been a storm

We were frail

She said,
"Every night he will break your heart"
I should have known from the first
I'd be the broken-hearted

I loved you from the start
Save us...
And not all the prayers in the world - could save us

01:35 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.