18 mei 2010

But love is not a victory march

Kijk. Wat moet je doen op momenten als dit?
Voor ik doorga moet ik eerst even voor de zekerheid dit zeggen: mensen die me kennen en dit lezen, moeten niet ongerust zijn of denken dat ik op de rand zit. Maar soms gebeuren er dingen waardoor je een stevige zet in die richting krijgt. Dat duurt maar even. Ik heb diep genoeg gezeten om te weten dat het altijd overgaat -al duurt het soms tergend lang.
Maar wat moet je doen? Wat moet je ondernemen wanneer de "goesting" van je wegebt? Ik ben ingehaald door mezelf, op de meest gemene en pijnlijke manier. Straks ga ik slapen met als enige gezelschap de stille wens dat er CO² vrijkomt en ik nooit meer wakker word. Of dat het gebouw instort, of dat mijn hart stil staat, of iets, waardoor ik niemand kwets, en waardoor niemand ooit zou weten dat mijn laatste zucht "eindelijk" was. Dat ik verlost word zonder dat ik zelf die afschuwelijke daad moet stellen. Want de hoop in mij kan nooit genoeg uitdoven opdat ik mezelf het toekomstige geluk afneem. En ik zou nooit mijn geliefden durven achterlaten met het gevoel dat ze niet goed genoeg zijn geweest. Want dat zijn ze wel, en ik wil hen zo lang mogelijk bij me. Of ik bij hen.
Alleen jammer dat ik er zo'n pijn voor moet lijden, en dat ik het hen niet kan zeggen. Want dat is ook maar belachelijk hé. "Zeg, jij bent mijn beste vriend, weet je dat ik elke dag verdriet voel en dat allemaal doorsta omdat ik je graag zie? HE?" Pfrt. Wie weet wat mensen om me heen doorstaan. Wie weet hoezeer dit gevoel herkenbaar zou zijn voor sommigen.
Het is Facebook, en Facebook is maar virtueel. Maar mijn ex-bijna-man zit in Zuid-Afrika en heeft me uit zijn vriendenlijst gewist. Dus voel ik me gewist uit zijn geheugen, uit zijn gedachten, ik word buitengesloten en 'uitgeveegd'. De vijf jaren dat ik als enige geloofd heb in die verschrikkelijke relatie, zijn er nooit geweest. En eigenlijk is dat één van de meest relativeerbare dingen. Maar mensen die verdwijnen, uit elkaar gaan, ruziemaken en vertrekken, dat kan ik niet relativeren -dat is mijn zwakste punt. En ik dacht eigenlijk dat ik dat allemaal verwerkt had. Maar ik heb gevlucht, sinds september. Ik heb het varken uitgehangen op café, maar echt gevoeld heb ik niet. En dat merk ik natuurlijk pas als ik weer voel, zijnde nu, dus.
AARGH ik barst uit m'n vel. Gaat dit óóit ophouden? Dat verdriet, om niks, om alles, ik weet niet waar het vandaan komt, die ontevredenheid met wat ik verdomme allemaal wel niet héb, die schaamte om toch nog te durven emmeren over tekort, die eenzaamheid en dat zelf aangedane isolement? Heeft iedereen dit? Is dit normaal op je 23ste? Is er een oplossing voor?
Ik herinner me toen ik als dertienjarige snotter in het zeteltje zat bij een jeugdpsycholoog. Kerngezond en helder was ik, een geestesziekte was het niet. Maar ik absorbeer verdriet, spanning en triestheid om me heen, zei hij. Ik besefte te snel dat mensen weggaan, verdwijnen, wegebben. Dat vriendschappen doodbloeden, dat relaties stukgaan, dat niemand in je leven bij jou blijft, voor jou, omdat jij bent wie je bent. Dat niemand ervoor kiest om te moeten zorgen voor iemand. Ik wil bewonderd worden om wat ik ben en precies om die reden voorzichtig behandeld en gekoesterd worden. Maar iedereen wil bewonderd en gekoesterd worden, en er is geen reden voor mij om het meer te verdienen dan een ander. Zo is de wereld niet. En zelf zie ik zeker ook soms niet in hoe gevoelig anderen zijn, en zelf vertrappel ik wellicht ook mensen die denken wat ik nu denk, maar zelden intentioneel. Nooit eigenlijk.
Maar waarom voel ik me altijd zo naïef en gebruikt? Waarom blijf ik altijd achter met het gevoel meer gegeven te hebben dan gekregen? Slechts één vriendin vertrouw ik nog, aan haar kan ik alles zeggen. Ik doe het niet, want dat kan ik niet, maar de wetenschap is voor mij genoeg. Ligt het aan mijn vriendenkring of aan de wereld, ik zou het niet kunnen zeggen. In het café waar ik elk weekend zit, zou ik al niet durven vertellen over mijn lessen of zo. Eigenlijk durf ik er sowieso niet veel vertellen. Met enkelingen kan ik erg goed praten, maar in de groep heb ik niet echt een plaats. Waarschijnlijk is dat één van de redenen waarom ik er kom. Hier kan het niet echt iemand iets schelen hoezeer ik me lam zuip, hoezeer ik me begaai. Dus we begaaien ons jolig allen tesamen en 's morgens gaan we naar huis. Tot volgende week, misschien wel, misschien ook niet. Een connectie of verbondenheid bestaat niet echt, ik ben ook nog erg jong en zij hebben al lang hun huisje-boompje-tuintje op orde. Geen nood meer aan uw diensten juffrouw, sorry. Mijn hart is al vol.
Misschien moest ik maar eens op zoek naar een stalletje in Bethlehem zeg.
Ooit zei een vriend terloops dat ik goed moest studeren, en mijn kansen nemen, omdat het werkleven zonder diploma misschien ook maar snel zou tegenvallen. Toen ik goed en wel thuis was en besefte wat er gebeurde, was ik bijna met tranen in de ogen in mijn cursussen aan het bladeren. Waaw! Iemand geloofde in me en steunde me en zo! Belachelijk hé, maar ik was zo gelukkig als een kind. En ultragemotiveerd. Mijn ouders zeggen eigenlijk alleen maar iets als ik in hun ogen te weinig doe. En zelfs dat is de laatste jaren enorm afgenomen omdat ik er zo ontzettend kwaad (lees: verdrietig, maar dat hebben zij niet door) van werd.
Bah, ik ga met mijn stille (maar iets verminderde) wens m'n bed in kruipen, en als morgen de zon schijnt zal het al stukken beter gaan.

Slaapzacht.

02:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Blijkbaar ben jij een zeer gevoelig persoontje (al toon je dat misschien niet uiterlijk) en ben je in je jeugd, al dan niet bewust, tot de vaststelling gekomen dat je niet de liefde gekregen hebt dat je verdiende (volgens jouw gevoelens). Voornamelijk van je ouders dan. Het heeft je ergens wantrouwig gemaakt tegenover de mens in het algemeen, want als je al je ouders niet kan 'vertrouwen' of als ze niet geloven in jou als kind, wie dan wel?!
Als je je echter niet durft uit te spreken over wie je bent en/of wilt zijn, stoot je ergens ook jezelf af van de andere mensen waardoor je jezelf isoleert. En wees niet ongerust, ook ik, en vele andere mensen met mij hebben ook wel eens dat gevoel dat je hebt van teneergeslagenheid en alleen voelen, met soms de vraagstelling wat ik hier eigenlijk doe op deze aardbol. Het zal wel iets eigens zijn aan de mens, waar je dus alleen maar kan aan leren wennen.
Als je je naîef en gebruikt voelt is de kans groot dat dit ook zo is, maar je moet ook beseffen dat dan is wie je bent. Als je dat niet aanvaard, aanvaard je jezelf niet en kan je er ook niet aan werken om dit in de toekomst te voorkomen. Hou bovendien ook rekening met de tegenstelling van het leven: de mensen die je kwetsen houden soms het meeste van je, hoe onlogisch dit ook klinkt.

Gepost door: mysteryman | 22 mei 2010

Ik denk niet dat ik dit op mijn ouders kan schuiven. Het zijn de meest liefdevolle, begripvolle mensen in mijn leven. Soms heb ik het gevoel dat ze integendeel een verkeerd beeld hebben van de wereld, en mij daardoor toen ik klein was te weinig hebben "voorbereid" op de harde buitenwereld. En dààr lag misschien de shock. Misschien ben ik op vlak van affectie gewoon een verwend nest.
En een liefde die je zo van jezelf verwijdert, is geen echte liefde. Dat hij zelf dacht van me te houden, wil ik nog aannemen, maar dat hij weet wat het is om het echt te doen, kan ik niet geloven. Hij remde me in alles wat in de richting van zelfontplooiing ging, op een manipulatieve, controlezieke manier. Allezja.

Gepost door: Clémence | 22 mei 2010

Mooie zelfanalyse ivm je ouders. Wat je ex-vriend betreft wekt het mij de indruk dat je, met zijn manier van handelen toch niet echt gelukkig ging zijn met hem naar de toekomst toe. Wees blij dat je nog zo jong bent. Je kan nog alle richtingen uit die je wilt en zoals je ze wilt. Je kan nog een heel mooi leven ontwikkelen voor jezelf, mits wat voorzichtigheid uiteraard.

Gepost door: mysteryman | 23 mei 2010

Da is :)

Gepost door: Clémence | 23 mei 2010

De commentaren zijn gesloten.