28 mei 2010

Seule parfois je soupire, je me dis à quoi bon.

Ik voel nog maar ik voel ook wantrouwen en dat is nog altijd beter dan blindelings ergens indonderen. Dus ik duw op de pauzeknop en dan zien we wel weer. Eigenlijk vind ik mezelf veel te veel waard om zomaar toe te geven. Hij mag wel wat in het stof bijten, want djeezes komaan, veel beter dan mij wordt het niet hé.
En hij is te rustig en dan voel ik me schuldig dat ik zo'n tornado ben. Het is allemaal al honderden keren rondgegaan in mijn hoofd, en eigenlijk kan ik alleen maar aan een relatie beginnen als ik oprecht geloof dat het superlang gaat duren. Eventueel levenslang. One-night-stands en zo, dat is voor mij totaal geen soelaas. Dus ik wacht, tot ik het gevoel heb dat ik vanalles ontdek dat ik nog niet gezien had, waardoor ik plots denk WOW dit ís het! Maar dat heb ik nu (nog) niet.
Voor de eerste keer sinds HEEL mijn leven heb ik het gevoel dat ik helemaal compleet ben, zonder de bevestiging van een relatie. Dus waarom de fuck zou ik daar mijn energie nu nog eens in steken. 't Is allemaal op. Ik heb alles gegeven in die vorige relatie en nu ben ik leeggepompt. Nee, wacht, niet leeggepompt, wel gewaarschuwd en veel voorzichtiger. Liever een naald in mijn oog dan de slachtofferrol spelen voor die lul. Alsof zo'n laf stukske vent mij kan klein krijgen, DAAAAHAHA over m'n dood lijk.
WTF!! De zon komt al op. Schijt.

04:21 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23 mei 2010

Maaaaaaaaydaaaaaaaaaaay

WO-OOW.
Er is een probleempje. Ik voel. En ik ging hem normaal bezoeken op zijn werk, maar ik ging niet, en ik zei dat hij mocht langskomen, en ik betrap mezelf erop dat ik elke vijf minuten naar de spiegel loop, ook al weet ik wel dat hij waarschijnlijk niet komt, en zo. Ik ging niet omdat ik niet durfde gaan en toen dacht ik "pff, 't is maar een vriend hé, hij zal het wel begrijpen", maar toen voelde ik dat ik loog, en toen zag ik een melige romantische film op 5Tv en toen dacht ik weer aan hem en toen sloegen alle stoppen een beetje tilt, maar niet DOOR en nu, nu zit ik te gissen of hij er al zou kunnen zijn en mijn buik doet raar. Maar ik heb niks in huis, geen drank, geen eten, niks, en ik denk, zou ik naar de nachtwinkel gaan, om hem iets te kunnen aanbieden? Maar ik durf niet want als hij niet komt ga ik me onsterfelijk belachelijk voelen en alles alleen opzuipen/eten. En mijn GSM staat op de luidste stand op mijn salontafel maar elke keer ik naar de WC ben geweest kijk ik nog eens of ik geen bericht van hem heb en eigenlijk kijk ik gewoon elke tien minuten naar mijn GSM ook al is er no way in hell dat ik het niet gehoord zou hebben. Fuck.
Maar nee he. Nee. Mannen vallen niet op vrouwen die zo zelfzeker zijn. Overkomen, pardon. Nee nee, hij heeft mijn duizenden berichten gehad ('ik ga wat later zijn', 'oei, een vriendin wil dat ik langskom, nog ff' en 'hmm het is de moeite niet meer he, maar kom maar langs als je wil') en heeft gedacht WUT, ZOVEEL BERICHTJES hier zit iets achter ik kan maar beter niet komen.

O
M
G

Mijn buikspieren zijn moe van het gespannen wezen. Ik durf niet gaan slapen, want stel dat ik al in pijama lig en DAN komt hij. Godjezusmina. Wanneer werd ik ook weer 15? AHHHHHHHHHH ja daarnet.

23:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18 mei 2010

But love is not a victory march

Kijk. Wat moet je doen op momenten als dit?
Voor ik doorga moet ik eerst even voor de zekerheid dit zeggen: mensen die me kennen en dit lezen, moeten niet ongerust zijn of denken dat ik op de rand zit. Maar soms gebeuren er dingen waardoor je een stevige zet in die richting krijgt. Dat duurt maar even. Ik heb diep genoeg gezeten om te weten dat het altijd overgaat -al duurt het soms tergend lang.
Maar wat moet je doen? Wat moet je ondernemen wanneer de "goesting" van je wegebt? Ik ben ingehaald door mezelf, op de meest gemene en pijnlijke manier. Straks ga ik slapen met als enige gezelschap de stille wens dat er CO² vrijkomt en ik nooit meer wakker word. Of dat het gebouw instort, of dat mijn hart stil staat, of iets, waardoor ik niemand kwets, en waardoor niemand ooit zou weten dat mijn laatste zucht "eindelijk" was. Dat ik verlost word zonder dat ik zelf die afschuwelijke daad moet stellen. Want de hoop in mij kan nooit genoeg uitdoven opdat ik mezelf het toekomstige geluk afneem. En ik zou nooit mijn geliefden durven achterlaten met het gevoel dat ze niet goed genoeg zijn geweest. Want dat zijn ze wel, en ik wil hen zo lang mogelijk bij me. Of ik bij hen.
Alleen jammer dat ik er zo'n pijn voor moet lijden, en dat ik het hen niet kan zeggen. Want dat is ook maar belachelijk hé. "Zeg, jij bent mijn beste vriend, weet je dat ik elke dag verdriet voel en dat allemaal doorsta omdat ik je graag zie? HE?" Pfrt. Wie weet wat mensen om me heen doorstaan. Wie weet hoezeer dit gevoel herkenbaar zou zijn voor sommigen.
Het is Facebook, en Facebook is maar virtueel. Maar mijn ex-bijna-man zit in Zuid-Afrika en heeft me uit zijn vriendenlijst gewist. Dus voel ik me gewist uit zijn geheugen, uit zijn gedachten, ik word buitengesloten en 'uitgeveegd'. De vijf jaren dat ik als enige geloofd heb in die verschrikkelijke relatie, zijn er nooit geweest. En eigenlijk is dat één van de meest relativeerbare dingen. Maar mensen die verdwijnen, uit elkaar gaan, ruziemaken en vertrekken, dat kan ik niet relativeren -dat is mijn zwakste punt. En ik dacht eigenlijk dat ik dat allemaal verwerkt had. Maar ik heb gevlucht, sinds september. Ik heb het varken uitgehangen op café, maar echt gevoeld heb ik niet. En dat merk ik natuurlijk pas als ik weer voel, zijnde nu, dus.
AARGH ik barst uit m'n vel. Gaat dit óóit ophouden? Dat verdriet, om niks, om alles, ik weet niet waar het vandaan komt, die ontevredenheid met wat ik verdomme allemaal wel niet héb, die schaamte om toch nog te durven emmeren over tekort, die eenzaamheid en dat zelf aangedane isolement? Heeft iedereen dit? Is dit normaal op je 23ste? Is er een oplossing voor?
Ik herinner me toen ik als dertienjarige snotter in het zeteltje zat bij een jeugdpsycholoog. Kerngezond en helder was ik, een geestesziekte was het niet. Maar ik absorbeer verdriet, spanning en triestheid om me heen, zei hij. Ik besefte te snel dat mensen weggaan, verdwijnen, wegebben. Dat vriendschappen doodbloeden, dat relaties stukgaan, dat niemand in je leven bij jou blijft, voor jou, omdat jij bent wie je bent. Dat niemand ervoor kiest om te moeten zorgen voor iemand. Ik wil bewonderd worden om wat ik ben en precies om die reden voorzichtig behandeld en gekoesterd worden. Maar iedereen wil bewonderd en gekoesterd worden, en er is geen reden voor mij om het meer te verdienen dan een ander. Zo is de wereld niet. En zelf zie ik zeker ook soms niet in hoe gevoelig anderen zijn, en zelf vertrappel ik wellicht ook mensen die denken wat ik nu denk, maar zelden intentioneel. Nooit eigenlijk.
Maar waarom voel ik me altijd zo naïef en gebruikt? Waarom blijf ik altijd achter met het gevoel meer gegeven te hebben dan gekregen? Slechts één vriendin vertrouw ik nog, aan haar kan ik alles zeggen. Ik doe het niet, want dat kan ik niet, maar de wetenschap is voor mij genoeg. Ligt het aan mijn vriendenkring of aan de wereld, ik zou het niet kunnen zeggen. In het café waar ik elk weekend zit, zou ik al niet durven vertellen over mijn lessen of zo. Eigenlijk durf ik er sowieso niet veel vertellen. Met enkelingen kan ik erg goed praten, maar in de groep heb ik niet echt een plaats. Waarschijnlijk is dat één van de redenen waarom ik er kom. Hier kan het niet echt iemand iets schelen hoezeer ik me lam zuip, hoezeer ik me begaai. Dus we begaaien ons jolig allen tesamen en 's morgens gaan we naar huis. Tot volgende week, misschien wel, misschien ook niet. Een connectie of verbondenheid bestaat niet echt, ik ben ook nog erg jong en zij hebben al lang hun huisje-boompje-tuintje op orde. Geen nood meer aan uw diensten juffrouw, sorry. Mijn hart is al vol.
Misschien moest ik maar eens op zoek naar een stalletje in Bethlehem zeg.
Ooit zei een vriend terloops dat ik goed moest studeren, en mijn kansen nemen, omdat het werkleven zonder diploma misschien ook maar snel zou tegenvallen. Toen ik goed en wel thuis was en besefte wat er gebeurde, was ik bijna met tranen in de ogen in mijn cursussen aan het bladeren. Waaw! Iemand geloofde in me en steunde me en zo! Belachelijk hé, maar ik was zo gelukkig als een kind. En ultragemotiveerd. Mijn ouders zeggen eigenlijk alleen maar iets als ik in hun ogen te weinig doe. En zelfs dat is de laatste jaren enorm afgenomen omdat ik er zo ontzettend kwaad (lees: verdrietig, maar dat hebben zij niet door) van werd.
Bah, ik ga met mijn stille (maar iets verminderde) wens m'n bed in kruipen, en als morgen de zon schijnt zal het al stukken beter gaan.

Slaapzacht.

02:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14 mei 2010

Koken met Javier Guzman

1. Lekker dier
2. HAHAHAHAHA (let op de achtergrondmuziek)

23:28 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12 mei 2010

So many heroes

Om half twaalf was ik al op, ik bemin mezelf soms echt. Op de trein viel ik in slaap en heb ik bijna mijn halte gemist, en nu ben ik weer klaarwakker. Soupir. Oja en op de trein heb ik ook pijnlijk ondervonden hoe het leven van een blondine eruit ziet. Je ne suis pas raciste, maar ze moeten niet overdrijven en ZEKER mijn doorgang in die smalle tweezitjes niet blokkeren.
Ik heb een breinloze Clémence-opmerking gemaakt over de voor-de-lol-verloving van een half jaar terug en zo, jezus, hij kon er niet mee lachen. Hij wou weten wat ik ermee wou bereiken. Na vijf jaar aan mijn zijde zou ik gedacht hebben dat mijn ex-bijna-man zou geweten hebben dat ik ofwel duidelijk bereik, ofwel geen intentie had om te bereiken. Het bleek nodig wat te gaan zitten paranoïde wezen. DUDE. Ik geef toe dat het een stomme opmerking was, maar ASJEBLIEF, doe niet alsof ik u voortdurend VISEER. Alle lieve dingen die ik hem nog meegaf toen hij vertrok naar Zuid-Afrika, gooit hij dan blindelings weg, want ik heb een grove opmerking gemaakt en hij wil zich niet laten doen. Het gaat nu maanden duren voor hij het te boven is en weer normaal kan doen. Zijn trots moet nog herstellen en shit. Ik had voor kleuterleidster moeten gaan of kweniwa.
't Is moeilijk. Veel feestjes en lol maar toch voel ik me belast. En ik word omringd door, welja, 'gezonde mensen', maar het lukt me niet gevoelens te hebben. Aangezien ik een vrouw ben, en roddels mij dus door de wetten der natuur bereiken, weet ik ook dat sommige mensen echt gevoelens voor me hebben of me heel leuk vinden of zo, maar ik kan aan mijn eigen gevoelens errond niet meer aan. Ik vind het niet vervelend, niet leuk, niet spannend, gewoon ijs- ijskoud. Nada.
Nochtans is er één van hen die me écht goed zou kunnen doen. Een purist, geen drinker, geen roker, maar wel een zware feester. Puur op karakter. Keigraaf. Maar ik kan het niet. En als er "momenten" zijn, dan voel ik me belachelijk om te denken dat het een moment is, en wordt het in mijn hoofd als vanzelf opgeruimd als een flauw soapfantasietje. Een moeilijk te ontwortelen deel van mij is nog niet teruggeveerd van de mishandeling die ik mezelf heb toegedaan en nog toedoe.
Eigenlijk praat ik quasi heel deze blog al naast de kwestie.
Het is ook niet gemakkelijk om het toe te geven. En het is belachelijk. En alle vrouwen hebben het weleens. En het is nutteloos om over sommige dingen te spreken. Al helemaal om het te schrijven op een publiek ding. Soms wil ik het echt brullen, als ik aan de toog zit met een pint en iedereen het kan horen. Maar ik durf niet.
Want het is echt afschuwelijk om iemand zo'n dingen te horen zeggen. En buiten 'amai, da's een getikte ze', zal ik er weinig bij winnen. De frustratie culmineert momenteel gewoon. Praten helpt niet, ik heb alles geprobeerd. Psycholoog, psycho-analyticus, therapeut, neuroloog, psychiater, instelling, mama, vrienden, ALLES. Sommige dingen hebben geholpen maar de laatste tijd haal ik er niks meer uit. En dan zeggen ze, je moet je goed voelen bij jezelf voor je aan een relatie kunt beginnen. En dan voel ik me alleen en onbevestigd en triest, en voel ik me niet goed in m'n vel. Maar niemand zal het weten. "HAHA ik ben echt een KEICOOL WIJF" is wellicht één van m'n meest frequente uitspraken. Ook al gelooft geen haar op m'n hoofd dat iemand anders dat ook vindt (ik vind het zélf wel, maar heb moeite om aan te nemen dat iemand het zal opmerken).
En als het wel wordt opgemerkt, door mensen die dan misschien gevoelens voor me hebben, dan nog geloof ik er niet in, ofzoiets. Dan denk ik 'ha, wacht maar, je weet nog niets'. Misschien belast ik mijn partners teveel. Dat ik denk dat ik hen dan alles mag of moet vertellen wat door me heen raast, en dat ze plots een heel luik van me zien opengaan dat ze nooit hadden vermoed toen ze me 'gewoon' kenden. Zonde dat dat luik erm, de grootte van België heeft, give or take. Mijn aanpak is meestal om alles wat ik ben bij elkaar te rapen, en in zijn armen te duwen "hier, doe er wat mee". Maar daar zitten vlammenwerpers, scheermessen, drietanden en prikkeldraad tussen. Dus eigenlijk staat daar dan meestal een hulpeloze man, met vreselijke dingen voor hem, zich af te vragen of ik misschien nog terugkom om een beetje mee te helpen of zo. Upside; er zijn nooit geheimen (krekel in de achtergrond).
Er zijn zoveel demonen. En ik ben ze zo gewend, dat ze bijna gezelschapsdiertjes zijn geworden en ik ze niet speciaal aanpak. Maar een nieuweling die even komt binnenkijken schrikt zich een ongeluk. "Ja sorry ze, ben er nog niet toe gekomen om hier wat op te ruimen, hehe". Kun je wel zeggen. Ik merk ze zelfs niet meer op. En voor mij is dat prima zo, ik functioneer, ik draai mee in een systeem, maar het lijkt onaanvaardbaar voor de mensen die ik binnenlaat. HOWJOM WATAFAAK. En dan schaam ik me elke keer zo vreselijk hard, dat ik had kunnen denken dat dit oké zou zijn voor iemand. Stomme, stomme Clémence.
Mijn ex-vriend wou me volgens mij als paradepaardje. Zie eens naar mijn lief haar armen en benen, HA, ik heb dat getemd he jongens. En toen bleek dat dat eigenlijk maar het oppervlakkigste was van wat er allemaal in me bestaat, werd hij lijkbleek en nam hij vakkundig afstand van de vacature.
Eigenlijk sta ik wel op mijn eigen benen en voel ik me wel goed bij mezelf, maar er wordt me opgedrongen dat er dingen niet juist zitten, omdat ik niet preciés in een vakje pas. Misschien moet ik me minder aantrekken van dat vakje en meer van mijn eigen vormpje. En fuck het vakje big time als ik er niet in pas. Ik heb nu eenmaal een bepaalde inhoud, en als je het uitsteeksel daar indrukt om erin te passen, schiet er ergens anders wel weer iets nieuws uit. Zinloos. Fuck me sideways ik rule echt in beeldspraak he. Ik zie mijzelf al als een blob rode plasticine in een kubusje geperst worden en langs alle kanten appendixen groeien. Mhaha.
Clémence, ga is slapen jom.

 

Every night that goes between
I feel a little less
As you slowly go away from me
This is only another test

Every night you do not come
Your softness fades away
Did I ever really care that much
Is there anything left to say

Every hour of fear I spend
My body tries to cry
Living through each empty night
A deadly calm inside

I haven't felt this way I feel
Since many a year ago
But in those years and the lifetimes past
I did not deal with the road

And I did not deal with you I know
Though the love has always been
So I search to find an answer there
So I can truly win

Every hour of fear I spend
My body tries to cry
Living through each empty night
A deadly calm inside

So I try to say
Goodbye my friend
I'd like to leave you with something warm
But never have I been a blue calm sea
I have always been a storm
always been a storm
ooh always been a storm
I have always been a storm

We were frail

She said,
"Every night he will break your heart"
I should have known from the first
I'd be the broken-hearted

I loved you from the start
Save us...
And not all the prayers in the world - could save us

01:35 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11 mei 2010

When the sirens wail and the lights flash blue

Mijn essay van musicologie is af *yes*, nu nog die van comparatieve studie en dan is de examenperiode in feite al half gewonnen.
Ofzoiets.
Oja en ik ben Disney-blond nu, HAHAHA.
Stiekem -echt héél héél heimelijk- ben ik met ALLES bezig behalve school. En de omgeving denkt dat het net andersom is. Heerlijk.
Verdomd, nu heb ik weer niet geslapen. Om 12 uur moet ik op, geen discussie. Redbulls moeten de schade dan maar oplossen. Clémence, je bent een flierefluiter, JA.
Howjom, de zon schijnt al bijna.
Hee, mijn broer staat op om naar zijn werk te gaan.
Shit.
Dit is een symptoom hé? Pas kunnen slapen als het 'veilig' is? Als de anderen wakker zijn om te waken? Maar ik heb een hele grote hond, Compadre ... ?
Haja, neen, in de psycho-analyse tellen die niet mee en zo.
Ooh verdorie, ze zijn kasseien voor ons huis aan het leggen en die beginnen om 7 uur. Met van die drilboren en consoorten. Alle hoop op nachtrust is bij deze wel verloren.

Mais je m'en fous, parce que je suis blonde, HA!

Na gij.

05:54 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05 mei 2010

Burn baby burn

Fuck. Er gebeurt vanalles. En ik zie vanalles, ofwel omdat het er echt is, ofwel omdat ik me onveilig voel en daar een reden voor zoek. Maar de mensen die andermans eerlijkheid eisen, zijn zelf het meest gesloten. De mensen die doen alsof hun oprechtheid die van anderen overstijgt, blijken eigenlijk degenen te zijn die verbergen wat er in hen omgaat. Wat ik haat, waar ik niet mee omkan en waarvan ik gek word van de twijfels. Vanaf nu komen ze er niet meer in. De deur gaat toe, fuck it.
Zucht.
Ik vertel niks meer.

12:50 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |