12 juni 2010

Je fais trois pas, la route n'est plus

Nee hoor. Neeeeeeeeeeee hoor. Het is er gewoon niet. Hij belt, en ik neem niet op want ik ben aan het zingen of aan het kribbelen met mijn koptelefoon op, dus ik hoor geen beltoon, en dan heb ik een gemiste oproep, en dan schrijf ik misschien een mailtje 'hoi ik doe vandaag dit of dat dus ik kan niet' (ook al kan ik EIGENLIJK wel maar wil ik gewoon een beetje tv-tijd 's avonds in plaats van geld op te doen op café of mijn longen naar de hel te roken) of ik laat helemaal niks weten, ook al was het mijn intentie wel, maar ik vergeet hem en dan blijft het daarbij. En dat gebeurt dan drie keer per week.
Dus dan is het er niet.
Als het er wel is krijg ik tienduizend hartinfarcten tegelijk (ook op plaatsen waar ik geen hart heb) bij elk bericht en moet ik mezelf tegenhouden om niet meteen te antwoorden IK HOU VAN JE WIL JE JE HELE LEVEN BIJ MIJ BLIJVEN ASJEBLIEEEEEEEEEF en dan versmelt ik in feite met mijn GSM want hij MOEST maar eens bellen. Ook al is dat al wel een beetje volwassener geworden intussen, omgaan met verliefdheid.
Ik vrees dat hij te... "te" is. Mooie man, intelligente man, opengeestige man, belezen man, nieuwsgierige man, *awww* alle studentes zien hem stiekem wel zitten. Maar dan is voor mij de nieuwigheid er al af. Een beetje Ken van Barbie. Het lijkt allemaal zo cliché, een beetje afspreken, een beetje filmpjes bekijken, een beetje zijn vrienden aan me voorstellen, wat moet ik daar nu mee. Ik wil gesprekken voeren waarbij ik plots besef dat de zon alweer opkomt (tiens? bestaat die nog?) en het gevoel hebben dat ik met een meerdere converseer. Dat is wellicht de reden waarom de gemiddelde leeftijd van mijn vrienden 30 is, ook al ben ik vanvoor in de twintig. Zij weten dingen die ik niet weet, en bekijken daardoor de zaken anders. Bij hen heb ik het gevoel dat ik op mijn best moet en mag zijn, om "mee" te kunnen. Bij hen hoef ik nooit de leider uit te hangen die natuurlijk in me naar boven komt in een groep leeftijdsgenoten. Ik blijf dezelfde persoon met hetzelfde gedrag en dezelfde meningen, maar zij zoeken niet meer, zij zien in zulk gedrag geen leider, zij zien een meisje met een sterke persoonlijkheid en zijn niet geïntimideerd en gaan me ook niet in de rol duwen van de initiatiefnemer. Rust.
Eigenlijk val ik niet op mooie mannen. Ik val op mannen met onperfectheden die dat compenseren met fijnzinnigheid, humor en charisma. MAAR DIE HEBBEN DAN AL VIJF JAAR EEN LIEF EN ZO. Niet zo lang geleden vroeg een vriend (die toevallig al vijf jaar een lief heeft haha) me hoe het mogelijk was dat een meisje zoals ik geen vriend had. Mijn antwoord aan hem was niet de waarheid, dit terzijde -no way in hell dat ik zoiets eventjes ga beantwoorden hee. Ik geloof dat ik iets sarcastisch heb gezegd in de lijn van NIEMAND VINDT MIJ MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI BHOEHOE en het dan heb laten verdwijnen in het gelach. De waarheid is dat niet veel mensen nog een uitdaging vormen, ze zijn zodanig oppervlakkig dat ze ook transparant zijn. En dan verdwijnt mijn interesse ook even snel als dat ze opkwam.
Stiekem hou ik er zelfs van als iemand me bijna angst inboezemt omdat hij zo moeilijk te ontcijferen valt. Of zelf zijn lat zo extreem hoog legt, dat ik gestimuleerd word om mezelf maximaal te ontplooien. Hij moet natuurlijk niet overdrijven (weeg 53 kg of ik dump je) maar een opmerking zoals "Clémence, onderbouw eerst eens goed wat je bedoelt want nu ben je aan het dwalen" moet kunnen. Zeker omdat dat ook zo is, mijn fantasie en mijn grotendeels verbale vriendencultuur zorgen altijd voor pittige verhaaltjes waar jammer genoeg niet erg veel van klopt of toch maar halvelings.
Ik voel me te goed om te verzanden in een uitdagingloze relatie met die student, ook omdat hij dingen zegt die voor mij een omen zijn van clinch en guillotinepartijen. Bijvoorbeeld: 'Mijn ex zat in een van de laatste Miss België-finales, en vóór mij was ze een beetje saai, en ik heb haar dan heel veel gegeven en geholpen en mooier gemaakt, en dan heb ik het uitgemaakt, en ik vind het zo jammer dat ik mijn werk weer moet afgeven en er geen dank voor krijg.' JA ZON DINGEN JA. Hij zegt ze. In het begin, toen hij nog niet zoveel belde en er nog niets in de lucht hing, kon ik daar natuurlijk enorm hard om lachen (ook al was ik vaak de enige die aan het lachen was, maar bon) maar als ik bedenk dat een man zich zou sterk maken dat hij mij moet verbeteren, word ik bijna ziek van het déjà-vu gehalte.
De lat hoog leggen doe je voor jezelf, dat is persoonlijk, iemand willen veranderen en "tunen" is pure tirannie. Liefde voor een ander is aanvaarden, iemand veranderen dat is liefde voor jezelf. En mannen die zichzelf al te graag zien, daar heb ik eventjes genoeg van. Waar zitten ze toch. Mannen met een brein en een hart.

20:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

"Liefde voor een ander is aanvaarden, iemand veranderen dat is liefde voor jezelf." : [b]heel mooi gezegd![/b]
"Waar zitten ze toch. Mannen met een brein en een hart?" : [b]Ze bestaan in ieder geval, daar ben ik van overtuigd. Het is veeleer de vraag waar dat brein en hart bij de meeste mannen zit. Wat dacht je van het brein vooraan tussen de benen, en het hart achteraan tussen de benen :-)?[/b]

Gepost door: een man | 13 juni 2010

aaaaaaaaahahaha mooitje

Gepost door: Clémence | 13 juni 2010

De commentaren zijn gesloten.