15 juni 2010

Un petit coin de parapluie pour un coin de paradis.

Op sommige momenten denk ik "pf, alleen zijn is nog altijd wel het meest luxueuze leven", en op andere kan heel dat gevoel kelderen in een gewentel in triestheid. Wat gebeurt er met me. Alles scheurt en trekt. Mijn hoofd wil dit en mijn hart wil dat en mijn lichaam wil NOG iets anders. En één man verenigt de drie, maar net hem kan ik niet dichterbij verdragen want, jaa, angst. Ik ben zo geen noodlotmens, we zijn met belachelijk veel en er zijn wel meer mensen die me gelukkig kunnen maken -maar niet véél. Als ik nu nog te angstig ben en hij is weg tegen dat ik het overwonnen heb, dan is dat maar zo, bedoel ik.
Ook al steekt mijn hart elke keer ik met m'n vriendinnen uit ben en hij me weer zo schrijnend oprecht begroet. De ervaring leert me dat ik gevoelens van verbondenheid kan hebben die blijken niet te bestaan aan de andere kant, en van verbondenheid is dan technisch gezien geen sprake hé. De droefheid in mijn hart komt voort uit een mengelmoes van naïviteit en oprechtheid. Ik ga oprecht en blindelings geven om mensen die het niet verdienen of waaraan ik de energie niet zou moeten wijden.
Maar hoe leer je om anders te zijn dan je eigen natuur? Naar buiten toe kan ik moeiteloos mijn hart sluiten, en geen ziel zal ooit weten wat er echt in speelt, maar daarmee ga ik nog steeds naar huis met lood in m'n schoenen en tranen in mijn ogen. Het is me nooit overkomen, moet ik zeggen. Iemand zomaar, toevallig leren kennen, elk weekend zien en voelen dat er iets groeit dat volledig wederzijds is, en op dezelfde golflengte zitten, en meer en meer aan elkaar toevertrouwen tot men zich aan elkaar bloot geeft. Ik heb dringend een grondig gesprek nodig met mijn hartsvriendin, ik voel het.
Is dat niet mogelijk of zo dan, door mijn gesloten en contradictorische persoonlijkheid? Stoot ik mensen zo af, doe ik zoveel dingen fout, is er zo'n gruwelijk aspect aan me? Jezus, hoor me bezig. Hoor me twijfelen! Dit is precies waarom liefde me niet interesseert. Het maakt me angstig, het neemt me mijn stabiliteit af. Ik kan het niet met mate en dat is erg destructief. Wanneer ik verliefd ben, echt verliefd, ga ik kapot. Het schijnt mijn trieste lot te zijn. Het gevoel niet te bestaan zonder de verbondenheid met die persoon consumeert me en verbrandt me. Nu ben ik nog bijlange niet in dat stadium, gelukkig, het is geleden van mijn negentiende dat ik me nog zo gevoeld heb.
Ik ben gelukkig alleen, maar wanneer ik verliefd word lijkt het alsof dat alles van geen tel meer is, alsof mijn leven nooit enige betekenis had. Het beminnen van de ander slorpt me op, ik verdwijn en los op in dat verslavende gevoel van euforie, bewondering en genegenheid. Liefde is een beetje zelfmoord plegen. Hoe komt het dat sommige mannen dit in me losweken? En hoe komt het dat mannen die veel gezonder voor me zijn, dit gevoel in de verste verte niet benaderen?
Elke keer ik zo gekwetst werd door mijn ex-vriend, dacht ik "NOOIT MEER". Ik hoor het mezelf nog zeggen, nooit nooit nooit nog laat ik me zo meeslepen en blind maken. Volgende keer zal ik veel beter controleren wat ik voel en zal ik veel meer autonomie bewaren. Maar dan staat die ene man daar met zijn Stella en betrap ik mezelf erop te denken dat ik hem waarschijnlijk zou volgen naar de meest godverlaten hut ergens in putje Zwart-Afrika, te voet. En ik zou waarschijnlijk zijn bagage voor hem dragen moest hij het me vragen.
De schrale troost in dit hele verhaal is dat ik dacht dat mijn hart gestorven was, en dat er blijkbaar nog bloed door stroomt. Which is nice.

Dit kan nooit wederzijds zijn, omdat het steunt op idealisering. Moest hij me plots zeggen dat hij me graag ziet, zou ik niet weten wat te zeggen. Ik zou onmiddellijk naar zijn gebrek op zoek gaan, want je moet wel een gebrek hebben om verliefd te worden op Clémence. En ik zou het nog vinden ook.
Ik vind het altijd.
Ergens achterin m'n hoofd is er altijd nog de onoverwinnelijke overtuiging dat "hij geen idee heeft wie ik ben". Dat niemand het weet. En dat hij wel kan denken dat hij me graag ziet maar eigenlijk niet weet wat er in me schuilt. Hoe plant je al je gevoelens, gedachten en geloofjes in iemand anders zijn hoofd? Hoe geef je jezelf bloot en wanneer weet je zeker dat je het op de juiste manier doet?
Hoe bekom je het, dat iemand van je houdt, dat iemand wat je bent zo bewondert dat hij het gaat beminnen? Hoe bekom je het dat iemand je droefheid en je angsten ziet en je wil beschermen? Of is het zinloos daarop te wachten. Misschien is het echt zo dat je altijd alleen staat. Alleen met je vrienden dan toch.

00:02 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12 juni 2010

Je fais trois pas, la route n'est plus

Nee hoor. Neeeeeeeeeeee hoor. Het is er gewoon niet. Hij belt, en ik neem niet op want ik ben aan het zingen of aan het kribbelen met mijn koptelefoon op, dus ik hoor geen beltoon, en dan heb ik een gemiste oproep, en dan schrijf ik misschien een mailtje 'hoi ik doe vandaag dit of dat dus ik kan niet' (ook al kan ik EIGENLIJK wel maar wil ik gewoon een beetje tv-tijd 's avonds in plaats van geld op te doen op café of mijn longen naar de hel te roken) of ik laat helemaal niks weten, ook al was het mijn intentie wel, maar ik vergeet hem en dan blijft het daarbij. En dat gebeurt dan drie keer per week.
Dus dan is het er niet.
Als het er wel is krijg ik tienduizend hartinfarcten tegelijk (ook op plaatsen waar ik geen hart heb) bij elk bericht en moet ik mezelf tegenhouden om niet meteen te antwoorden IK HOU VAN JE WIL JE JE HELE LEVEN BIJ MIJ BLIJVEN ASJEBLIEEEEEEEEEF en dan versmelt ik in feite met mijn GSM want hij MOEST maar eens bellen. Ook al is dat al wel een beetje volwassener geworden intussen, omgaan met verliefdheid.
Ik vrees dat hij te... "te" is. Mooie man, intelligente man, opengeestige man, belezen man, nieuwsgierige man, *awww* alle studentes zien hem stiekem wel zitten. Maar dan is voor mij de nieuwigheid er al af. Een beetje Ken van Barbie. Het lijkt allemaal zo cliché, een beetje afspreken, een beetje filmpjes bekijken, een beetje zijn vrienden aan me voorstellen, wat moet ik daar nu mee. Ik wil gesprekken voeren waarbij ik plots besef dat de zon alweer opkomt (tiens? bestaat die nog?) en het gevoel hebben dat ik met een meerdere converseer. Dat is wellicht de reden waarom de gemiddelde leeftijd van mijn vrienden 30 is, ook al ben ik vanvoor in de twintig. Zij weten dingen die ik niet weet, en bekijken daardoor de zaken anders. Bij hen heb ik het gevoel dat ik op mijn best moet en mag zijn, om "mee" te kunnen. Bij hen hoef ik nooit de leider uit te hangen die natuurlijk in me naar boven komt in een groep leeftijdsgenoten. Ik blijf dezelfde persoon met hetzelfde gedrag en dezelfde meningen, maar zij zoeken niet meer, zij zien in zulk gedrag geen leider, zij zien een meisje met een sterke persoonlijkheid en zijn niet geïntimideerd en gaan me ook niet in de rol duwen van de initiatiefnemer. Rust.
Eigenlijk val ik niet op mooie mannen. Ik val op mannen met onperfectheden die dat compenseren met fijnzinnigheid, humor en charisma. MAAR DIE HEBBEN DAN AL VIJF JAAR EEN LIEF EN ZO. Niet zo lang geleden vroeg een vriend (die toevallig al vijf jaar een lief heeft haha) me hoe het mogelijk was dat een meisje zoals ik geen vriend had. Mijn antwoord aan hem was niet de waarheid, dit terzijde -no way in hell dat ik zoiets eventjes ga beantwoorden hee. Ik geloof dat ik iets sarcastisch heb gezegd in de lijn van NIEMAND VINDT MIJ MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI BHOEHOE en het dan heb laten verdwijnen in het gelach. De waarheid is dat niet veel mensen nog een uitdaging vormen, ze zijn zodanig oppervlakkig dat ze ook transparant zijn. En dan verdwijnt mijn interesse ook even snel als dat ze opkwam.
Stiekem hou ik er zelfs van als iemand me bijna angst inboezemt omdat hij zo moeilijk te ontcijferen valt. Of zelf zijn lat zo extreem hoog legt, dat ik gestimuleerd word om mezelf maximaal te ontplooien. Hij moet natuurlijk niet overdrijven (weeg 53 kg of ik dump je) maar een opmerking zoals "Clémence, onderbouw eerst eens goed wat je bedoelt want nu ben je aan het dwalen" moet kunnen. Zeker omdat dat ook zo is, mijn fantasie en mijn grotendeels verbale vriendencultuur zorgen altijd voor pittige verhaaltjes waar jammer genoeg niet erg veel van klopt of toch maar halvelings.
Ik voel me te goed om te verzanden in een uitdagingloze relatie met die student, ook omdat hij dingen zegt die voor mij een omen zijn van clinch en guillotinepartijen. Bijvoorbeeld: 'Mijn ex zat in een van de laatste Miss België-finales, en vóór mij was ze een beetje saai, en ik heb haar dan heel veel gegeven en geholpen en mooier gemaakt, en dan heb ik het uitgemaakt, en ik vind het zo jammer dat ik mijn werk weer moet afgeven en er geen dank voor krijg.' JA ZON DINGEN JA. Hij zegt ze. In het begin, toen hij nog niet zoveel belde en er nog niets in de lucht hing, kon ik daar natuurlijk enorm hard om lachen (ook al was ik vaak de enige die aan het lachen was, maar bon) maar als ik bedenk dat een man zich zou sterk maken dat hij mij moet verbeteren, word ik bijna ziek van het déjà-vu gehalte.
De lat hoog leggen doe je voor jezelf, dat is persoonlijk, iemand willen veranderen en "tunen" is pure tirannie. Liefde voor een ander is aanvaarden, iemand veranderen dat is liefde voor jezelf. En mannen die zichzelf al te graag zien, daar heb ik eventjes genoeg van. Waar zitten ze toch. Mannen met een brein en een hart.

20:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01 juni 2010

But the war won't stop for the love of god

Holy crap. Het beest heeft een naam, volgens het Studenten Advies Centrum. Ik dacht aan faalangst en zo, maar blijkbaar vinden zij "burn-out" gepaster.
Maar zeg, ik speel niet mee hé. Ik wil geen therapie en zo, dat zal nu echt niks uitmaken. Alles wat ik nodig heb om dit recht te trekken, heb ik in handen. Zelfdiscipline is niet iets wat je moet kweken, het is iets dat je moet gebruiken. Ik heb er massa's van, maar ik gebruik het te weinig. Volgens mij ben ik lui, maar op andere vlakken schijn ik toch heel hard door te zetten. Of is ook dat mij aangepraat? Pfrt hoe weet je dat nu weer zeker.
Is er een te grote kloof tussen mijn vriendenleven en mijn studentenleven? Misschien ben ik een te wild feestbeest en heb ik teveel recuperatie nodig van m'n weekends. Maar als ik mijn vrienden niet zie, word ik een triest, levenloos omhulsel. Doseren, Clémence, doseren. JAMAAJAAA. Ik begin het hoe dan ook onder de knie te krijgen ze achter te laten, denk ik. Te zeggen "oké jongens, ik ga naar huis", en niet te denken "fuck, ik wil nog niet naar huis zolang het feest duurt". Het is een heel proces te denken aan je eigen plannen en je eigen leven, vóór 'HET FEEST'.
De moeilijke periodes die ik heb doorworsteld moet ik niet zien als een rem maar als mijn kracht. Een draak is niet alleen gevaarlijk, hij is ook slim en sterk en shit. Die kant moet ik ook eens gaan bekijken, en erin geloven. Ik zit hier maar wat te lallen dat m'n ouders niet in me geloven, maar ikzelf ben niet veel sympathieker. En hoe minder ik in mezelf geloof, hoe minder ik zal verwezenlijken en hoe minder anderen in me zullen geloven. Ahhh, de cirkels, wie houdt er niet van.
Bon.
Here goes nothing. *hap naar adem*

23:17 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |