01 juli 2010

I don't wanna move a thing

Het houdt aan, godverdomme. Het evolueert. Geen crush dus, maar iets echt. Pure zelfmoord. En Stella smaakt niet, ik dronk er enkele dagen geleden nog één in de vlakke zon en verdrietjes het beviel me niet. Ik moet op namiddagen mijn Orval hebben en niks anders komt dan gelegen.
Shit, wat moet ik nu doen zeg. Nee echt waar dit is zoals sterven ergens vanbinnen, dat ellendige gevoel, "ik ben verloren". Het overspoelt me ook aan een rotvaart, en ik voel me zo belachelijk als een kip die denkt dat ze een zwaan is. Met veren die in klungelige plukken alle kanten op pieken in plaats van elegante glooiingen in de natuurlijke aanzet. Allezja, whatever, u ziet het wel voor u; een onhandige, boertige kip voor de spiegel met een air die niet wordt geëvenaard door de looks.
Jawel, nee wacht, wel door de looks naar 't schijnt, maar niet door het gedrag. Ofzoiets. Argh, dit bedoel ik dus hé! Fuck het allemaal man, het boeit me niet. Het boeit me al veel te hard om me nog te mogen boeien. Haha joleej nu kan ik er gelukkig weer om lachen. Clémence toch, waarom kun jij niet genieten van verliefdheid zoals alle anderen. "Die onschuld is me afgepakt", wat eigenlijk toch maar een zelfmedelijdende slachtofferrol is. Nee het punt is dat ik enorm graag zo'n berustende, zelfzekere vrouw zou zijn, die koel en berekend de rots voor haar partner kan zijn. Maar ik ben een onvoorspelbaar tijdbommetje dat er altijd wel is, maar in chaotische, onvoorbereide toestand en zelden in alle kalmte en alle mogelijkheden in acht genomen. Een luisterend oor is altijd wel voorhanden maar jaaaaa nee berustend zeker niet. Ik ben nooit rustig. De hoop die toestand ooit te bereiken heb ik al achtergelaten, what's the point ook. Wel zonde dat de meeste mannen daar wel naar op zoek zijn, blijkbaar.
Ik heb geen rots. Geen haven of rustoord waar ik naar terugkeer als mijn wilde plannen mislukt zijn of ik een tijd moet herbronnen. Een echte Clémence herbront ook niet, ze is haar eigen bron. En nochtans is het niet dat ik niet stil sta bij dingen want eigenlijk heb ik gewoon alles al "behandeld". De meeste mensen hebben nog niet stil gestaan bij de dingen die al een done deal waren op mijn zestiende. Als je puberteit begint op je elfde heb je tegen dan al een hele weg afgelegd.
Amai ineens heb ik hier geen zin meer in. Slapen is misschien een goed idee.

01:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.