14 juli 2010

Never meant to cause you any trouble.

Het concert van Prince was alvast fenomenaal.
De onverklaarbare en redelijk surrealistische crush van de voorbije weken geneest gelukkig even fenomenaal snel. JEZUS. Toch zet het je aan het denken hoor, zo van, hoe kun je nu op één avond een beeld van iemand hebben, dat op een andere avond volledig wordt omgegooid? Ik zag hem echt als iemand rechtschapen, eerlijk en plichtbewust, ofzoiets, maar hij bleek even hard een kind in een snoepwinkel als alle anderen. Waarschijnlijk heb ik het geluk dat ik in geval van bepaalde "foute" daden mijn gevoelens kan smoren. Maar stiekem waren ze daarvoor al tot de orde geroepen. Dit was belachelijk, het ging er over. Ik voelde me niet eens meer veilig bij zo'n snelle en extreme gevoelens, omdat ze zo artificieel leken en zo hard opgeroepen door een beeld en geen kennis.
Nu de kennis er is, euhm, blijft er in feite niks meer over. Al dat respect en zo, dat is niet WEG-weg maar het is gedesillusioneerd en ik merk ook dat ik het nooit van m'n leven zou terugkrijgen. Er zijn mensen die dat soort genegenheid ook niet kennen, dus niet kunnen geven.
Mijn nood om zo'n liefde aan iemand te geven was groter dan mijn voorzichtigheid, goddank heb ik het aan hem niet verspild, denk ik dan.

08:14 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.