14 januari 2011

How my thoughts they let me down, and then there's you

Nachtrust en het vooruitzicht op een nacht vergeten, maken me enigszins rustiger. Maar verlamd en mank ben ik nog, al is dat best normaal in dit soort situaties. Nu voel ik me behoorlijk leeg. Leeg is nog altijd beter dan vol doorns. Het maakt niet zoveel uit allemaal. Het leven gaat door zoals het altijd was, voor iedereen even hard.
Wat is het toch vreselijk hatelijk om berichten te krijgen van precies die persoon, net toen je besloten had dat het beter was afstand te nemen. Ik heb toch geen belwaarde, pech. Hij vertelde me ooit hoe kwaad hij zich voelde toen zijn ex-vriendin hem vroeg hoe het met hem ging. En nu doet hij iets gelijkaardigs. Wat, WAT kan het je schelen. Te vroeg jongen, te vroeg om te doen alsof alles tussen ons normaal is.
Of we ooit goeie vrienden zullen zijn, staat zelfs in vraag. Ik had liever nooit geweten dat hij met al zijn beste vriendinnen ooit al geslapen had, of dat hij zo anders was dronken ten opzichte van nuchter, of dat hij zo wispelturig was en zo onbeslist over wat hij nu eigenlijk wil. Ik had liever nooit geweten dat hij nog zo'n egoïstisch kind was.

14:46 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.