15 januari 2011

Je bent wat je eet, sommige dagen eet ik niks

Shit. Het is begonnen. Het gevoel van leegte is gisterennacht weggegaan en een stroperige, gitzwarte pek heeft zich in de plaats gezet. Het soort verdriet dat niet naar buiten druppelt maar zich in een plakkerige, slijmerige massa een weg baant door je keel omhoog, en daar dan blijft steken. Het doet fysiek pijn.
Maar dat heeft niet echt te maken met die gevoelens voor die ene jongen. Dat was gewoon nog eens een druppel. Zo zijn er elke dag wel een paar nieuwe, de ene al met wat meer impact dan de andere. Het voelt alsof iemand me de hele voormiddag heeft staan stampen op mijn ribben met werkschoenen met stalen tippen. En ik ben gevallen, en hard, op mijn linkerscheenbeen staat een hele schaafwonde met een immense, extreem pijnlijke blauwe plek. En een brandwonde van een sigaret waar ik tegen gelopen ben op mijn rechterarm.
Ik ben vannacht voornamelijk met mensen omgegaan die niks voor me betekenen. Dat voelde veilig. Ik zag hem vijf seconden of zo, maar toen ik er was ging hij juist naar huis. Beter zo, waarschijnlijk.
Zou van een gebouw springen pijnlijk zijn? Voor een trein gaan staan gaat niet, want dan zou mijn familie moeten betalen voor de vertragingen en zo. Ophangen lijkt me veel te veel ruimte voor vergissingen te hebben, wat kan zorgen voor pijn of verlamming, dan sta je daar mooi. Het blijft maar bij gedachten. Maar ze zijn er, en het enige wat ik kan doen is wachten tot ze gaan. Ik weet wel dat ze zullen verdwijnen. En dat het ooit zal beteren. Maar dat verandert niks aan hoeveel pijn ik nu heb. Of misschien toch wel, misschien is dit wel de eerste keer dat ik het zelfvertrouwen heb om te geloven dat ik dit aan kan.
Deze cyclus herhaalt zich al zolang als ik gevoelens kan herkennen. Verwerken, verwerken, verwerken. Papa scheldt me uit, mama zegt niks, op school werd ik dagelijks gepest, ouders deden niks, ik had verdriet, papa zei dat ik me aanstelde, gedumpt in een instelling, een prooi voor slechte relaties, alleen alleen alleen. Alleen met de schaamte het allemaal niet aan te kunnen, alleen met de schaamte om alleen te zijn. Hier kan ik bij niemand mee terecht. Want praten helpt niet, al lang niet meer. Wat moet ik ook zeggen? Hallo, ik vind het leven niet meer leuk en dat is eigenlijk al heel lang zo. Dat is ook maar tijdelijk. Morgen vind ik het misschien wel weer leuk. En dan zal ik ook denken dat dat altijd al zo was.
Er zijn belangrijkere dingen. Er zijn mensen die overlijden, of ziek worden, of mishandeld worden. Maar toch wil ik roepen, brullen, mijn longen vermorzelen dat ik kapot aan het gaan ben. Ik ga gewoon kapot.

Al zo verschrikkelijk lang probeer ik te leren hoe je het alleen moet klaren. Ik heb nooit geweten waarom ik zo'n allesoverheersende nood heb aan verbondenheid met iemand, en waarom ik zo wegkwijn zonder. Mijn hele leven heb ik niet anders geweten, ik kan me zelfs herinneren dat ik als kind dacht "ooit komt er een man in mijn leven en die haalt mij hier weg". Zo ben ik een weerloos kind, te grabbel aan verwoesters. En ja, ik lijk zelfzeker, maar ik snak naar een gids, een vuurtoren in de oceaan, iemand die me uitdaagt en begeleidt.
Maar niemand ziet me. Niemand ziet mijn eenzaamheid, onzekerheid en angst.
Maar dat komt wel.

16:05 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik zie je niet, maar ik lees je wel :-). Volgens mij heeft die éénzaamheid te maken met je zoektocht naar liefde. Je wilt graag gezien zijn, en zolang je dat gevoel niet bevestigd ziet, voel je je éénzaam. Nochtans ligt de oplossing bij jezelf, je moet jezelf ook graag zien, en beseffen dat je er mag zijn, ook al ben je alleen. Ook die onzekerheden en angsten kan een ander niet voor je wegnemen, hoogstens die 'schijn' voor je opwekken. Maar zodra die persoon verdwijnt komen die onzekerheden en angsten terug waaruit je kan afleiden dat je de 'oplossing' voor die onzekerheden en angsten in jezelf moet zoeken en niet bij een ander.

Gepost door: een man | 27 januari 2011

Prachtig hoe je de fysieke pijn beschrijft. Zo herkenbaar. Je bent niet de enige die met gevoelens van eenzaamheid worstelt, misschien maakt die gedachte dat je je iets minder eenzaam voelt. Ik heb je dan niet "gezien", maar je blog wel gelezen. Moedig van je dat je je gedachtes en gevoelens wilt delen.

Gepost door: Tien | 19 maart 2011

Amai, bedankt, dat is heel leuk om te lezen :)

Gepost door: Clémence | 23 maart 2011

De commentaren zijn gesloten.