16 januari 2011

And I miss you, even when you're around.

Het lijkt even stabiel op nul-gevoel te blijven staan, nu. Ik voel echt niks meer. Maakt iedereen dit mee, of ga ik ervan uit dat mijn gevoelens erger zijn omdat ze dat vroeger ook waren? Ben ik zo vaak abnormaal beschouwd dat ik normaliteit niet meer herken? Ik weet het niet. Ik weet niks meer. Voelen en weten zijn twee dingen die ik nu niet kan of wil.
Het enige wat nu in werking is, is een soort overlevingsmechanisme. Doorgaan. En nu voelen zou daar behoorlijk nefast voor zijn. Niet teveel nadenken, veel lezen, tv kijken, studeren, muziek luisteren, maar zeker niet stil blijven staan bij de dingen die zich langs de binnenkant van mijn ribben een weg branden naar mijn keel en mijn ogen als ze geactiveerd worden. Hoewel ik nu al een poos niet meer gehuild heb, dat ben ik beu ofzoiets denk ik.
Er zit nog een diepgewortelde twijfel hoe het verder moet. Dat is het ergste eigenlijk. Waarom moet ik nog zo lang doorwroeten, voor iemand mij echt graag zal zien en het allemaal een beetje zin krijgt. Omdat ik als kind zo angstig ben opgegroeid, denk ik dat ik mezelf heb rechtgehouden aan de idee dat iemand ooit van me zou houden en dat ik dan niet meer zo hard zou moeten knokken om mezelf te bewijzen. En dat ik dan rust zou vinden.
Of dat zo is of niet, weet ik helemaal niet. Voor de ene misschien wel, voor de andere niet. Of het verstandig is of goed om zich zo te voelen, weet ik ook niet. Heel mijn leven hoor ik al dat ik moet doen wat ik wil met mijn leven, en dat ik alleen moet kunnen staan en dat het leven uiteindelijk toch altijd neerkomt op je eigen mannetje staan. Ik moet toegeven nog weinig anders te hebben gezien om me heen. Maar wat moet ik doen met het diametraal tegenovergestelde dat in mezelf zit? Ik ben gewoon niet zo.
Een job hebben waarvoor je gemotiveerd bent is natuurlijk belangrijk, maar dat zit al helemaal goed. Een partner hebben waarmee je conversaties kunt voeren die uren duren, dat ontbreekt nog verschrikkelijk hard en dat gemis verschroeit me. Er is iets dat nog verder gaat dan vriendschap, ook al zie ik mijn vrienden zo graag. Het vanbinnen en vanbuiten kennen van iemand, en nog gefascineerd zijn. Energie krijgen door de aanwezigheid van een bepaalde persoon. De slechte kanten wel zien, maar niet in staat zijn om er een oordeel over te vellen omdat de liefde voor die andere mens zo luid protesteert.
Vijf jaar lang heb ik dat ervaren voor iemand, en ik had dat blijven doen als hij nooit was weggegaan. Nu is mijn hart natuurlijk wel onherroepelijk gesloten, ik ben teleurgesteld in zijn onvermogen om mij terug te geven wat ik gaf. Maar ik ben ook teleurgesteld in de wereld om me heen, en dat is veel erger.
Er lijkt niemand te zijn die kan of wil wat bij mij het geval is. Iedereen is bang, geremd, verbitterd en gecorrumpeerd. Mensen zijn verblind door de wonden die ze nog dragen, en staan niet meer in contact met hun hart of dat van anderen. Ik heb ook geen voorbeeld gehad om hierop een oplossing te vinden. Mijn ouders zijn nog steeds gehuwd, maar ik heb mijn vader en moeder nooit enige compliciteit zien delen. Hun relatie is het laatste wat ik wil voor mezelf. Ze hebben me ook nooit raad gegeven die bruikbaar was, behalve zo van die achterhaalde standaard spreekwoorden uit de handboeken van de jaren '60.
De ernst waarmee ik omga met dit onderwerp is fundamenteel onbegrepen. Geen mens reciproceert het. Geen mens. Of zo voelt het toch. Alsof ik moederziel alleen sta en gedoemd ben om mezelf te moeten afsluiten omdat het nooit in dezelfde puurheid zal terugkomen, en mij dus blijvend zal kwetsen. Dat kan niet waar zijn dus sluit ik me (nog?) niet af, maar het gevoel is er soms wel.
Moet ik dan concluderen dat deze ernst niet goed voor me is? Ik weet niet of ik hem wel wil opgeven. Want natuurlijk doet het wel een beetje pijn soms, maar als het er dan zou zijn, zou het toch ook wel héél mooi zijn, niet? Of plegen mijn gevoelens op die manier héél langzaam zelfmoord...

23:52 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Verwijzend naar je zin: "Ik ben gewoon niet zo".

Ofwel aanvaard je jezelf zoals je bent, en leef je ernaar, met de pijnen die het je biedt inclusief....maar dan moet je ook niet klagen over hoe je behandeld wordt, want eigenlijk laat je je dan zo behandelen.

Ofwel hou je de goede dingen van jezelf vast, en verander je de dingen die je minder goed vindt aan jezelf. Jezelf kan je pas veranderen door je eigen (negatieve) patronen stilaan te doorbreken door er dwars tegenin te gaan. Beetje bij beetje. Alhoewel ik de indruk heb dat je dat al aan het doen bent. Niet gemakkelijk, maar uiteindelijk wel de moeite waard!

Gepost door: een man | 28 januari 2011

De commentaren zijn gesloten.