22 januari 2011

You don't know what you've done.

 




Het is weer één van die avonden. De hele planeet is op mijn schouders gelegd, waarschijnlijk door mezelf. Al besef ik dat wel, soms doet het deugd om thuis, alleen op mijn kamer, heel erg emotioneel te worden en alles op te schrijven, zodat ik overdag onder de mensen mijn vrolijke, zorgeloze zelf kan zijn. En dat is niet gespeeld. Als al het bittere opgeschreven wordt, dan bestaat het buiten mij en kan ik het loslaten zonder ongerust te hoeven zijn dat dat deel van mij zal worden vergeten.
In het echt kan ik toch niet praten. Het wordt dan al snel een relaas van gebeurtenissen zonder gevoelens, waar de ander ook niet veel mee kan doen. Dus ja. Zo los ik het dan maar op.
Er was een film op tv, Speak, over een meisje dat verkracht wordt en het tegen niemand zegt enzovoort. Heel erg allemaal, heel oestrogeengericht ook. En op het einde moest ik natuurlijk huilen, want ik huil nu eenmaal heel snel, maar toen werd de reden van dat huilen plots iets totaal anders, een algemeen onwelzijn, en kon ik niet meer stoppen. Mijn keel deed pijn, de spieren rondom mijn strot leken zich helemaal op te spannen. En DAN, op DAT moment, wil ik eigenlijk gezelschap.
Of misschien ook helemaal niet, ik weet het niet want ik ben altijd alleen geweest op zulke momenten. Misschien zou ik me veel te hard betrapt voelen en schamen als er iemand was, en zou alles zich automatisch weer gaan verstoppen diep onderhuids. Maar toch wil ik me dan vastklampen aan een mouw, waarvan een stem me zegt dat het niet erg is dat ik huil en dat ik niet alleen hoef te zijn tot het over is. Dat ik zelfs niet moet zeggen waarom ik huil. Want uiteindelijk, who gives a shit. Elkaar raad geven kun je eigenlijk niet, of toch niet aan mij, want ik ken alle oplossingen al. Wachten is het antwoord op 99% van verdriet. En voor de rest moet je eerlijk zijn tegen jezelf, je zwakke punten erkennen, en eraan werken als je er echt een complex over hebt.
Maar eerlijk gezegd heb ik zelf ook nog niet vaak meegemaakt dat iemand zich aan mij vastklampt, ondanks het feit dat ik de vertrouwenspersoon van velen ben. Dus misschien is het menselijk om op die momenten een geïsoleerd oord op te zoeken.
Wat hou ik toch immens veel van mijn kamer.
We zien wel, we zien wel. De rust is teruggekeerd.

22:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Misschien een beetje sarcastisch, maar ben toch blij dat je nu weer aan het schrijven bent....je blijft je gevoelens heel mooi verwoorden. Ik durf het bijna niet zeggen, want het is in mijn nadeel, maar CHEER UP :-)!

Gepost door: een man | 25 januari 2011

haha bedankt :) het valt goed mee, eens het eruit is is 't eruit!

Gepost door: Clémence | 25 januari 2011

De commentaren zijn gesloten.