23 maart 2011

Hunting for witches

Het gaat beter. Of eerder, het gaat niet slechter. Omdat ik deze week mijn stage tot een goed einde wil brengen, heb ik blijkbaar ergens de energie gevonden om al het persoonlijk gevoelsmatige op pauze te zetten.
Helaas moet ik vroeg beginnen, en de vermoeidheid weegt door wanneer ik thuiskom. De honden begroeten en met hen de bossen in trekken met dit mooie weer, zoals ik zou kunnen op een gewone lesweek, lukt me niet. In plaats daarvan ga ik naar mijn kamer, doe ik de gordijnen toe, de tv aan (stilte zou onuitstaanbaar zijn) en probeer ik niet te denken aan de ellende en de stress van het ziekenhuis.
Maar ik blijf ervan overtuigd dat hersenen en zenuwbanen zich aanpassen aan langdurende situaties. Dus als ik lang volhoud, zonder te piekeren of irrationele pieken in angstgevoelens, dan zullen die ook minder toegankelijk worden in de toekomst.
De aanhouder wint.

20:55 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20 maart 2011

Refraction of your center prism

22:58 u. Morgen moet ik vroeg op, ik zou beter gaan slapen. Maar het liefst zou ik de hele dag in mijn bed blijven liggen, films en series kijken, en niet nadenken. De wereld buiten sluiten, alsof ze er niet was.
Dat soort cocoongedrag is een slecht voorteken, dat is gewoonlijk de voorbode van een vervelende periode van veel angsten en gepieker. Misschien plan ik mijn weekends wat te wild, of zo.

23:12 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04 maart 2011

Running feet beats my blood

Morgen is het vrijdag. Technisch gezien is het zelfs al vrijdag.
Ik heb niet eens zin om uit te gaan.
Geen zin om me op te tutten, de hele avond op een kruk te zitten, misschien een dansje te zetten en stomdronken naar huis te sukkelen. Alleen. Een vijftigtal euros lichter, voor niks. Voor een beetje minder gepieker, misschien. Misschien ook niet.
Bovendien wil ik hem niet tegenkomen. Ik zal hem morgen sowieso in de les moeten zien en dat lijkt me voorlopig genoeg emotionele kneuzing. En toch plan ik al wat ik morgen ga aandoen, alsof dat nog iets uitmaakt.
Een punchbag, dat zou ik moeten hebben.
Ga ik kapot, denk ik dat maar, of word ik sterker?
What's going on, what's going on.

00:40 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |