07 maart 2010

Please please please let me get what I want

YouTube zou een repeatfunctie moeten hebben. Sommige nummers moet je honderd keer horen voor je alles wat erin zit, in je hoofd op een rijtje hebt.
Ook al ben ik vreselijk moe, zit mijn geest vol krullen en achterdeurtjes. De geneugten van het uitgaansleven schijnen me telkens weer mee te sleuren naar een duister plekje achter de gordijnen waar ik niet hoor te komen. En na afloop volgt een beetje spijt, maar ook de conclusie dat ik dankzij mijn overtredingen een fantastische tijd heb gehad. Hoe leer je iets af dat aanvoelt als een beloning?
Een beetje meer tijd nodig. Of een beetje minder schuldgevoel. Welke van de twee, pfrt, dat zoeken we ooit wel.
Waarom wil ik altijd zo wild zijn? Waarom ben ik geen zacht, rustig meisje dat in alle kalmte van haar Cola Light drinkt en zich intussen vermaakt met haar vrienden? Nee hoor, neeeee hooooor. Clémence is die rondspringende opdonder die haar pint morst op 3/4e van de omstaanders terwijl ze keihard meezingt. Ja, die.
AND ALL OF THIS WAS MADE FOR YOU AND ME.
Teveel aan 't nadenken misschien. Beter teveel dan te weinig. Er was ook veel, ineens. Mario, in een waas van onduidelijkheid of het nu zijn keuze was of niet. De begrafenis, die veel van me vergde. Veel moed, veel tranen en veel twijfels. Is dit het? Hebben zij gelijk en zijn wij naïef om te blijven doorgaan in de hoop iets goeds tegen te komen?
Ik heb een blindelings geloof in mijn geluk, waardoor ik de moed nooit kan opgeven. Misschien kunnen er in een mensenleven dingen gebeuren waardoor dat geloof wordt verpletterd. Of misschien zijn er mensenlevens die zo verlopen dat dat geloof er nooit echt is. Welke van de twee het ergste is...
OH THE PASSENGER, WHEN I RODE HERE TONIGHT, I KNEW THAT GODDAMN ROAD WAS MINE.
Good times for a change. Ik moet wel de twee liedjes afwisselen, mijn geloof moet opboksen tegen het pessimisme.

Zucht.

18:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03 maart 2010

Haha

Clémence, asjeblieft he.

 

Kom, slapen.

04:16 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02 maart 2010

Euforie II

Shit!
Het overkomt me weer.

SHIT.
Vanavond gaat de draak naar buiten. Ik voel hem zitten. Ik voel hem woelen en duwen om eruit te scheuren. Er zullen slachtoffers vallen. Ego's zullen vertrappeld worden, het mijne incluis. Nooit heeft hij er genoeg van, hij kent geen uur en geen plicht. Geen code, geen rem, geen doel. Hij balkt en brult en zuipt.

Yes!

IMG_0197small

20:11 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01 maart 2010

Euforie!

Wat me precies overkwam weet ik niet. Al is dat zelden het geval.
Volgens mij ben ik een sinusoïde. Met als voordeel dat ik altijd kan rekenen op mijn functie om weer omhoog te gaan eens ik mijn dieptepunt bereikt heb.
En hier zit ik dan, in mijn onnozele high, onnozel te wezen. Intussen heb ik al gedanst, gesprongen op mijn bed (het bed op mijn kot heeft van die leuke veringen!) en veel te veel cola -en dus caffeïne- op. Clémence, wat overkomt je! Ben je verliefd? Helemaal niet. Ik ben het wachten beu. Ze zijn allemaal zo berekend, zo voorzichtig, daar heb ik geen geduld voor. Mijn tijd is op.
Uit ervaring heb ik bijeen geraapt dat deze hoogte niet lang zal duren, dus haal ik er alles uit. Alle gewaagde, pijnlijke, zure dingen die ik moet doen, moet ik nu doen. Mijn ex-vriend uitschijten voor wat hij gedaan heeft, zijn hemd in reepjes knippen dat hij hier "achteloos" heeft laten liggen waardoor zijn GEUR me soms nog tegemoet komt, me lam zuipen en alle mannen pesten die ik tegenkom, ophouden met eten, of het gewoon vergeten, me als hoer verkleden en kotfeestjes volledig overnemen, huilen maar het verdriet niet echt voelen (het is meer lacherig huilen, niet goed wetend wat er gebeurt), de belachelijkste houseplaten opleggen op een ongehoord volume en er in opgaan alsof ik zelf een sol ben. Er is geen einde aan de inspiratie.

Ik weet dat ik een verbintenis nodig heb met iemand. Een persoon met heel heel precieze eigenschappen. Wie het juist is, is irrelevant. Maar de eigenschappen moeten er zijn (O-benen en grote handen zijn onontbeerlijk, maar binnenin zijn er ook nog wel een paar). En ik weet dat ik aan het opbranden ben op mijn eentje en dat de realiteit me ontglipt. Maar het lukt me niet meer. Mijn allerbeste vriend is naar Costa Rica vertrokken (en god wat gun ik het hem!), maar ik was niet eens in staat afscheid te gaan nemen. Ik heb mijn lievelingsboek, Timbuktu van Paul Auster, voor hem gekocht, voor de reis, maar ik kon het gewoon niet afgeven. Ik zou gehuild hebben als een domme kleuter en hem verdriet gedaan hebben.
Het is alsof mijn vaardigheid om naïef, gelukkig en remloos op iemand af te stuiven defect is. Mijn hart is gehandicapt. Ik mank maar wat in de buurt van mensen, en ik geef er niet eens om hoe ik overkom. Erop of eronder, wat anders kan ik nog doen. Een tweede kans krijg je toch nooit als het op eerste indrukken aankomt. En de eerste indruk bepaalt of je nog wordt aangesproken of niet. Zo is dat in small towns.
Ze hebben allemaal hun trots, ik niet. Zo krijg je dus de opdonder die ik ben. Ik doe alles voor je, alles, of ik je ken of niet, ik doe alles voor je. Ik brul en ik spartel, maar ik doe alles voor je. Zolang je me maar geen pijn doet, want ik kan er niet tegen en je weet het.

Maar natuurlijk heb ik een hoog IQ, coole studies in het vooruitzicht en de prachtigste, liefdevolste vrienden van de wereld. Zij weten. Zij weten wat niemand weet. Dat ik voel! (Sssjt!)
Mijn ouders zijn lieverds, die me steunen op hun notoir onhandige manier die totaal verkeerd overkomt, maar die ik heus wel apprecieer (sssjt! dit is écht geheim!). Mijn Ijspegelzus met haar stom liefje zijn beiden achter slot en grendel in mijn hart verstopt en mijn Ridderlijke broer al zéker. Alle kansen heb ik, ondanks enkele heel harde klappen, om mijn geluk te fabriceren. Maar daar moet ik nog een beetje volwassener voor worden. Nu nog niet. Laat me nog even het losgeslagen beest uithangen, heb nog even geduld met me. Ik ben nog niet klaar om mijn verantwoordelijkheidsgevoel permanent te dragen. Er zijn nog duizenden stommiteiten die ik moet uithalen, foute liefjes die ik moet frequenteren, eer ik tot rust kan komen. Zo weinig tijd! En nog zoveel te zien, te reizen, te weten, te voelen!
Mijn onschuld is nog te zuiver om in te leveren voor bewustwording, het kind in mij nog te jong om te horen dat Sinterklaas niet bestaat.
Ik ben 23, het is nog lang geen tijd om te gaan slapen.

 

Ik ben een heel klein meisje
Zeg dat je van me houdt

Hou van me
Hou van me

Tot het me benauwt

(Barbara Rottiers)

21:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Les chants de Maldoror

Il s'enfuit! Il s'enfuit! Mais, une masse informe le poursuit avec acharnement, sur ses traces, au milieu de la poussière. Seul, un jeune homme, plongé dans la rêverie, au milieu de ces personnages de pierre, paraît ressentir de la pitié pour le malheur.
En faveur de l'enfant, qui croit pouvoir l'atteindre, avec ses petites jambes endolories, il n'ose pas élever la voix; car les autres hommes lui jettent des regards de mépris et d'autorité, et il sait qu'il ne peut rien faire contre tous. Le coude appuyé sur ses genoux et la tête entre ses mains, il se demande, stupéfait, si c'est là vraiment ce qu'on appelle la charité humaine. Il reconnaît alors que ce n'est qu'un vain mot, qu'on ne trouve plus même dans le dictionnaire de la poésie, et avoue avec franchise son erreur.
Il se dit: "En effet, pourquoi s'intéresser à un petit enfant? Laissons-le de côté."
Cependant, une larme brûlante a roulé sur la joue de cet adolescent, qui vient de blasphémer. Il passe péniblement la main sur son front, comme pour en écarter un nuage donc l'opacité obscurcit son intélligence.
(...)
L'adolescent se lève, dans un mouvement d'indignation, et veut se retirer, pour ne pas participer, même involontairement, à une mauvaise action. Je lui fais un signe, et il se remet à mon côté.
Il s'enfuit! Il s'enfuit! Mais, une masse informe le poursuit avec acharnement, sur ses traces, au milieu de la poussière.
(...)
Race stupide et idiote! Tu te repentiras de te conduire ainsi! C'est moi qui te le dis. Tu t'en repentiras, va! tu t'en repentiras. Ma poésie ne consistera qu'à attaquer, par tous les moyens, l'homme, cette bête fauve, et le Créateur, qui n'aurait pas dû engendrer une pareille vermine.

 

Bron: DUCASSE, I., (Comte de L'autréamont), Les Chants de Maldoror, 6 Pieds Sous Terre, Frontignan, 2006, p. 109

16:57 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

*



Ik herinner me een gedicht dat ik nooit

schreef, waarin het woord bunker

veel wind door zich heen laat gaan

en rijmen moet op hunker.


Het tocht er van hartstocht.

Alles moet zich vasthouden.

Als het over is blijken wij


elkaar vast te houden.

Wat nu.


Nu, dus.


Herman de Coninck

12:08 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28 februari 2010

Ouders/peer groups

"Sommigen gaan zover te stellen dat het belang van de ouder-kind relatie voor de primaire socialisatie verwaarloosbaar klein is. Zo vertrekt Harris (1995) van bevindingen uit de gedragsgenetica om te stellen dat alle dyadische invloed van ouders op hun kinderen tot processen van genetische overerving te reduceren zijn. Ouders hebben slechts blijvende sociale invloed op de ontwikkeling van hun kinderen in de mate waarin ze, als groep, sociale leerprocessen binnen kindergemeenschappen kunnen sturen.
Zo zullen kinderen de normen en waarden van hun ouders niet overnemen als hun ouders binnen de gemeenschap geïsoleerd zijn en hun waarden en normen niet stroken met deze van de dominante cultuur.
Met andere woorden, ouders lijken een grote invloed te hebben op hun kinderen omdat ze behoren tot dezelfde cultuurgemeenschap als de ouders van de leeftijdsgenoten van hun kinderen. Niet iedereen gaat zover in het minimaliseren van de invloed van het gezin op de ontwikkeling van kinderen."

Bron: BRACKE, P., BRUTSAERT, H., Sociologie, Academia Press, Gent, 2008, "Socialisering", p. 59

 

Dit zou veel verklaren. 'k Had hier oorspronkelijk heel een zelfmedelijdentekstje over hoe ik een verstoten zwart schaap ben, maar eigenlijk is dat totaal irrelevant want ik heb mijn eigen familie samengesteld die bestaat uit mijn vrienden.
Maar in elk geval lijk ik in niks op mijn ouders of familie. Ofja, ik eet graag groenten en zij ook.

 

 

 

Excursie: Mario, dude ... Ik had je nog beter willen leren kennen dan de zinloze inside-jokes en scheve grijnzen die we uitwisselden.

23:34 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

She's ferocious

Tijd om te gaan slapen. Maar net dan moet je het niet doen. Mijn spreekwoordelijke molen draait nog. Ik voel de vermoeidheid wel maar ik denk ze nog niet.

I SHOULD TOTALLY BE A MODEL.

Zo.
Dat volstaat.

x

03:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27 februari 2010

Tell me sweet little lies!

Waar zijn de mannen naartoe? Mannen! Waar hangen jullie uit!
Zij worden door meer gedefinieerd dan het orgaan tussen hun benen, moet u weten. Een man zoals ik hem interessant vind heeft een baard (een echte, geen dons), is breed en drinkt bier.
En alle jongens die jonger zijn dan 26-27 jaar hebben dat aantrekkelijke stadium helaas nog niet bereikt, en het gros van de Gentse studenten valt dus precies buiten mijn aandacht. Of misschien is het zelfs andersom. Of ze zijn nog niet zelfzeker genoeg om te zeggen "kom ier meiske, ik zal uw rots zijn". Of ze zijn heel bang van mij omdat ik een sarcastische opmerking klaar heb tegen hun pick-upline uit de Flair.
Of ik ben 'te ingewikkeld', zoals ik heb moeten aanhoren van de man van wie ik dacht dat hij mij juist daarom zo beminde. Dat is nu zes maanden geleden, en nog worden mijn ogen er vochtig van. Een heel klein beetje maar, maar toch.
Zijn er geen mannen die ertegen kunnen dat hun lief een wispelturige trees is? Ik ben een vrouw zoals iedereen ze wil; onversierbaar, taai en een grote mond. En zo gevoelig als een meiklokje.
Het is blijkbaar zo dat een leven lang bij elkaar niet meer serieus wordt genomen. Dus ben ik wel dik in mijn kont gepakt want ik ben dan één van de laatste idioten die dat nog zoekt. Ik ben the last of the Mohicans in een samenleving van gebruik-pers uit-dump-denkers. Is er zo geen moment waarop mannen kalmer worden, inzien dat ze eigenlijk toch een beetje dom zijn en beter een zelfzekere vrouw zouden hebben aan hun zijde om hun wegsijpelende verstand nog bij elkaar te houden? Nee?
Ik wil dat een man in mij zorgzaamheid, tederheid en warmte herkent door mijn sarcasme heen, IT'S SO FUCKING OBVIOUS. Wat een cliché! En ze kunnen het lezen op mijn horseshit-blog! Misschien komen de ridders even niet omdat de hoeven van hun paard onderhoud nodig hebben. Van mij mag hij zelfs te voet komen.
Zijn de stereotypen van vrouwen zo hard in de hoofden van mensen gebrand dat een grote mond automatisch betekent dat ik stoer en ruig wil doen en dat ik met ketels op hun hersenpan zal slaan als ze ooit te laat thuiskomen? Of denken ze dat ik dominant ben en de hele dag zal zeuren over wat ik wil?
In mijn ervaring zijn opgemaakte tuttebellen verwende koters die Me To You-beertjes willen en heel veel aandacht, en zijn natuurlijke schoonheden mensen die met fundamentelere dingen bezig zijn en zelfstandig genoeg zijn om een ander zijn vrijheid te gunnen. Laat ik nu net een kanjer van een natuurlijke schoonheid zijn, zeg.

Ik moet ertegenaan. En ophouden met denken dat 'mijn biologische klok tikt' alsof ik een gemenopauzeerde spinster ben. Ik moet ertegenaan en mijn doelen vastpinnen ergens binnen mijn gezichtsveld. Kunstgeschiedenis afwerken, verpleegkunde studeren, op de spoeddienst werken. Klak.
Qua sera sera
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera sera

Ik voel me altijd zo oud vanbinnen. Zo doorleefd en vermoeid. Mijn lichaam is niet dat van een 23-jarige, zo gehavend als van een Papoeaanse krokodillenverzamelaar. Zijn er eigenlijk wel mannen die op Papoeaanse krokodillenverzamelaarsters vallen? Zijn er geen ridders die het meisje in me naar boven willen halen, want ik ben ze een beetje kwijt tussen al die krokodillenhuiden en speerpunten.
'k Ga het zelf moeten doen, allang gezien.
Nooit rekenen op mannen.

02:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24 februari 2010

Hume

Al zegt hij met oneindige overtuiging dat er ergens een standaard moet bestaan voor schoonheid, toch zit hij ernaast. Want schoonheid wordt bepaald door trends, en cultuur en opvoeding, gut, zelfs persoonlijkheid.

Schoonheid en mode zijn COMPLEET uit het luchtledige getrokken constructies, die nergens op slaan.

Fuck, nee, ik ben veel te zat. Vergeef me.

05:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23 februari 2010

Avondlijke kribbel

Te vroeg victorie gekraaid. Got kicked while I was down.

Maar het gevaar is tenminste geweken.

 

IMG_0145

19:29 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Now's the only time I know.

Chance dat mijn hart intussen een steengroeve is, zo kan ik een stevig fort bouwen rond de stukjes die nog leven.
Deze stukjes krijgt niemand nog te pakken. 't Is nu wel genoeg geweest. Als je zo wordt verbruikt als je ze aan iemand anders geeft, dan hou ik ze liever. Ik loop al dagen rond met allerlei onnozele gevoelens en ik wil ze vermorzelen maar ik moet nog uitzoeken hoe.
Toch vreemd, hoe je mensen hun gedrag kan interpreteren als iets, en later kan blijken hoe dat gedrag helemaal niet wordt veroorzaakt door de gevoelens die je dacht. Hoe kan dat. Mensen zijn toch grotendeels hetzelfde. Heb je verdriet, dan ween je. Ben je boos, dan mep je op tafel. Vind je iemand leuk, dan wil je de hele tijd bij die persoon zijn. Wel dat laatste blijkt extreem relatief. Er zijn mensen die gewoon komen prutsen aan je, en dan weer ergens anders gaan kijken. Zonder bijbedoelingen.
Ik pruts alléén aan mensen als ik er iets bij voel, is dat zo abnormaal?
En als iemand full force op me afkomt en al het gepruts voor me doet, dan vind ik dat leuk want dat is gemakkelijker. Wel, het geeft me het gevoel dat iemand mij boeiend vindt, zie enkele posts terug; ik ben angstig dat mensen niet willen zoeken naar me.
Iedereen houdt toch van dat gevoel? Dat ze boeiend zijn en dat iemand er alles over wil weten? Ik moet concluderen dat de nieuwsgierigheid van sommigen geen verband houdt met interesse in de ander persoonlijk. Het maakt je niet speciaal, je bent één van de zovele studie-objecten.
En nu voel ik me natuurlijk strontbelachelijk om te hebben gedacht dat ik wel speciaal was. Achteraf bekeken was het wel een beetje kleuter-achtig om dat te hebben gedacht, maar ik ben het niet gewend om uitgepluisd te worden. Gewoonlijk eindigt de interesse bij het eerste litteken, of wordt die ingedijkt door gereserveerdheid/ongemak. Mensen die daar los doorheen walsen voel ik automatisch als "soortgenoten" aan, in de zin dat ze van dezelfde wereld komen. Mensen die niet meer onder de indruk of bang zijn van destructie, omdat ze het kennen. Al te vaak wordt destructie met agressie geassocieerd, in plaats van angst.

De belangrijkste angst die ik zo snel mogelijk moet uit de weg ruimen, is die om alleen te zijn. Ik moet nu eens volwassen gaan doen en er tegenaan vliegen, ja, alleen, ja. Dat gaat ook, duizenden mensen doen het.
Zelf heb ik het ook altijd gedaan, maar nooit zonder angst. Stiekem weet ik niet hoe het is om op te staan met een gevoel van rust. Voor ik dat bereikt heb, komt niemand dichterbij. Fuck relaties die zogezegd alles gaan oplossen, en fuck mannen die het je beloven en daarna weggaan.
En fuck mij om het ooit te hebben geloofd. Wat ben je lomp als je 17 bent.

Nu moet ik weerstaan aan de menselijke drang om zich bloot te geven aan iemand, in de hoop dat die de dingen draaglijk voor je zal maken. Want dat zal hij niet, dat moet je zelf doen. Intussen heb ik wel door dat relaties er niet zijn om je te redden, maar om het geluk dat je al hebt te versieren. En aangezien ik momenteel gered moet worden, is alles wat in de buurt komt van gevoelens banned.
Het probleem is dat ik niet weet wanneer ik wel gered zal zijn. Wat als ik te veeleisend ben, en "kansen" op een goeie relatie laat liggen, omdat ik niet durf toegeven?
Fuck.

Ik moet de nieuwsgierigaard wel geven dat hij me de ogen heeft geopend, dat ik wel nog kan voelen.
Maar toch is hij verbannen!

:(

13:03 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22 februari 2010

Te koop aangeboden

Te koop aangeboden:    Hart
Prijs:                           Bieden

Beschrijving:
               

23 jaar oud, in goede staat. Hier en daar beschadigd, maar altijd goed genezen. Wispelturig, klein maar vergelijkbaar met de tas van Merry Poppins qua inhoud. Versnelt bij het zien van MyLittlePony's, mooie schoenen en ridders op witte paarden.
Zeer dapper, sociaal en toegewijd. Het zal u trouw blijven. Kan in steen veranderen in geval van verwaarlozing. Vat vuur indien goed verzorgd, en zal blijven branden zolang zuivere intenties zijn richting uit gaan.
Overleeft geen wasbeurt in een machine.
Niet invriezen.
Niet voor consumptie bestemd.
Buiten het bereik van klootzakken houden.

23:15 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21 februari 2010

Stranger than kindness

Fuck.

Ik ben in de war.
Al bloedt alles nog, het orgaan wordt weer wakker. Het klopt, ik ben dat niet meer gewend. En ik weet wel, dat het allemaal een illusie is. Want ik ontwikkel mezelf weer helemaal, op de spil zat bij mij nooit een rem of zo.

Ik wil onverbeterlijk transparant zijn, om één of andere reden. Waarschijnlijk omdat ik niet geloof dat iemand de moeite zal nemen om te gaan zoeken. Maar dat kan ik mezelf niet kwalijk nemen, ik heb daar ook echt pech mee gehad. Wie niet. 't Schijnt dat dat "volwassen worden" heet. Maar ik begin in de mot te krijgen dat het de bedoeling is dat je dat anders oplost.
Je moet dus leren van je fouten, en een rem op de rol van je persoonlijkheid zetten, zodat je niet ineens helemaal zichtbaar ligt voor de neus van anderen. Ik heb een ander mechanisme, dat van onverschilligheid. Ik word moeiteloos uitgedokterd en doorzien, maar de commentaren erop kunnen me niet deren.

TOT ik betrapt word op een onbewaakt moment en iets voel pikken, ergens.

Meestal pikt het wanneer ik iemand verkeerd heb ingeschat, en niet meer zeker ben van het gedragspatroon dat ik moet volgen. Als die persoon dat doorkrijgt, kan die vreselijk met mijn geest beginnen spelen, en dan pikt het. Dat het mij kwetst is dan waarschijnlijk in al mijn daden leesbaar, maar ik blijf dan koppig doen alsof van niet. En ik weet dan ook wel dat ik mezelf belachelijk maak en zo.

Maar meestal ziet die persoon mij ook nooit meer, HAHA. Zoete wraak :/

Een illusie dus. Die nog even zal doorkabbelen, en dan zal ik mijn wonden likken, of zelfs dat niet.

Ik kan schijnbaar niet los laten omdat ik het volgende punt niet zie. Ik had al mijn plannen gebaseerd op dat ene, en nu dat niet bleek te werken, moet ik alles alleen doen. Jezus, wat ben ik bang om alles alleen te moeten doen.
Het belachelijkste is dat ik altijd alles alleen heb gedaan, en het me niet eens veel heeft uitgemaakt op dat moment. Integendeel, ik weet nog hoe ik dacht "chance dat ik nu geen relatie heb, dat zou nooit lukken met al deze shit". En toen was die shit voorbij en geluk binnen handbereik, en leek een relatie een mooie kers op de taart. Was me dat een zware kers zeg, de hele taart is erdoor verpletterd.

Vanaf nu ga ik voor afzonderlijke muffins, en niet voor één dikke taart. Neh.

23:50 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20 februari 2010

Haji

M'n kater, Haji, geboren op 15 augustus 2008.

IMG_0080small

21:04 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

.

Oozing coolness.

19:01 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31 januari 2010

Sehnsucht

Op dit soort ongure uurtjes word ik regelmatig overmand door een onbestemde heimwee naar "vroeger". Dit is extreem vaag -ook in het gevoel- en ik heb er nog maar sinds kort last van. Sinds een belangrijke verandering zich voordeed in mijn leven, zullen we maar zeggen.
De zwaarste ballast die me in mijn leven al werd toegeworpen (in de vorm van de meest vernietigende relatie denkbaar), is me ontvallen en net zoals de orchidee die ik van hem kreeg stierf, stierf in mij het verlangen naar hem.
Voor hem, en voor alles wat me naar hem toe heeft gedreven, waren de dingen nog zuiver. En nu zijn ze dat stilaan weer aan het worden, wat me een krachtig gevoel van rust geeft. Ik ben verlost van dat afgrijselijke gevoel niet tot iemand door te dringen. Hij bleek veel dommer dan ik hoopte.
De vrienden waarmee ik gezegend ben hebben een niet te onderschatten aandeel in deze genezing. Mensen die weten hoe het is, om ons te zijn.
Ik vind geen woorden meer. Ik voel alleen nog. Encoding error.

Zucht.

01:37 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29 januari 2010

Vaders.

Ik hou van mijn papa. En al ben ik 23, toch voel ik me weer een klein kind wanneer hij opmerkingen maakt over mijn studie-inspanningen.
"Doe je wel je best?", vroeg hij me. Een onschuldige vraag. Maar een gruwelijk ingewikkelde, complexe vraag tegelijkertijd. Inherent in de vraag schuilt een fundamenteel wantrouwen dat hij koestert jegens mijn engagement, een soort weggemoffeld misprijzen over mijn -toegegeven- ontspannen levenshouding. Men hoeft nochtans geen psycholoog te zijn om te weten hoe gespannen ik ben en hoe ik dit met alle macht tracht te compenseren met deze haakse levensstijl.
Maar mijn papa is geen psycholoog.
Na 23 jaar weet ik nog steeds niet hoe ik hierop moet reageren. Tegenwoordig klem ik mijn kaken op elkaar, verlaat ik de kamer en verzet ik zo snel mogelijk mijn gedachten. In mijn puberjaren brak op zulke momenten wereldoorlog III uit, maar die ben ik moegestreden. Het vechten om een zaak die niet gehoord wordt lijkt me een stuk minder aanlokkelijk, nu het me niet meer om het vechten gaat maar om communicatie.
Het snobisme dat ten grondslag ligt aan deze eis voor intellectuele trofeeën, botst niet alleen met mijn opvattingen, maar rijt ook telkenmale een oude wonde open. Mijn voorgangers in de kroost waren namelijk van die modelkinderen. Beiden zijn inmiddels afgestudeerd en niemand hoeft zich ooit om hen te bekommeren. Moest het binnen mijn mogelijkheden liggen om zo te zijn, zou ik niet twijfelen. Niet zonder schaamrood op de wangen, moet ik toegeven dat ik al op mijn knieën aan mijn bed heb gezeten, biddend dat ik zo zou mogen zijn in de toekomst.
Maar helaas, Clémence is een Chinese Tijger en het zit blijkbaar -los van dat bijgeloof, dat ik toevallig gewoon cool vind- in haar bloed om overal tegen te rammen en overal een vraagteken bij te plaatsen. Mijn eigen aspiraties schijnen hem niet te bekoren. Wat voor mij als een overwinning aanvoelt, doet zijn wenkbrauw licht rijzen.
Zolang ik geen papier behaald heb dat bewijst dat ik verstandig ben, is er in zijn geest geen reden om met trots over me te waken, als een stabiele, steunende vader. Hij zal me nooit de rug toekeren, maar zal tot het bittere einde verwachten dat een universitaire studie nog moet of kan komen.
Ik maak deze gedachten ooit wel af. Vermoeidheid.
(nvdr.: Dit zwarte gal werd gespuid vlak na de examens van het eerste semester.)

20:54 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

New York: 31/1 tot 7/2

Als ik tijd vind, ga ik hier wat op bloggen over mijn grootse avonturen aldaar. De kans bestaat echter dat dit me niet lukt aangezien ik geen laptop zal meetorsen.

De komende week zal het net het moeten stellen zonder mijn onmisbaar gewauwel.

17:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |