16 april 2010

Will salvation only come if I fall

Clémence Clémence Clémence.
Net vielen mijn ogen nog dicht, nu lopen ze over. Doodmoe ben ik, en toch wil de molen niet ophouden met draaien. Waar maak ik me toch druk over. De stress, de gruwelijke examenstress en de faalangst, ze laten me niet los. Het lukt me toch niet, want niks lukt me, want ik haal nooit 86% zoals zuslief en als ik probeer te plannen hou ik me er toch niet aan en ben ik zo boos op mezelf dat Guantanamo zou opkijken van de kastijding. Het is zo kinderachtig. Onnozele Clémence, doe eens gewoon normaal. Als je werkt, krijg je punten, simpel.
Waarom ben ik zo angstig. Het ging net beter daarmee. Moet ik weer alles alleen doen, is het dat? Ja, dat moet iedereen wel ergens in z'n leven, geen reden om daar mietjesachtig over te doen. Maar ik ben een mietje! Een mietje zijn is gemakkelijk!
Nee, ik ben allesbehalve dat, maar ik heb pech gehad en nu moet ik dat goedmaken. En waarschijnlijk ga ik nog wel pech hebben, zoals iedereen al eens, en ga ik het dan ook weer moeten goedmaken. Nu bij de pakken blijven zitten maakt al de pech nog tien keer groter. Maar ik ben nog niet genezen, van al die pech, of ik moet alweer verder. Jezusmina, het leven gaat onverbiddelijk snel.
Alleen, je moet het alleen doen. Morgen beginnen, dit weekend thuisblijven en de moraal omhoog houden door de lat niet overdreven hoog te leggen zoals je altijd doet. Perfectionisme is vragen om teleurstellingen. Dan heb je weer een reden om boos te zijn op jezelf, je lievelingssituatie. Dat ken je tenminste, je weet hoe je je moet voelen en wat er nog op volgt. No alarms and no surprises please.
Deze keer gaan we het anders proberen doen. We gaan niet kiezen voor de "je m'en fous", we gaan kiezen voor de "je m'en fais". Helemaal alleen. Omdat het moet, omdat iedereen het moet en omdat ik niet speciaal genoeg ben om eraan te ontsnappen.
Ik ben zo moe. Maar ik kan niet slapen van al het nagelbijten en zorgen maken.
Komt het ooit wel goed met mij? Gaat er ooit iemand normaal verliefd worden op een meisje dat van huid en hart helemaal kapot is? Ja, misschien wel, over enkele jaren. En misschien heb ik dan afscheid genomen van die dingen, en kan ik mijn littekens laten verzachten, of zo. Ik las eens iets over laserbehandeling die het reliëf alvast kan verwijderen. Maar dat is nog niet voor meteen. Eerst nog een hele tijd herstellen binnenin. Dan pas beslissen.
Hop hop Clementina, straks schijnt de zon en kan je met de hond buiten zitten cursuslezen. Hopelijk is Haji dan terug. En maar bidden dat hij is geadopteerd en een oud eenzaam vrouwtje gelukkig maakt, en niet ergens alleen in de kou gestorven.

00:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |