01 juni 2010

But the war won't stop for the love of god

Holy crap. Het beest heeft een naam, volgens het Studenten Advies Centrum. Ik dacht aan faalangst en zo, maar blijkbaar vinden zij "burn-out" gepaster.
Maar zeg, ik speel niet mee hé. Ik wil geen therapie en zo, dat zal nu echt niks uitmaken. Alles wat ik nodig heb om dit recht te trekken, heb ik in handen. Zelfdiscipline is niet iets wat je moet kweken, het is iets dat je moet gebruiken. Ik heb er massa's van, maar ik gebruik het te weinig. Volgens mij ben ik lui, maar op andere vlakken schijn ik toch heel hard door te zetten. Of is ook dat mij aangepraat? Pfrt hoe weet je dat nu weer zeker.
Is er een te grote kloof tussen mijn vriendenleven en mijn studentenleven? Misschien ben ik een te wild feestbeest en heb ik teveel recuperatie nodig van m'n weekends. Maar als ik mijn vrienden niet zie, word ik een triest, levenloos omhulsel. Doseren, Clémence, doseren. JAMAAJAAA. Ik begin het hoe dan ook onder de knie te krijgen ze achter te laten, denk ik. Te zeggen "oké jongens, ik ga naar huis", en niet te denken "fuck, ik wil nog niet naar huis zolang het feest duurt". Het is een heel proces te denken aan je eigen plannen en je eigen leven, vóór 'HET FEEST'.
De moeilijke periodes die ik heb doorworsteld moet ik niet zien als een rem maar als mijn kracht. Een draak is niet alleen gevaarlijk, hij is ook slim en sterk en shit. Die kant moet ik ook eens gaan bekijken, en erin geloven. Ik zit hier maar wat te lallen dat m'n ouders niet in me geloven, maar ikzelf ben niet veel sympathieker. En hoe minder ik in mezelf geloof, hoe minder ik zal verwezenlijken en hoe minder anderen in me zullen geloven. Ahhh, de cirkels, wie houdt er niet van.
Bon.
Here goes nothing. *hap naar adem*

23:17 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27 maart 2010

La nuit maman pleure, la nuit maman dort pas

Jaa fuck. Om half 3 vanmorgen was ik thuis, maar om half elf heeft de hond me wakker geblaft omdat iemand aan de deur stond. Eén keer zijn naam zeggen en hij ligt weer stil in zijn mand, maar om zijn naam te zeggen moet ik a. wakker zijn, b. opstaan, want vanuit mijn kamer hoort hij me niet tot in de keuken. Dat betekent op de overloop gaan staan, smeken om weer naar je bed te gaan, en eens aangekomen beseffen dat je te wakker bent om weer in te slapen. GNNN.
En straks 'moet' ik naar een feestje in Antwerpen, en als ik er ben ga ik het wel fijn vinden maar eigenlijk zou het me op dit moment gestolen kunnen worden.

Ha, mama is brood van Hermans gaan halen.
Pure moederliefde elke keer ze mij dat brood koopt. Dan komt ze zo binnen met een grijns op haar gezicht en is heel mijnen dag goe. Hermans, vraag mij is ten huwelijk.

13:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23 maart 2010

Tu le dois à ton étoile.

Verdikke. Vandaag is weer zo'n man-als-ik-kon-kiezen-kwam-ik-überhaupt-niet-buiten-dag. De zon schijnt niet, het is niet speciaal warm en eigenlijk is er ook nergens iets te doen of zo. Dus heeft Clémence de ongezondst mogelijke reactie; deur op slot, koptelefoon op de oren en GSM uit.
Waar gaan we toch heen. Een beetje les gaan volgen om een stukje papier te behalen dat zogezegd betekent dat je goed begrijpend kan lezen, en dat je voor bepaalde jobjes beter geschikt bent dan een ander. Niks leer ik er nochtans mee. Niks. Ik leer niet hoe ik moet reageren als ik pijn heb, ik leer niet hoe ik iemand die pijn heeft kan helpen, ik leer niet hoe ik een ander plezier kan doen, ik leer niet om anderen graag te zien zonder er zelf aan ten onder te gaan, ik leer eigenlijk niks. Wat het belangrijkste is in het leven wordt ontweken in al mijn cursussen (en ik heb ze nochtans allemaal serieus uitgekamd).
Wat bewijs ik door te weten welke filosoof beweerde dat kunst een veruiterlijking moet zijn van de geestelijke bewegingen van de kunstenaar? Welke belangrijke levensvraag kan ik daarmee oplossen? Wie help ik daarmee?
Ze zeggen altijd "je moet doen wat je graag doet, en dan kom je overal". Maar als je dan antwoordt dat je het liefste op café zit bij de mensen waarbij je je goed voelt, dan telt dat ineens niet meer. Klootzakken. Hoe komt het dat voor sommige mensen een bepaalde verbondenheid van zo'n vitaal belang kan zijn? Mario was ook zo. Het had voor hem geen zin meer want hij voelde zich alleen. Al denk ik niet dat ik me ooit zo alleen zou kunnen voelen dat ik mezelf de kansen zou ontnemen om nog geluk te vinden in de toekomst. Want als je er echt mee stopt, dan stopt de pijn maar ook de vreugde die nog had kunnen volgen. Je knipt jezelf overal uit, dat lijkt me zo drastisch.
Een beetje zoals in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, waarin Clementine uit zijn leven wordt "geknipt". Maar dan eigenlijk erger. Want als je zelf verdwijnt, verdwijn je eigenlijk niet. Je blijft in de geheugens van je naasten voortdwalen. Al het fysieke aan je leven vergaat, maar alles wat met gevoelens en gedachten te maken heeft blijft aanwezig in de herinneringen van anderen. Waarschijnlijk daarom is het herdenken van de overledenen zo belangrijk. Zo blijven ze, een beetje.
En toch begrijp ik hoe je kunt denken dat je leven niet veel nut heeft. Momenteel vind ik dat ook van mezelf. Ik sta op, ga ergens luisteren naar een professor, dan ga ik wat lezen in mijn cursus en ga ik weer slapen na ettelijke sigaretten. Doe ik iets? Help ik iemand? Maak ik een verschil? Los ik iets op? Nee! En ik vind het een ondraaglijk gevoel. Ik heb al gehoord dat het gevoel van voldoening volgt, eens je doet wat je graag doet en je eigen doelen nastreeft.
Maar hoe de fuck. Ik wil een universitair diploma omdat ik het verstand heb en er dan maar van moet profiteren. Eigenlijk is dat snobistisch, maar tegenwoordig is kennis bijna evenveel waard als geld, en ik krijg van thuis uit alle kansen om erin te slagen. Het zou niet eerlijk zijn om dan zo te doen van 'oh nee, voor mij hoeft het niet'. Maar boeiend kan ik het nu ook wel weer niet noemen, ik kan er niks aan doen. Universiteit is en blijft BEKAKT. Het loopt vol mensen die van zichzelf vinden dat ze SLIMMER en dus BETER zijn dan anderen, mensen die geloven dat de wereld aan hun voeten ligt en die hun neus ophalen voor niet-hogeropgeleiden. Hoe vaak hebben wij al wel geen statistieken voor onze neus gekregen waarin hogeropgeleiden als frequente lezers naar voor worden geschoven, en niet-hogeropgeleiden als tv-kijkers. En de hogeropgeleiden hebben zelfstandigere karakters want zij krijgen op hun werk meer verantwoordelijkheid, en zij kijken naar Canvas, en de niet-hogeropgeleiden kunnen alleen maar simpele instructies volgen en kijken naar VTM. Kwestie van de bevolking even te splitsen in "intellectueel" en "randdebiel". Ik kijk ook naar VTM ze. En ik ken genoeg bouwvakkers die naar Canvas kijken, allez wat is dat nu.
Volgens mij ga ik pas een gevoel van succes hebben als ik op de verplegingschool zit. Of zelfs pas als ik werk op de spoedafdeling. Want wat de fuck moet ik anders gaan doen zeg. Achter een bureautje gaan zitten ofwa. Of een bende Duitsers uitleg geven over de schilderijen in een museum. Ik por nog liever een ijzeren priem door mijn oog, eigenlijk.
Maar tot dan ben ik gedoemd tot het doorploeteren van het universitaire snobleven, als door-en-door-bink. Clémence was weer zo slim om vrienden te hebben die gemiddeld 30 zijn. Stiekem zijn zij de enigen die volwassen genoeg zijn om mijn aanstellerij te tolereren. Maar nee, eigenlijk is dat niet waar, want hier in Gent heb ik veel vrienden van 20 of zo. En dat botert prima. Misschien ben ik hier een pak braver dan thuis, alhoewel ik hier toch al veel op togen en tafels gestaan heb. En een legendarische fiejestreputatie heb. Het zou toch makkelijker voor me zijn moest ik vrienden hebben van Turnhout, hier in Gent.
Niet dat het nu moeilijk is. Clémence amuseert zich overal, zorg maar gewoon voor bier en zij doet de rest.
Ik ga hier nog eens diep over moeten nadenken allemaal.

13:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18 maart 2010

You can't fuck with the tribe.

Gevoelens, gevoelens, gevoelens! Veel te veel gevoelens ineens! Vanwaar komt die pomp zelfvertrouwen plots? Het is als een pijl omhoog geschoten de laatste tijd. De sinusoïde is haar regelmaat kwijt, ze stijgt namelijk. Dit heb ik niet meer gevoeld sinds... Nee, dit heb ik nog nooit gevoeld.
Had ik geweten dat die zoveelste breuk me zo sterk ging maken, was ik niet zo angstig geweest om "alles alleen te doen". Nu ik het gedaan heb, en aan het doen ben, is alle angst weg. Nog nooit was ik angstloos. Bestond niet. Altijd gespannen, altijd bang of ongerust, altijd aan het piekeren. Vergeleken met de gemiddelde ben ik misschien nog altijd teveel aan het nadenken, maar in elk geval is dit voor mij een record. Ik zorg voor mezelf, en ik raak minder en minder uit evenwicht door externe dingen. Er komt ruimte voor dingen. Ruimte voor de toekomst. Ruimte voor anderen zelfs, maar dan zonder dat het mij iets afneemt.
SNAPPERNIKSVAN.

19:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17 maart 2010

Wake up where the clouds are far behind me

Zomerkapseltje: check!
Eigenlijk ben ik momenteel een luidruchtige *tingel* maar kijk. Luidruchtig ben ik zo al. Of het dan door belletjes is of door mijn gebral. Hopelijk word ik er zelf niet wakker van 's nachts. Laat die 15 graden maar komen.
Jezus ik ben zo ontspannen. Allez. Meer ontspannen dan dit weekend. Maarja, mijn zus haar lief was er en indringers thuis zijn niet goed voor mijn rust. Ik KEN die kerel niet! Brr. Bij mij aan de keukentafel gaan zitten om te studeren en zo, OFF LIMITS. Hij is lief, verstandig en meer dan welkom, maar het soort persoon waar ik heel veel tijd voor nodig heb. Was ik maar een simpel, vredig klein zusje. Maar nee, ik ben een hansworst die geïntimideerd is door zo van die mensen die beleefd en beschaafd zijn en overduidelijk niet zeggen wat ze denken. Hij is zo'n... volwassene. Een echte volwassene, die proper eet, gesprekken kan voeren over kwaliteitswijn en het verschil weet tussen federale en communautaire regeringen. Ik wou dat ik op zo'n momenten mijn vrienden naar de eettafel kon teleporteren, een vette Orval in m'n pootjes geduwd kreeg en een sigaret kon opsteken.
Of misschien ben ik paranoïde en ga ik ervan uit dat ik beschouwd word als de general fuck-up van het gezin -wat voor 3/4e van de familie ook zo is, maar dat is niet politiek correct dus niemand spreekt het uit.
Diploma's, fancy woordgebruik, nette kleertjes, ik moet het allemaal niet hebben in mijn wederhelft. Eigenlijk vind ik dat een loeiharde afknapper. Hij moet wel naar musea willen gaan en kunst graag zien en zo. En een passie hebben. Grootste afknapper in de geschiedenis der afknappers:

- Naar wat voor muziek luister je eigenlijk?
° Bwa... Niet echt specifiek...

Dood vanbinnen. En hij moet me graag zien en behandelen als een prinses. Dat moet wel. Maar geen cadeautjes kopen want daar word ik eigenlijk ziek van. Als hij het niet kan laten, dat hij dan een roos pikt uit een bekakt restaurant of zo, dat zou me wel ontroeren. Het meest romantische cadeau dat ik ooit kreeg, was een Creative Zen gepikt uit één of andere winkel. Een van de vele mooie herinneringen aan wat niet hoefde te zijn. "JA, ZEG, die verkoper was arrogant."
En hij moet me missen maar niet altijd bij mij willen zijn. Ik heb ook mijn leven en al, en hij moet dat ook hebben. En hij moet ertegen kunnen dat zijn vriendin niet opruimt en nonchalant is, niet speciaal goed kan koken (ik trek m'n plan wel en zo maar moleculair koken en dergelijke mest moet hij elders zoeken), en dat ze ruig is en haar mond voor niemand houdt, niet graag dingen op voorhand plant, en over alles een mening heeft en die niet aanpast omdat zijn beste vriend er niet mee akkoord gaat.
Eigenlijk ben ik wel een moeilijke he. Maar ik ben een softie hoor. Ik doe maar alsof dat ik me niet laat doen maar eigenlijk geef ik hem alles. Zakdoek leggen niemand zeggen.
En dan moet hij mijn vernietigend sarcasme nog overleven, eens hij besloten heeft me te laten merken dat hij me leuk vindt. Want natuurlijk kan ik niet zomaar toegeven, want ik ben geen makkelijke prooi of zo. Neeee, deze niet! Ik ben trots en fier en van die dingen. (Maar als hij écht leuk is, laat ik me waarschijnlijk vangen als een manke, semivermorzelde spitsmuis. Ofzoiets.)
Hey, hoe leuk is dit gevoel wel niet! Hoezeer ik me ook vermaak als vrijgezel en in feite niet echt iets mis, kan ik er weer aan denken. Aan mij en iemand. Gewoon, denken. Een beetje dromen, zo.
MORGEN ZON. En de hele dag les. Hoe tof is het studentenleven.

23:31 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 maart 2010

Bal masqué

26624_366467601890_548541890_4173990_5777264_n

't Was maar stom. Maar dit is wel een belachelijk coole foto. Haji zou jaloers zijn op m'n snorharen.

14:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07 maart 2010

Please please please let me get what I want

YouTube zou een repeatfunctie moeten hebben. Sommige nummers moet je honderd keer horen voor je alles wat erin zit, in je hoofd op een rijtje hebt.
Ook al ben ik vreselijk moe, zit mijn geest vol krullen en achterdeurtjes. De geneugten van het uitgaansleven schijnen me telkens weer mee te sleuren naar een duister plekje achter de gordijnen waar ik niet hoor te komen. En na afloop volgt een beetje spijt, maar ook de conclusie dat ik dankzij mijn overtredingen een fantastische tijd heb gehad. Hoe leer je iets af dat aanvoelt als een beloning?
Een beetje meer tijd nodig. Of een beetje minder schuldgevoel. Welke van de twee, pfrt, dat zoeken we ooit wel.
Waarom wil ik altijd zo wild zijn? Waarom ben ik geen zacht, rustig meisje dat in alle kalmte van haar Cola Light drinkt en zich intussen vermaakt met haar vrienden? Nee hoor, neeeee hooooor. Clémence is die rondspringende opdonder die haar pint morst op 3/4e van de omstaanders terwijl ze keihard meezingt. Ja, die.
AND ALL OF THIS WAS MADE FOR YOU AND ME.
Teveel aan 't nadenken misschien. Beter teveel dan te weinig. Er was ook veel, ineens. Mario, in een waas van onduidelijkheid of het nu zijn keuze was of niet. De begrafenis, die veel van me vergde. Veel moed, veel tranen en veel twijfels. Is dit het? Hebben zij gelijk en zijn wij naïef om te blijven doorgaan in de hoop iets goeds tegen te komen?
Ik heb een blindelings geloof in mijn geluk, waardoor ik de moed nooit kan opgeven. Misschien kunnen er in een mensenleven dingen gebeuren waardoor dat geloof wordt verpletterd. Of misschien zijn er mensenlevens die zo verlopen dat dat geloof er nooit echt is. Welke van de twee het ergste is...
OH THE PASSENGER, WHEN I RODE HERE TONIGHT, I KNEW THAT GODDAMN ROAD WAS MINE.
Good times for a change. Ik moet wel de twee liedjes afwisselen, mijn geloof moet opboksen tegen het pessimisme.

Zucht.

18:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28 februari 2010

She's ferocious

Tijd om te gaan slapen. Maar net dan moet je het niet doen. Mijn spreekwoordelijke molen draait nog. Ik voel de vermoeidheid wel maar ik denk ze nog niet.

I SHOULD TOTALLY BE A MODEL.

Zo.
Dat volstaat.

x

03:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |