14 juli 2010

Never meant to cause you any trouble.

Het concert van Prince was alvast fenomenaal.
De onverklaarbare en redelijk surrealistische crush van de voorbije weken geneest gelukkig even fenomenaal snel. JEZUS. Toch zet het je aan het denken hoor, zo van, hoe kun je nu op één avond een beeld van iemand hebben, dat op een andere avond volledig wordt omgegooid? Ik zag hem echt als iemand rechtschapen, eerlijk en plichtbewust, ofzoiets, maar hij bleek even hard een kind in een snoepwinkel als alle anderen. Waarschijnlijk heb ik het geluk dat ik in geval van bepaalde "foute" daden mijn gevoelens kan smoren. Maar stiekem waren ze daarvoor al tot de orde geroepen. Dit was belachelijk, het ging er over. Ik voelde me niet eens meer veilig bij zo'n snelle en extreme gevoelens, omdat ze zo artificieel leken en zo hard opgeroepen door een beeld en geen kennis.
Nu de kennis er is, euhm, blijft er in feite niks meer over. Al dat respect en zo, dat is niet WEG-weg maar het is gedesillusioneerd en ik merk ook dat ik het nooit van m'n leven zou terugkrijgen. Er zijn mensen die dat soort genegenheid ook niet kennen, dus niet kunnen geven.
Mijn nood om zo'n liefde aan iemand te geven was groter dan mijn voorzichtigheid, goddank heb ik het aan hem niet verspild, denk ik dan.

08:14 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01 juli 2010

I don't wanna move a thing

Het houdt aan, godverdomme. Het evolueert. Geen crush dus, maar iets echt. Pure zelfmoord. En Stella smaakt niet, ik dronk er enkele dagen geleden nog één in de vlakke zon en verdrietjes het beviel me niet. Ik moet op namiddagen mijn Orval hebben en niks anders komt dan gelegen.
Shit, wat moet ik nu doen zeg. Nee echt waar dit is zoals sterven ergens vanbinnen, dat ellendige gevoel, "ik ben verloren". Het overspoelt me ook aan een rotvaart, en ik voel me zo belachelijk als een kip die denkt dat ze een zwaan is. Met veren die in klungelige plukken alle kanten op pieken in plaats van elegante glooiingen in de natuurlijke aanzet. Allezja, whatever, u ziet het wel voor u; een onhandige, boertige kip voor de spiegel met een air die niet wordt geëvenaard door de looks.
Jawel, nee wacht, wel door de looks naar 't schijnt, maar niet door het gedrag. Ofzoiets. Argh, dit bedoel ik dus hé! Fuck het allemaal man, het boeit me niet. Het boeit me al veel te hard om me nog te mogen boeien. Haha joleej nu kan ik er gelukkig weer om lachen. Clémence toch, waarom kun jij niet genieten van verliefdheid zoals alle anderen. "Die onschuld is me afgepakt", wat eigenlijk toch maar een zelfmedelijdende slachtofferrol is. Nee het punt is dat ik enorm graag zo'n berustende, zelfzekere vrouw zou zijn, die koel en berekend de rots voor haar partner kan zijn. Maar ik ben een onvoorspelbaar tijdbommetje dat er altijd wel is, maar in chaotische, onvoorbereide toestand en zelden in alle kalmte en alle mogelijkheden in acht genomen. Een luisterend oor is altijd wel voorhanden maar jaaaaa nee berustend zeker niet. Ik ben nooit rustig. De hoop die toestand ooit te bereiken heb ik al achtergelaten, what's the point ook. Wel zonde dat de meeste mannen daar wel naar op zoek zijn, blijkbaar.
Ik heb geen rots. Geen haven of rustoord waar ik naar terugkeer als mijn wilde plannen mislukt zijn of ik een tijd moet herbronnen. Een echte Clémence herbront ook niet, ze is haar eigen bron. En nochtans is het niet dat ik niet stil sta bij dingen want eigenlijk heb ik gewoon alles al "behandeld". De meeste mensen hebben nog niet stil gestaan bij de dingen die al een done deal waren op mijn zestiende. Als je puberteit begint op je elfde heb je tegen dan al een hele weg afgelegd.
Amai ineens heb ik hier geen zin meer in. Slapen is misschien een goed idee.

01:18 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12 juni 2010

Je fais trois pas, la route n'est plus

Nee hoor. Neeeeeeeeeeee hoor. Het is er gewoon niet. Hij belt, en ik neem niet op want ik ben aan het zingen of aan het kribbelen met mijn koptelefoon op, dus ik hoor geen beltoon, en dan heb ik een gemiste oproep, en dan schrijf ik misschien een mailtje 'hoi ik doe vandaag dit of dat dus ik kan niet' (ook al kan ik EIGENLIJK wel maar wil ik gewoon een beetje tv-tijd 's avonds in plaats van geld op te doen op café of mijn longen naar de hel te roken) of ik laat helemaal niks weten, ook al was het mijn intentie wel, maar ik vergeet hem en dan blijft het daarbij. En dat gebeurt dan drie keer per week.
Dus dan is het er niet.
Als het er wel is krijg ik tienduizend hartinfarcten tegelijk (ook op plaatsen waar ik geen hart heb) bij elk bericht en moet ik mezelf tegenhouden om niet meteen te antwoorden IK HOU VAN JE WIL JE JE HELE LEVEN BIJ MIJ BLIJVEN ASJEBLIEEEEEEEEEF en dan versmelt ik in feite met mijn GSM want hij MOEST maar eens bellen. Ook al is dat al wel een beetje volwassener geworden intussen, omgaan met verliefdheid.
Ik vrees dat hij te... "te" is. Mooie man, intelligente man, opengeestige man, belezen man, nieuwsgierige man, *awww* alle studentes zien hem stiekem wel zitten. Maar dan is voor mij de nieuwigheid er al af. Een beetje Ken van Barbie. Het lijkt allemaal zo cliché, een beetje afspreken, een beetje filmpjes bekijken, een beetje zijn vrienden aan me voorstellen, wat moet ik daar nu mee. Ik wil gesprekken voeren waarbij ik plots besef dat de zon alweer opkomt (tiens? bestaat die nog?) en het gevoel hebben dat ik met een meerdere converseer. Dat is wellicht de reden waarom de gemiddelde leeftijd van mijn vrienden 30 is, ook al ben ik vanvoor in de twintig. Zij weten dingen die ik niet weet, en bekijken daardoor de zaken anders. Bij hen heb ik het gevoel dat ik op mijn best moet en mag zijn, om "mee" te kunnen. Bij hen hoef ik nooit de leider uit te hangen die natuurlijk in me naar boven komt in een groep leeftijdsgenoten. Ik blijf dezelfde persoon met hetzelfde gedrag en dezelfde meningen, maar zij zoeken niet meer, zij zien in zulk gedrag geen leider, zij zien een meisje met een sterke persoonlijkheid en zijn niet geïntimideerd en gaan me ook niet in de rol duwen van de initiatiefnemer. Rust.
Eigenlijk val ik niet op mooie mannen. Ik val op mannen met onperfectheden die dat compenseren met fijnzinnigheid, humor en charisma. MAAR DIE HEBBEN DAN AL VIJF JAAR EEN LIEF EN ZO. Niet zo lang geleden vroeg een vriend (die toevallig al vijf jaar een lief heeft haha) me hoe het mogelijk was dat een meisje zoals ik geen vriend had. Mijn antwoord aan hem was niet de waarheid, dit terzijde -no way in hell dat ik zoiets eventjes ga beantwoorden hee. Ik geloof dat ik iets sarcastisch heb gezegd in de lijn van NIEMAND VINDT MIJ MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI BHOEHOE en het dan heb laten verdwijnen in het gelach. De waarheid is dat niet veel mensen nog een uitdaging vormen, ze zijn zodanig oppervlakkig dat ze ook transparant zijn. En dan verdwijnt mijn interesse ook even snel als dat ze opkwam.
Stiekem hou ik er zelfs van als iemand me bijna angst inboezemt omdat hij zo moeilijk te ontcijferen valt. Of zelf zijn lat zo extreem hoog legt, dat ik gestimuleerd word om mezelf maximaal te ontplooien. Hij moet natuurlijk niet overdrijven (weeg 53 kg of ik dump je) maar een opmerking zoals "Clémence, onderbouw eerst eens goed wat je bedoelt want nu ben je aan het dwalen" moet kunnen. Zeker omdat dat ook zo is, mijn fantasie en mijn grotendeels verbale vriendencultuur zorgen altijd voor pittige verhaaltjes waar jammer genoeg niet erg veel van klopt of toch maar halvelings.
Ik voel me te goed om te verzanden in een uitdagingloze relatie met die student, ook omdat hij dingen zegt die voor mij een omen zijn van clinch en guillotinepartijen. Bijvoorbeeld: 'Mijn ex zat in een van de laatste Miss België-finales, en vóór mij was ze een beetje saai, en ik heb haar dan heel veel gegeven en geholpen en mooier gemaakt, en dan heb ik het uitgemaakt, en ik vind het zo jammer dat ik mijn werk weer moet afgeven en er geen dank voor krijg.' JA ZON DINGEN JA. Hij zegt ze. In het begin, toen hij nog niet zoveel belde en er nog niets in de lucht hing, kon ik daar natuurlijk enorm hard om lachen (ook al was ik vaak de enige die aan het lachen was, maar bon) maar als ik bedenk dat een man zich zou sterk maken dat hij mij moet verbeteren, word ik bijna ziek van het déjà-vu gehalte.
De lat hoog leggen doe je voor jezelf, dat is persoonlijk, iemand willen veranderen en "tunen" is pure tirannie. Liefde voor een ander is aanvaarden, iemand veranderen dat is liefde voor jezelf. En mannen die zichzelf al te graag zien, daar heb ik eventjes genoeg van. Waar zitten ze toch. Mannen met een brein en een hart.

20:41 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28 mei 2010

Seule parfois je soupire, je me dis à quoi bon.

Ik voel nog maar ik voel ook wantrouwen en dat is nog altijd beter dan blindelings ergens indonderen. Dus ik duw op de pauzeknop en dan zien we wel weer. Eigenlijk vind ik mezelf veel te veel waard om zomaar toe te geven. Hij mag wel wat in het stof bijten, want djeezes komaan, veel beter dan mij wordt het niet hé.
En hij is te rustig en dan voel ik me schuldig dat ik zo'n tornado ben. Het is allemaal al honderden keren rondgegaan in mijn hoofd, en eigenlijk kan ik alleen maar aan een relatie beginnen als ik oprecht geloof dat het superlang gaat duren. Eventueel levenslang. One-night-stands en zo, dat is voor mij totaal geen soelaas. Dus ik wacht, tot ik het gevoel heb dat ik vanalles ontdek dat ik nog niet gezien had, waardoor ik plots denk WOW dit ís het! Maar dat heb ik nu (nog) niet.
Voor de eerste keer sinds HEEL mijn leven heb ik het gevoel dat ik helemaal compleet ben, zonder de bevestiging van een relatie. Dus waarom de fuck zou ik daar mijn energie nu nog eens in steken. 't Is allemaal op. Ik heb alles gegeven in die vorige relatie en nu ben ik leeggepompt. Nee, wacht, niet leeggepompt, wel gewaarschuwd en veel voorzichtiger. Liever een naald in mijn oog dan de slachtofferrol spelen voor die lul. Alsof zo'n laf stukske vent mij kan klein krijgen, DAAAAHAHA over m'n dood lijk.
WTF!! De zon komt al op. Schijt.

04:21 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23 mei 2010

Maaaaaaaaydaaaaaaaaaaay

WO-OOW.
Er is een probleempje. Ik voel. En ik ging hem normaal bezoeken op zijn werk, maar ik ging niet, en ik zei dat hij mocht langskomen, en ik betrap mezelf erop dat ik elke vijf minuten naar de spiegel loop, ook al weet ik wel dat hij waarschijnlijk niet komt, en zo. Ik ging niet omdat ik niet durfde gaan en toen dacht ik "pff, 't is maar een vriend hé, hij zal het wel begrijpen", maar toen voelde ik dat ik loog, en toen zag ik een melige romantische film op 5Tv en toen dacht ik weer aan hem en toen sloegen alle stoppen een beetje tilt, maar niet DOOR en nu, nu zit ik te gissen of hij er al zou kunnen zijn en mijn buik doet raar. Maar ik heb niks in huis, geen drank, geen eten, niks, en ik denk, zou ik naar de nachtwinkel gaan, om hem iets te kunnen aanbieden? Maar ik durf niet want als hij niet komt ga ik me onsterfelijk belachelijk voelen en alles alleen opzuipen/eten. En mijn GSM staat op de luidste stand op mijn salontafel maar elke keer ik naar de WC ben geweest kijk ik nog eens of ik geen bericht van hem heb en eigenlijk kijk ik gewoon elke tien minuten naar mijn GSM ook al is er no way in hell dat ik het niet gehoord zou hebben. Fuck.
Maar nee he. Nee. Mannen vallen niet op vrouwen die zo zelfzeker zijn. Overkomen, pardon. Nee nee, hij heeft mijn duizenden berichten gehad ('ik ga wat later zijn', 'oei, een vriendin wil dat ik langskom, nog ff' en 'hmm het is de moeite niet meer he, maar kom maar langs als je wil') en heeft gedacht WUT, ZOVEEL BERICHTJES hier zit iets achter ik kan maar beter niet komen.

O
M
G

Mijn buikspieren zijn moe van het gespannen wezen. Ik durf niet gaan slapen, want stel dat ik al in pijama lig en DAN komt hij. Godjezusmina. Wanneer werd ik ook weer 15? AHHHHHHHHHH ja daarnet.

23:47 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11 mei 2010

When the sirens wail and the lights flash blue

Mijn essay van musicologie is af *yes*, nu nog die van comparatieve studie en dan is de examenperiode in feite al half gewonnen.
Ofzoiets.
Oja en ik ben Disney-blond nu, HAHAHA.
Stiekem -echt héél héél heimelijk- ben ik met ALLES bezig behalve school. En de omgeving denkt dat het net andersom is. Heerlijk.
Verdomd, nu heb ik weer niet geslapen. Om 12 uur moet ik op, geen discussie. Redbulls moeten de schade dan maar oplossen. Clémence, je bent een flierefluiter, JA.
Howjom, de zon schijnt al bijna.
Hee, mijn broer staat op om naar zijn werk te gaan.
Shit.
Dit is een symptoom hé? Pas kunnen slapen als het 'veilig' is? Als de anderen wakker zijn om te waken? Maar ik heb een hele grote hond, Compadre ... ?
Haja, neen, in de psycho-analyse tellen die niet mee en zo.
Ooh verdorie, ze zijn kasseien voor ons huis aan het leggen en die beginnen om 7 uur. Met van die drilboren en consoorten. Alle hoop op nachtrust is bij deze wel verloren.

Mais je m'en fous, parce que je suis blonde, HA!

Na gij.

05:54 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23 maart 2010

Tu le dois à ton étoile.

Verdikke. Vandaag is weer zo'n man-als-ik-kon-kiezen-kwam-ik-überhaupt-niet-buiten-dag. De zon schijnt niet, het is niet speciaal warm en eigenlijk is er ook nergens iets te doen of zo. Dus heeft Clémence de ongezondst mogelijke reactie; deur op slot, koptelefoon op de oren en GSM uit.
Waar gaan we toch heen. Een beetje les gaan volgen om een stukje papier te behalen dat zogezegd betekent dat je goed begrijpend kan lezen, en dat je voor bepaalde jobjes beter geschikt bent dan een ander. Niks leer ik er nochtans mee. Niks. Ik leer niet hoe ik moet reageren als ik pijn heb, ik leer niet hoe ik iemand die pijn heeft kan helpen, ik leer niet hoe ik een ander plezier kan doen, ik leer niet om anderen graag te zien zonder er zelf aan ten onder te gaan, ik leer eigenlijk niks. Wat het belangrijkste is in het leven wordt ontweken in al mijn cursussen (en ik heb ze nochtans allemaal serieus uitgekamd).
Wat bewijs ik door te weten welke filosoof beweerde dat kunst een veruiterlijking moet zijn van de geestelijke bewegingen van de kunstenaar? Welke belangrijke levensvraag kan ik daarmee oplossen? Wie help ik daarmee?
Ze zeggen altijd "je moet doen wat je graag doet, en dan kom je overal". Maar als je dan antwoordt dat je het liefste op café zit bij de mensen waarbij je je goed voelt, dan telt dat ineens niet meer. Klootzakken. Hoe komt het dat voor sommige mensen een bepaalde verbondenheid van zo'n vitaal belang kan zijn? Mario was ook zo. Het had voor hem geen zin meer want hij voelde zich alleen. Al denk ik niet dat ik me ooit zo alleen zou kunnen voelen dat ik mezelf de kansen zou ontnemen om nog geluk te vinden in de toekomst. Want als je er echt mee stopt, dan stopt de pijn maar ook de vreugde die nog had kunnen volgen. Je knipt jezelf overal uit, dat lijkt me zo drastisch.
Een beetje zoals in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, waarin Clementine uit zijn leven wordt "geknipt". Maar dan eigenlijk erger. Want als je zelf verdwijnt, verdwijn je eigenlijk niet. Je blijft in de geheugens van je naasten voortdwalen. Al het fysieke aan je leven vergaat, maar alles wat met gevoelens en gedachten te maken heeft blijft aanwezig in de herinneringen van anderen. Waarschijnlijk daarom is het herdenken van de overledenen zo belangrijk. Zo blijven ze, een beetje.
En toch begrijp ik hoe je kunt denken dat je leven niet veel nut heeft. Momenteel vind ik dat ook van mezelf. Ik sta op, ga ergens luisteren naar een professor, dan ga ik wat lezen in mijn cursus en ga ik weer slapen na ettelijke sigaretten. Doe ik iets? Help ik iemand? Maak ik een verschil? Los ik iets op? Nee! En ik vind het een ondraaglijk gevoel. Ik heb al gehoord dat het gevoel van voldoening volgt, eens je doet wat je graag doet en je eigen doelen nastreeft.
Maar hoe de fuck. Ik wil een universitair diploma omdat ik het verstand heb en er dan maar van moet profiteren. Eigenlijk is dat snobistisch, maar tegenwoordig is kennis bijna evenveel waard als geld, en ik krijg van thuis uit alle kansen om erin te slagen. Het zou niet eerlijk zijn om dan zo te doen van 'oh nee, voor mij hoeft het niet'. Maar boeiend kan ik het nu ook wel weer niet noemen, ik kan er niks aan doen. Universiteit is en blijft BEKAKT. Het loopt vol mensen die van zichzelf vinden dat ze SLIMMER en dus BETER zijn dan anderen, mensen die geloven dat de wereld aan hun voeten ligt en die hun neus ophalen voor niet-hogeropgeleiden. Hoe vaak hebben wij al wel geen statistieken voor onze neus gekregen waarin hogeropgeleiden als frequente lezers naar voor worden geschoven, en niet-hogeropgeleiden als tv-kijkers. En de hogeropgeleiden hebben zelfstandigere karakters want zij krijgen op hun werk meer verantwoordelijkheid, en zij kijken naar Canvas, en de niet-hogeropgeleiden kunnen alleen maar simpele instructies volgen en kijken naar VTM. Kwestie van de bevolking even te splitsen in "intellectueel" en "randdebiel". Ik kijk ook naar VTM ze. En ik ken genoeg bouwvakkers die naar Canvas kijken, allez wat is dat nu.
Volgens mij ga ik pas een gevoel van succes hebben als ik op de verplegingschool zit. Of zelfs pas als ik werk op de spoedafdeling. Want wat de fuck moet ik anders gaan doen zeg. Achter een bureautje gaan zitten ofwa. Of een bende Duitsers uitleg geven over de schilderijen in een museum. Ik por nog liever een ijzeren priem door mijn oog, eigenlijk.
Maar tot dan ben ik gedoemd tot het doorploeteren van het universitaire snobleven, als door-en-door-bink. Clémence was weer zo slim om vrienden te hebben die gemiddeld 30 zijn. Stiekem zijn zij de enigen die volwassen genoeg zijn om mijn aanstellerij te tolereren. Maar nee, eigenlijk is dat niet waar, want hier in Gent heb ik veel vrienden van 20 of zo. En dat botert prima. Misschien ben ik hier een pak braver dan thuis, alhoewel ik hier toch al veel op togen en tafels gestaan heb. En een legendarische fiejestreputatie heb. Het zou toch makkelijker voor me zijn moest ik vrienden hebben van Turnhout, hier in Gent.
Niet dat het nu moeilijk is. Clémence amuseert zich overal, zorg maar gewoon voor bier en zij doet de rest.
Ik ga hier nog eens diep over moeten nadenken allemaal.

13:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19 maart 2010

Jump up jump up and get down

:-)

 

En hoé cool zennekik?

Aja.

05:27 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |