18 mei 2010

But love is not a victory march

Kijk. Wat moet je doen op momenten als dit?
Voor ik doorga moet ik eerst even voor de zekerheid dit zeggen: mensen die me kennen en dit lezen, moeten niet ongerust zijn of denken dat ik op de rand zit. Maar soms gebeuren er dingen waardoor je een stevige zet in die richting krijgt. Dat duurt maar even. Ik heb diep genoeg gezeten om te weten dat het altijd overgaat -al duurt het soms tergend lang.
Maar wat moet je doen? Wat moet je ondernemen wanneer de "goesting" van je wegebt? Ik ben ingehaald door mezelf, op de meest gemene en pijnlijke manier. Straks ga ik slapen met als enige gezelschap de stille wens dat er CO² vrijkomt en ik nooit meer wakker word. Of dat het gebouw instort, of dat mijn hart stil staat, of iets, waardoor ik niemand kwets, en waardoor niemand ooit zou weten dat mijn laatste zucht "eindelijk" was. Dat ik verlost word zonder dat ik zelf die afschuwelijke daad moet stellen. Want de hoop in mij kan nooit genoeg uitdoven opdat ik mezelf het toekomstige geluk afneem. En ik zou nooit mijn geliefden durven achterlaten met het gevoel dat ze niet goed genoeg zijn geweest. Want dat zijn ze wel, en ik wil hen zo lang mogelijk bij me. Of ik bij hen.
Alleen jammer dat ik er zo'n pijn voor moet lijden, en dat ik het hen niet kan zeggen. Want dat is ook maar belachelijk hé. "Zeg, jij bent mijn beste vriend, weet je dat ik elke dag verdriet voel en dat allemaal doorsta omdat ik je graag zie? HE?" Pfrt. Wie weet wat mensen om me heen doorstaan. Wie weet hoezeer dit gevoel herkenbaar zou zijn voor sommigen.
Het is Facebook, en Facebook is maar virtueel. Maar mijn ex-bijna-man zit in Zuid-Afrika en heeft me uit zijn vriendenlijst gewist. Dus voel ik me gewist uit zijn geheugen, uit zijn gedachten, ik word buitengesloten en 'uitgeveegd'. De vijf jaren dat ik als enige geloofd heb in die verschrikkelijke relatie, zijn er nooit geweest. En eigenlijk is dat één van de meest relativeerbare dingen. Maar mensen die verdwijnen, uit elkaar gaan, ruziemaken en vertrekken, dat kan ik niet relativeren -dat is mijn zwakste punt. En ik dacht eigenlijk dat ik dat allemaal verwerkt had. Maar ik heb gevlucht, sinds september. Ik heb het varken uitgehangen op café, maar echt gevoeld heb ik niet. En dat merk ik natuurlijk pas als ik weer voel, zijnde nu, dus.
AARGH ik barst uit m'n vel. Gaat dit óóit ophouden? Dat verdriet, om niks, om alles, ik weet niet waar het vandaan komt, die ontevredenheid met wat ik verdomme allemaal wel niet héb, die schaamte om toch nog te durven emmeren over tekort, die eenzaamheid en dat zelf aangedane isolement? Heeft iedereen dit? Is dit normaal op je 23ste? Is er een oplossing voor?
Ik herinner me toen ik als dertienjarige snotter in het zeteltje zat bij een jeugdpsycholoog. Kerngezond en helder was ik, een geestesziekte was het niet. Maar ik absorbeer verdriet, spanning en triestheid om me heen, zei hij. Ik besefte te snel dat mensen weggaan, verdwijnen, wegebben. Dat vriendschappen doodbloeden, dat relaties stukgaan, dat niemand in je leven bij jou blijft, voor jou, omdat jij bent wie je bent. Dat niemand ervoor kiest om te moeten zorgen voor iemand. Ik wil bewonderd worden om wat ik ben en precies om die reden voorzichtig behandeld en gekoesterd worden. Maar iedereen wil bewonderd en gekoesterd worden, en er is geen reden voor mij om het meer te verdienen dan een ander. Zo is de wereld niet. En zelf zie ik zeker ook soms niet in hoe gevoelig anderen zijn, en zelf vertrappel ik wellicht ook mensen die denken wat ik nu denk, maar zelden intentioneel. Nooit eigenlijk.
Maar waarom voel ik me altijd zo naïef en gebruikt? Waarom blijf ik altijd achter met het gevoel meer gegeven te hebben dan gekregen? Slechts één vriendin vertrouw ik nog, aan haar kan ik alles zeggen. Ik doe het niet, want dat kan ik niet, maar de wetenschap is voor mij genoeg. Ligt het aan mijn vriendenkring of aan de wereld, ik zou het niet kunnen zeggen. In het café waar ik elk weekend zit, zou ik al niet durven vertellen over mijn lessen of zo. Eigenlijk durf ik er sowieso niet veel vertellen. Met enkelingen kan ik erg goed praten, maar in de groep heb ik niet echt een plaats. Waarschijnlijk is dat één van de redenen waarom ik er kom. Hier kan het niet echt iemand iets schelen hoezeer ik me lam zuip, hoezeer ik me begaai. Dus we begaaien ons jolig allen tesamen en 's morgens gaan we naar huis. Tot volgende week, misschien wel, misschien ook niet. Een connectie of verbondenheid bestaat niet echt, ik ben ook nog erg jong en zij hebben al lang hun huisje-boompje-tuintje op orde. Geen nood meer aan uw diensten juffrouw, sorry. Mijn hart is al vol.
Misschien moest ik maar eens op zoek naar een stalletje in Bethlehem zeg.
Ooit zei een vriend terloops dat ik goed moest studeren, en mijn kansen nemen, omdat het werkleven zonder diploma misschien ook maar snel zou tegenvallen. Toen ik goed en wel thuis was en besefte wat er gebeurde, was ik bijna met tranen in de ogen in mijn cursussen aan het bladeren. Waaw! Iemand geloofde in me en steunde me en zo! Belachelijk hé, maar ik was zo gelukkig als een kind. En ultragemotiveerd. Mijn ouders zeggen eigenlijk alleen maar iets als ik in hun ogen te weinig doe. En zelfs dat is de laatste jaren enorm afgenomen omdat ik er zo ontzettend kwaad (lees: verdrietig, maar dat hebben zij niet door) van werd.
Bah, ik ga met mijn stille (maar iets verminderde) wens m'n bed in kruipen, en als morgen de zon schijnt zal het al stukken beter gaan.

Slaapzacht.

02:38 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14 mei 2010

Koken met Javier Guzman

1. Lekker dier
2. HAHAHAHAHA (let op de achtergrondmuziek)

23:28 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12 mei 2010

So many heroes

Om half twaalf was ik al op, ik bemin mezelf soms echt. Op de trein viel ik in slaap en heb ik bijna mijn halte gemist, en nu ben ik weer klaarwakker. Soupir. Oja en op de trein heb ik ook pijnlijk ondervonden hoe het leven van een blondine eruit ziet. Je ne suis pas raciste, maar ze moeten niet overdrijven en ZEKER mijn doorgang in die smalle tweezitjes niet blokkeren.
Ik heb een breinloze Clémence-opmerking gemaakt over de voor-de-lol-verloving van een half jaar terug en zo, jezus, hij kon er niet mee lachen. Hij wou weten wat ik ermee wou bereiken. Na vijf jaar aan mijn zijde zou ik gedacht hebben dat mijn ex-bijna-man zou geweten hebben dat ik ofwel duidelijk bereik, ofwel geen intentie had om te bereiken. Het bleek nodig wat te gaan zitten paranoïde wezen. DUDE. Ik geef toe dat het een stomme opmerking was, maar ASJEBLIEF, doe niet alsof ik u voortdurend VISEER. Alle lieve dingen die ik hem nog meegaf toen hij vertrok naar Zuid-Afrika, gooit hij dan blindelings weg, want ik heb een grove opmerking gemaakt en hij wil zich niet laten doen. Het gaat nu maanden duren voor hij het te boven is en weer normaal kan doen. Zijn trots moet nog herstellen en shit. Ik had voor kleuterleidster moeten gaan of kweniwa.
't Is moeilijk. Veel feestjes en lol maar toch voel ik me belast. En ik word omringd door, welja, 'gezonde mensen', maar het lukt me niet gevoelens te hebben. Aangezien ik een vrouw ben, en roddels mij dus door de wetten der natuur bereiken, weet ik ook dat sommige mensen echt gevoelens voor me hebben of me heel leuk vinden of zo, maar ik kan aan mijn eigen gevoelens errond niet meer aan. Ik vind het niet vervelend, niet leuk, niet spannend, gewoon ijs- ijskoud. Nada.
Nochtans is er één van hen die me écht goed zou kunnen doen. Een purist, geen drinker, geen roker, maar wel een zware feester. Puur op karakter. Keigraaf. Maar ik kan het niet. En als er "momenten" zijn, dan voel ik me belachelijk om te denken dat het een moment is, en wordt het in mijn hoofd als vanzelf opgeruimd als een flauw soapfantasietje. Een moeilijk te ontwortelen deel van mij is nog niet teruggeveerd van de mishandeling die ik mezelf heb toegedaan en nog toedoe.
Eigenlijk praat ik quasi heel deze blog al naast de kwestie.
Het is ook niet gemakkelijk om het toe te geven. En het is belachelijk. En alle vrouwen hebben het weleens. En het is nutteloos om over sommige dingen te spreken. Al helemaal om het te schrijven op een publiek ding. Soms wil ik het echt brullen, als ik aan de toog zit met een pint en iedereen het kan horen. Maar ik durf niet.
Want het is echt afschuwelijk om iemand zo'n dingen te horen zeggen. En buiten 'amai, da's een getikte ze', zal ik er weinig bij winnen. De frustratie culmineert momenteel gewoon. Praten helpt niet, ik heb alles geprobeerd. Psycholoog, psycho-analyticus, therapeut, neuroloog, psychiater, instelling, mama, vrienden, ALLES. Sommige dingen hebben geholpen maar de laatste tijd haal ik er niks meer uit. En dan zeggen ze, je moet je goed voelen bij jezelf voor je aan een relatie kunt beginnen. En dan voel ik me alleen en onbevestigd en triest, en voel ik me niet goed in m'n vel. Maar niemand zal het weten. "HAHA ik ben echt een KEICOOL WIJF" is wellicht één van m'n meest frequente uitspraken. Ook al gelooft geen haar op m'n hoofd dat iemand anders dat ook vindt (ik vind het zélf wel, maar heb moeite om aan te nemen dat iemand het zal opmerken).
En als het wel wordt opgemerkt, door mensen die dan misschien gevoelens voor me hebben, dan nog geloof ik er niet in, ofzoiets. Dan denk ik 'ha, wacht maar, je weet nog niets'. Misschien belast ik mijn partners teveel. Dat ik denk dat ik hen dan alles mag of moet vertellen wat door me heen raast, en dat ze plots een heel luik van me zien opengaan dat ze nooit hadden vermoed toen ze me 'gewoon' kenden. Zonde dat dat luik erm, de grootte van België heeft, give or take. Mijn aanpak is meestal om alles wat ik ben bij elkaar te rapen, en in zijn armen te duwen "hier, doe er wat mee". Maar daar zitten vlammenwerpers, scheermessen, drietanden en prikkeldraad tussen. Dus eigenlijk staat daar dan meestal een hulpeloze man, met vreselijke dingen voor hem, zich af te vragen of ik misschien nog terugkom om een beetje mee te helpen of zo. Upside; er zijn nooit geheimen (krekel in de achtergrond).
Er zijn zoveel demonen. En ik ben ze zo gewend, dat ze bijna gezelschapsdiertjes zijn geworden en ik ze niet speciaal aanpak. Maar een nieuweling die even komt binnenkijken schrikt zich een ongeluk. "Ja sorry ze, ben er nog niet toe gekomen om hier wat op te ruimen, hehe". Kun je wel zeggen. Ik merk ze zelfs niet meer op. En voor mij is dat prima zo, ik functioneer, ik draai mee in een systeem, maar het lijkt onaanvaardbaar voor de mensen die ik binnenlaat. HOWJOM WATAFAAK. En dan schaam ik me elke keer zo vreselijk hard, dat ik had kunnen denken dat dit oké zou zijn voor iemand. Stomme, stomme Clémence.
Mijn ex-vriend wou me volgens mij als paradepaardje. Zie eens naar mijn lief haar armen en benen, HA, ik heb dat getemd he jongens. En toen bleek dat dat eigenlijk maar het oppervlakkigste was van wat er allemaal in me bestaat, werd hij lijkbleek en nam hij vakkundig afstand van de vacature.
Eigenlijk sta ik wel op mijn eigen benen en voel ik me wel goed bij mezelf, maar er wordt me opgedrongen dat er dingen niet juist zitten, omdat ik niet preciés in een vakje pas. Misschien moet ik me minder aantrekken van dat vakje en meer van mijn eigen vormpje. En fuck het vakje big time als ik er niet in pas. Ik heb nu eenmaal een bepaalde inhoud, en als je het uitsteeksel daar indrukt om erin te passen, schiet er ergens anders wel weer iets nieuws uit. Zinloos. Fuck me sideways ik rule echt in beeldspraak he. Ik zie mijzelf al als een blob rode plasticine in een kubusje geperst worden en langs alle kanten appendixen groeien. Mhaha.
Clémence, ga is slapen jom.

 

Every night that goes between
I feel a little less
As you slowly go away from me
This is only another test

Every night you do not come
Your softness fades away
Did I ever really care that much
Is there anything left to say

Every hour of fear I spend
My body tries to cry
Living through each empty night
A deadly calm inside

I haven't felt this way I feel
Since many a year ago
But in those years and the lifetimes past
I did not deal with the road

And I did not deal with you I know
Though the love has always been
So I search to find an answer there
So I can truly win

Every hour of fear I spend
My body tries to cry
Living through each empty night
A deadly calm inside

So I try to say
Goodbye my friend
I'd like to leave you with something warm
But never have I been a blue calm sea
I have always been a storm
always been a storm
ooh always been a storm
I have always been a storm

We were frail

She said,
"Every night he will break your heart"
I should have known from the first
I'd be the broken-hearted

I loved you from the start
Save us...
And not all the prayers in the world - could save us

01:35 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29 maart 2010

Black panther

Mijn gevoelens staan uit. Dat is leuker dan triest zijn, maar vergeleken met de "highs" van de voorbije weken ook wel een bittere teleurstelling. Het doet me niks meer.
Iedereen is zo'n teleurstelling, lijkt het. Geen respect, geen code, geen interesses, geen doelen. We zijn er maar een beetje. En daar nog tevreden mee zijn. Ik hou zoveel van ze dat mijn hart zou kunnen openscheuren maar momenteel voel ik me niet goed genoeg om ze gezelschap te houden.
Als ik geen gevoel heb, kan ik ook niet schrijven. Ik voel me zo gehandicapt. Het zware weekend kan er iets mee te maken hebben. Morgen eens kijken.

22:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27 maart 2010

La nuit maman pleure, la nuit maman dort pas

Jaa fuck. Om half 3 vanmorgen was ik thuis, maar om half elf heeft de hond me wakker geblaft omdat iemand aan de deur stond. Eén keer zijn naam zeggen en hij ligt weer stil in zijn mand, maar om zijn naam te zeggen moet ik a. wakker zijn, b. opstaan, want vanuit mijn kamer hoort hij me niet tot in de keuken. Dat betekent op de overloop gaan staan, smeken om weer naar je bed te gaan, en eens aangekomen beseffen dat je te wakker bent om weer in te slapen. GNNN.
En straks 'moet' ik naar een feestje in Antwerpen, en als ik er ben ga ik het wel fijn vinden maar eigenlijk zou het me op dit moment gestolen kunnen worden.

Ha, mama is brood van Hermans gaan halen.
Pure moederliefde elke keer ze mij dat brood koopt. Dan komt ze zo binnen met een grijns op haar gezicht en is heel mijnen dag goe. Hermans, vraag mij is ten huwelijk.

13:56 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23 maart 2010

A secret place.

Amai wat een episch nutteloze dag. Het lijkt wel zondag of zo.
De vermoeidheid is weer op me neergestreken. Slaap zal niet komen. Het is lang geleden dat mijn gevoelens nog hebben kunnen rusten. Er komt altijd veel te veel op af, jezusmina. De weekends zijn veel te intens, geloof ik. Eigenlijk ben ik niet gemaakt om veel verschillende mensen te zien, maar tegelijk mis ik het gezelschap heel snel. Vatje vol tegenstrijdigheden. En blijven lachen, met alles, vernietig elk vermoeden dat je angstig bent. Of ongerust, of triest, of een mengeling van die dingen. Zo rond 5 u voel ik het me aanvallen van binnenuit, wanneer iedereen vertrokken is maar fysiek nog aanwezig is. De ware aarden kruipen naar buiten, want de prille ochtend werpt er licht op. Ze zijn moe, en ze zijn knorrig. En mijn muren vallen naar beneden, net wanneer niemand nog kijkt of interesse heeft.
Gelukkig, eigenlijk. Want het voelt alsof ik word opengereten met een bot mes wanneer ik praat. Het brengt ook weinig. Alleen dat iemand iets van je weet, en dat je je klein en beschaamd voelt, en aanstellerig ook. Vanwaar komt dat lompe cliché eigenlijk, dat het zou opluchten? Nog nooit, echt, nog NOOIT heb ik dat gevoel gehad na iets verteld te hebben. De enige reden waarom ik tot nu toe dingen heb prijsgegeven was wanneer het een tactische zet was. Een situatie verbeteren/verduidelijken, of een voorbeeld van mezelf aanbrengen om iemand anders te helpen.
En overigens, het schijnt mensen waar ik van hou weg te jagen. Of mensen voelen zich ongemakkelijk dat ik hen heb "uitgekozen", of weten niet wat ze moeten zeggen en voelen zich schuldig dat ze me niet helpen (ook al verwacht ik dat eigenlijk niet, ik kan het zelf niet eens). Waarom praten over dingen die voor anderen duizend keer erger zijn ook, ik bedoel, sommigen voelen zich zo slecht dat ze zich ophangen. Je weet die dingen niet van anderen. Wie weet begin je te zeuren over je hersenkronkels tegen iemand die zich nog veel slechter voelt en duw je hem of haar over een flinterdun randje. Of verveel je hem.
Maar bij elke mens schuilt toch ergens dat verlangen, dat iemand het zal willen horen, niet? Dat is toch wat ons allemaal beweegt? De hoop dat iemand ons zal verlossen uit de stilte van ons hart. Dat is wat zovelen van ons zo toetakelt dat ze ons achterlaten. Hun lijden wordt niet gehoord omdat ze het verschuilen of omdat niemand erachter vraagt. Ze barsten bijna open van liefde om af te geven, maar niemand moet het hebben en ze vinden er geen kanaal voor.
Ik wou dat ik een miljoen oren had en honderden duizenden jaren de tijd. Om aan elke mens in nood te kunnen geven wat hij verdient. Zou het iets uitmaken? Eigenlijk weet je zelfs dat niet hé. Een vriendschappelijk oor schijnt ook vaak niet genoeg te zijn, of het evenaart de zuivere liefde van een ander niet. Ze zijn altijd op zoek naar "The One" ofzoiets, alsof één mens alles kan oplossen. Allemaal de schuld van Disney.
Liefde komt pas als je haar niet zoekt, zeggen ze. Maar welke gezonde mens is er niét op zoek naar liefde? Alsof het een zwakte is om te wensen dat iemand je liefheeft of naar je luistert -ook al zeg je niks.
Hmm.

21:21 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tu le dois à ton étoile.

Verdikke. Vandaag is weer zo'n man-als-ik-kon-kiezen-kwam-ik-überhaupt-niet-buiten-dag. De zon schijnt niet, het is niet speciaal warm en eigenlijk is er ook nergens iets te doen of zo. Dus heeft Clémence de ongezondst mogelijke reactie; deur op slot, koptelefoon op de oren en GSM uit.
Waar gaan we toch heen. Een beetje les gaan volgen om een stukje papier te behalen dat zogezegd betekent dat je goed begrijpend kan lezen, en dat je voor bepaalde jobjes beter geschikt bent dan een ander. Niks leer ik er nochtans mee. Niks. Ik leer niet hoe ik moet reageren als ik pijn heb, ik leer niet hoe ik iemand die pijn heeft kan helpen, ik leer niet hoe ik een ander plezier kan doen, ik leer niet om anderen graag te zien zonder er zelf aan ten onder te gaan, ik leer eigenlijk niks. Wat het belangrijkste is in het leven wordt ontweken in al mijn cursussen (en ik heb ze nochtans allemaal serieus uitgekamd).
Wat bewijs ik door te weten welke filosoof beweerde dat kunst een veruiterlijking moet zijn van de geestelijke bewegingen van de kunstenaar? Welke belangrijke levensvraag kan ik daarmee oplossen? Wie help ik daarmee?
Ze zeggen altijd "je moet doen wat je graag doet, en dan kom je overal". Maar als je dan antwoordt dat je het liefste op café zit bij de mensen waarbij je je goed voelt, dan telt dat ineens niet meer. Klootzakken. Hoe komt het dat voor sommige mensen een bepaalde verbondenheid van zo'n vitaal belang kan zijn? Mario was ook zo. Het had voor hem geen zin meer want hij voelde zich alleen. Al denk ik niet dat ik me ooit zo alleen zou kunnen voelen dat ik mezelf de kansen zou ontnemen om nog geluk te vinden in de toekomst. Want als je er echt mee stopt, dan stopt de pijn maar ook de vreugde die nog had kunnen volgen. Je knipt jezelf overal uit, dat lijkt me zo drastisch.
Een beetje zoals in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, waarin Clementine uit zijn leven wordt "geknipt". Maar dan eigenlijk erger. Want als je zelf verdwijnt, verdwijn je eigenlijk niet. Je blijft in de geheugens van je naasten voortdwalen. Al het fysieke aan je leven vergaat, maar alles wat met gevoelens en gedachten te maken heeft blijft aanwezig in de herinneringen van anderen. Waarschijnlijk daarom is het herdenken van de overledenen zo belangrijk. Zo blijven ze, een beetje.
En toch begrijp ik hoe je kunt denken dat je leven niet veel nut heeft. Momenteel vind ik dat ook van mezelf. Ik sta op, ga ergens luisteren naar een professor, dan ga ik wat lezen in mijn cursus en ga ik weer slapen na ettelijke sigaretten. Doe ik iets? Help ik iemand? Maak ik een verschil? Los ik iets op? Nee! En ik vind het een ondraaglijk gevoel. Ik heb al gehoord dat het gevoel van voldoening volgt, eens je doet wat je graag doet en je eigen doelen nastreeft.
Maar hoe de fuck. Ik wil een universitair diploma omdat ik het verstand heb en er dan maar van moet profiteren. Eigenlijk is dat snobistisch, maar tegenwoordig is kennis bijna evenveel waard als geld, en ik krijg van thuis uit alle kansen om erin te slagen. Het zou niet eerlijk zijn om dan zo te doen van 'oh nee, voor mij hoeft het niet'. Maar boeiend kan ik het nu ook wel weer niet noemen, ik kan er niks aan doen. Universiteit is en blijft BEKAKT. Het loopt vol mensen die van zichzelf vinden dat ze SLIMMER en dus BETER zijn dan anderen, mensen die geloven dat de wereld aan hun voeten ligt en die hun neus ophalen voor niet-hogeropgeleiden. Hoe vaak hebben wij al wel geen statistieken voor onze neus gekregen waarin hogeropgeleiden als frequente lezers naar voor worden geschoven, en niet-hogeropgeleiden als tv-kijkers. En de hogeropgeleiden hebben zelfstandigere karakters want zij krijgen op hun werk meer verantwoordelijkheid, en zij kijken naar Canvas, en de niet-hogeropgeleiden kunnen alleen maar simpele instructies volgen en kijken naar VTM. Kwestie van de bevolking even te splitsen in "intellectueel" en "randdebiel". Ik kijk ook naar VTM ze. En ik ken genoeg bouwvakkers die naar Canvas kijken, allez wat is dat nu.
Volgens mij ga ik pas een gevoel van succes hebben als ik op de verplegingschool zit. Of zelfs pas als ik werk op de spoedafdeling. Want wat de fuck moet ik anders gaan doen zeg. Achter een bureautje gaan zitten ofwa. Of een bende Duitsers uitleg geven over de schilderijen in een museum. Ik por nog liever een ijzeren priem door mijn oog, eigenlijk.
Maar tot dan ben ik gedoemd tot het doorploeteren van het universitaire snobleven, als door-en-door-bink. Clémence was weer zo slim om vrienden te hebben die gemiddeld 30 zijn. Stiekem zijn zij de enigen die volwassen genoeg zijn om mijn aanstellerij te tolereren. Maar nee, eigenlijk is dat niet waar, want hier in Gent heb ik veel vrienden van 20 of zo. En dat botert prima. Misschien ben ik hier een pak braver dan thuis, alhoewel ik hier toch al veel op togen en tafels gestaan heb. En een legendarische fiejestreputatie heb. Het zou toch makkelijker voor me zijn moest ik vrienden hebben van Turnhout, hier in Gent.
Niet dat het nu moeilijk is. Clémence amuseert zich overal, zorg maar gewoon voor bier en zij doet de rest.
Ik ga hier nog eens diep over moeten nadenken allemaal.

13:10 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21 maart 2010

It's a small world and it smells bad!

OEF zeg. Dat wordt een lekker tasje Costa Ricaanse koffie morgen.
En fuck familiefeestjes, zeker als het niet je eigen familie is (ook al is mijn eigen familie nu ook weer niet jump for joy).
Vandaag zei papa het liefste wat hij had kunnen zeggen tegen me: "Wij maken ons ook zorgen over je broer hoor, hij leeft in zijn wereldje, heeft geen relatie, geen vast contract, jij bent echt niet meer het probleemkind." YES. En ik mij maar schuldig voelen dat ik geen perfect traject aflegde vergeleken met broer en zus, AAAAHAHAHA. Mijn perfecte Einsteintopmodelzus blijft me soms nog wel het gevoel geven dat ik monkeyballs suck. Maar die haal ik nooit in.
Laat ik gewoon mijzelf leuk vinden. Volgens mij ben ik sociaal wel heel wat vaardiger. Dat is wat ze zeggen tegen kindjes die slechte punten halen, om niet te moeten zeggen "domme". Neenee ik ben niet dom! Ik ben nonchalant. Misschien leef ik teveel "nu", zo van FEESJE en dan 's morgens constateren dat ik heel vroeg les heb. Anticipation: 0. Ik héb nochtans een agenda. Wel een lege, maar toch. Nonchalant en verschrikkelijk graag bij mijn vrienden, dat is het probleem. Stress bestaat niet in mijn universum, niet tijdens examens en niet tijdens het jaar. Want ik relativeer herexamens veel te gemakkelijk. Ik relativeer quasi alles wat op een plicht lijkt. Nee, ik relativeer gewoon alles.
Kijk, ik had me dit weekend voorgenomen om goed te werken voor vanalles en nog wat, papers, cursussen onderlijnen, lezen, literatuuronderzoek, alles erop en eraan. Uiteindelijk heb ik misschien een miezerige 20 pagina's onderlijnd of zo. Van luiheid is geen sprake want op andere vlakken investeer ik belachelijke hoeveelheden energie (vrienden, ha!). Maar WAT interesseert mij de zoutziederij van Arc-et-Senans ontworpen door Ledoux. Het enige wat er nog van recht staat is een huis, ik heb al zout en architectuur is saai.
Ik ga Haji betuttelen.

22:02 Gepost door La petite Clémence | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |